ৰাজশেখৰ

ৰাজাশেখৰ আছিল এগৰাকী মহাৰাষ্ট্ৰী প্ৰাকৃত আৰু সংস্কৃত ভাষাৰ কবি, নাট্যকাৰ আৰু সমালোচক। তেওঁ আছিল প্ৰতিহাৰ বংশৰ কনৌজৰ ৰাজদৰ্শন কবি।^১

ৰাজাশেখৰে ৮৮০ ৰ পৰা ৯২০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত কাব্যমীমাংসা ৰচনা কৰিছিল। এই গ্ৰন্থটো মূলত কবিৰ বাবে এটা ব্যৱহাৰিক পথপ্ৰদৰ্শক যি এটা উৎকৃষ্ট কবিতাৰ উপাদান আৰু ৰচনাৰ ব্যাখ্যা দিয়ে। তেওঁ সৰ্বাধিক প্ৰসিদ্ধ হৈছে মহাৰাষ্ট্ৰী প্ৰাকৃতত লিখা কাৰ্পূৰমঞ্জৰী নাট্যৰ বাবে।^২ ৰাজাশেখৰে এই নাট্যখন তেওঁৰ পত্নী অৱন্তিসুন্দৰীৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে ৰচনা কৰিছিল, যি এজন সৰুগন্ধীয়া আৰু সৃষ্টিশীল মহিলা আছিল। তেওঁ হৈছে প্ৰাচীন ভাৰতৰ কবিসকলৰ ভিতৰত একমাত্ৰ যিজনে তেওঁৰ পত্নীৰ সাহিত্যিক জীৱনত অৱদান স্বীকাৰ কৰিছে বুলি জনা যায়।^৩

জীৱন

তেওঁৰ বালৰামায়ণ আৰু কাব্যমীমাংসাত, ৰাজাশেখৰে নিজৰ পৰিয়াল নাম য়ায়াৱৰ বা য়ায়াৱৰীয়া বুলি উল্লেখ কৰিছে। বালৰামায়ণত তেওঁ কৈছে যে তেওঁৰ পুৰ্বৰাজ আকলজলদ মহাৰাষ্ট্ৰৰ আছিল। এই গ্ৰন্থত তেওঁ তেওঁৰ পিতৃ দুড়ুকাক এটা মহামন্ত্ৰী বুলি উল্লেখ কৰিছে, বিৱৰণ নকৰাকৈ। তেওঁ তেওঁৰ পত্নী অৱন্তিসুন্দৰীক চাহামনা বংশৰ বুলি উল্লেখ কৰিছে। তেওঁৰ গ্ৰন্থত তেওঁ নিজকে কনৌজৰ প্ৰতিহাৰ বংশৰ সম্ৰাট মহেন্দ্ৰপাল প্ৰথমৰ শিক্ষক বুলি উল্লেখ কৰিছে।^৪

ৰচনাসমূহ

কবি ৰাজাশেখৰৰ নামত থকা কিছুমান গ্ৰন্থৰ তালিকা:

• বিদ্ধশালাভঞ্জিকা
• বালভাৰত^৫
• কাৰ্পূৰমঞ্জৰী
• বালৰামায়ণ^৬
• কাব্যমীমাংসা^৭৮