হ’ৰট

হ’ৰট ( Hwarot) হৈছে গ'ৰিয়েও আৰু জো’চেন যুগত কেৱল ৰাজকীয় মহিলাসকলে আনুষ্ঠানিক অনুষ্ঠানত আৰু পিছলৈ সাধাৰণ লোকে বিয়াৰ বাবে পিন্ধা এক প্ৰকাৰৰ পৰম্পৰাগত কোৰিয়ান কাপোৰ।^১ আধুনিক বিয়াৰ পাইবেক প্ৰথাত এতিয়াও ইয়াক পৰিধান কৰা হয়।^২ সাধাৰণ মানুহে হ’ৰট পিন্ধাৰ আগতে তেওঁলোকে ৱনছাম পিন্ধিছিল; কাৰণ হ’ৰটৰ খৰচ অতি বেছি আছিল।^৩ গাউনটো সাধাৰণতে জোকডুৰি বা হৱাগৱান, বিনিয়েও বা ডায়েংগি আৰু ইয়েওংগিগংজিৰ সৈতে পিন্ধা হয়, যিটো গাল আৰু ভ্ৰূত ৰঙা আৰু ক'লা প্ৰসাধনৰ চিন থাকে।^৩

উৎপত্তি আৰু বিকাশ

জো’চেনত পিন্ধা হ’ৰট চীনা শৈলীৰ কাপোৰৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি অনুমান কৰা হয়৷ চীনৰ প্ৰাচীন টাং বংশৰ লোকে আনুষ্ঠানিক দৰবাৰত পিন্ধা কাপোৰ আৰু উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকে পিন্ধা কাপোৰৰ প্ৰভাৱৰ পৰা।^৪ ইয়াৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে আন এটা অনুমান হ'ল যে, জো’চেনত পিন্ধা হ'ৰটটো গ'ৰিয়েও ৰাণীসকলে পিন্ধা 'ডাঙৰ ৰঙা কোট'(taehong'ui)ৰ সৈতেও সাদৃশ্য থকা হ'ব পাৰে, যিটো সাধাৰণ মানুহক পিন্ধিবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল।^৪

ডিজাইন আৰু গঠন

হ’ৰট হৈছে পিন্ধাজনৰ হাত ঢাকিবলৈ দীঘল আৰু বহল হাতৰ আঁচল থকা আৰু খেলিমেলিকৈ এম্ব্ৰয়ডাৰী কৰা দীঘল চোলা।^৪ ইয়াত কাপোৰৰ বহুতো সৰু সৰু ভাগ যোগ কৰি ব্যৱহাৰ কৰা হয়, ইয়াৰ কাষত দীঘলীয়া ফাক থাকে আৰু ই দেখাত প্ৰায় হানবকৰ দৰেই৷^৪ এটা হ’ৰট আৰু এটা হানবকৰ মাজৰ পাৰ্থক্য হ’ল, অন্তৰ্বাসৰ তুলনাত হ’ৰটৰ পোন আৰু প্ৰতিসম ৰেখা আৰু সোঁফালে ভাঁজ কৰা আন এছিয়ান কাপোৰৰ তুলনাত ই সম্মুখ ফালে বন্ধ হৈ থাকে।^৪ সাধাৰণ হ’ৰটৰ বাহিৰৰ অংশ ৰঙা আৰু ভিতৰৰ অংশ নীলা থাকে, যাতে ই দৰা আৰু কইনাৰ মাজৰ য়িন আৰু ইয়াং সম্পৰ্কৰ প্ৰতীক হয়।^৪ হাতৰ আঁচলত ৰঙা, নীলা আৰু হালধীয়া ৰঙৰ তিনিডাল ৰেচমৰ ফিটা থাকে আৰু বগা মুঠি এটা থাকে৷^৫ চোলাটো প্ৰায়ে নতুন দম্পতীহালৰ বাবে ধন-সম্পত্তি, সৌভাগ্য আৰু উৰ্বৰতা কঢ়িয়াই অনা বুলি ভবা প্ৰতীকৰে সজাই তোলা হয়।^৬ এম্ব্ৰয়ডাৰীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা কিছুমান সাধাৰণ চানেকি হ'ল ফুল, গছ-গছনি, চৰাই আৰু বিয়াৰ দম্পতীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ লোৱা কিছুমান প্ৰাণীৰ যোৰা।^৪ হ’ৰট এম্ব্ৰয়ডাৰীত প্ৰায়ে চৰিত্ৰ থাকিবই৷^৪ সহজ আৰু অনুপযুক্ত শৈলীৰ বাবে কিছুমান গাঁৱত মাত্ৰ কেইটামান উমৈহতীয়া গাউন থাকে, যিবোৰ পৰিয়ালবোৰে বিয়াৰ বাবে ধাৰলৈ ল’ব পাৰে৷^৫ এটা হ’ৰট তৈয়াৰ কৰা অতি ব্যয়বহুল কাম, গতিকে একেটা গাউন কেইবাটাও প্ৰজন্মৰ বাবে চলি থাকিব পাৰে।^৫ বছৰ বছৰ ধৰি ব্যৱহাৰ কৰি থকা বাবে বহু মেৰামতি কৰিবলগীয়া হ’ব পাৰে, তেনে অৱস্থাত আন গাউনৰ পৰা কাটি লোৱা এম্ব্ৰয়ডাৰীৰ টুকুৰা জোৰা দিয়া৷^৬ কান্ধৰ ভাঁজৰ ৰেখাৰ দৰে জীৰ্ণ অংশ মেৰামতি কৰিবলৈ চুলিত মৰা ফিটা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।^৫ অধিক সহজে ক্ষতিগ্ৰস্ত হোৱা অংশ, বিশেষকৈ বডি পেনেল আৰু হাতৰ আঁচলৰ ৰূপৰেখাৰ বাবে ট্ৰিমিং এটা সাধাৰণ মেৰামতি পদ্ধতি আছিল৷^৫ প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি পোছাকটো সংৰক্ষণ কৰাৰ এটা সাধাৰণ উপায় আছিল, প্ৰতিখন বিয়াৰ পিছত হাত আৰু ডিঙিৰ অংশ কোমল কাগজেৰে ঢাকি ৰখা।^৬ গধুৰ এম্ব্ৰয়ডাৰীৰ বাবে চোলাবোৰত কেইবা তৰপৰ বেকিং পেপাৰৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। অতিৰিক্ত স্তৰবোৰ চিলাই কৰাটো কঠিন আছিল, গতিকে এপ্লিকেচনবোৰ মেৰামতিৰ এটা গুণমানসম্পন্ন পদ্ধতি আছিল।^৫ সৰু সৰু মেৰামতিৰ বাবে তেওঁলোকে মাজে মাজে ৰঙা সূতাৰ সলনি মিলি যোৱা সেউজীয়া, বেঙুনীয়া আৰু আকাশ নীলাৰ গাঢ় ৰং ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ প্ৰতিখন বিয়াৰ বাবে চোলাটো মেৰামতি কৰাৰ সময়ত পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে কইনাৰ প্ৰতি নিজৰ শুভকামনাৰ চিন হিচাপে অতিৰিক্ত মটিফ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।^৫