সুন্দ আৰু উপসুন্দ

সুন্দ আৰু উপসুন্দ হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত উল্লেখ থকা দুই অসুৰ ভাতৃ। এওঁলোক নিকুম্ভৰ পুত্ৰ। তেওঁলোক হিৰণ্যকশিপুৰ বংশধৰ।^১

কিংবদন্তি

সুন্দ আৰু উপসুন্দ ভাতৃদ্বয়ে এবাৰ বিন্ধ্য পৰ্বতত কঠোৰ তপস্যা কৰিছিল। শেষত ব্ৰহ্মাই ভাতৃদ্বয়ক বৰদান দিবলৈ সন্মত হ’ল আৰু তেওঁলোকে অমৰত্ব বিচাৰিলে। এই বৰ ব্ৰহ্মাই দিয়া নাছিল। যমজ ভাতৃদ্বয়ে কেৱল ইজনে সিজনক আঘাত নকৰালৈকে সম্পূৰ্ণ অক্ষম নোহোৱাৰ বৰ বাছি লৈছিল। বিন্ধ্য পৰ্বত ত্যাগ কৰি সুন্দ আৰু উপসুন্দই কেইবাজনো ব্ৰাহ্মণক বধ কৰিলে, আৰু ফলত বৈদিক ধৰ্মৰ স্থিতিৰ প্ৰতি ভাবুকি কঢ়িয়াই আনিলে। ব্ৰহ্মাৰ পৰা ইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণৰ উপায় বিচৰা হ’ল। তেওঁ বিশ্বকৰ্মাক নিৰ্দেশ দিলে যে, তেওঁৰ সন্মুখত এগৰাকী নিখুঁত সুন্দৰী নাৰী সৃষ্টি কৰিব লাগে, ফলত সুন্দৰ অপ্সৰা তিলোত্তম সৃষ্টি কৰিছিল। এই সুন্দৰীক লৈ ভাতৃদ্বয়ৰ মাজত বিৰোধৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল। তিলোত্তমাই সুন্দ আৰু উপসুন্দক সিহঁতৰ ৰাজ্যত সিহঁতৰ দলৰ সৈতে, মদ্যপান কৰি বিজয় উৎসৱ উদযাপন কৰিছিল। তিলোত্তমাক দেখি সিহঁতে তেওঁক পাবলৈ লগে লগে পৰস্পৰে যুঁজত পৰিল, আৰু শেষত ইজনে সিজনক হত্যা কৰিলে। তেনেকৈ পুনৰ এবাৰ শান্তি স্থাপন কৰা হ'ল।^২