শকুন্তলা মিশ্ৰ

শকুন্তলা মিশ্ৰ ( Shakuntala Mishra) এগৰাকী ভাৰতীয় লেখিকা। নাগপুৰী ভাষাৰ এগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক। নাগপুৰী ভাষাত নাগপুৰী সদনী ব্যাকৰণ (নাগপুৰীৰ ব্যাকৰণ গ্ৰন্থ), সদনী নাগপুৰী-হিন্দী শব্দকোষ (নাগপুৰীৰ অভিধান), সাতো নদী পাৰ এক কাহানি (সাত নদীৰ কাহিনী) আদি কেইবাখনো গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে। তেওঁৰ গ্ৰন্থসমূহ বিশ্ববিদ্যালয় নাগপুৰী অধ্যয়নত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। তেখেতক ঝাৰখণ্ড ৰত্ন, প্ৰফুল্ল সন্মান, দূৰদৰ্শন ৰাঞ্চিৰ দ্বাৰা প্ৰেৰণাশ্ৰোত সন্মান, ঝাৰখণ্ড চৰকাৰৰ পৰা কথা সন্মান আৰু বিহাৰ চৰকাৰে বিদুষী সন্মান প্ৰদান কৰা হৈছে।^১

জীৱন

প্ৰাথমিক জীৱন

বিহাৰ (বৰ্তমান ঝাৰখণ্ড)ৰ গুমলা জিলাৰ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ মাতৃভাষা আছিল নাগপুৰী। আইতাকে তেওঁক বিভিন্ন কাহিনী কৈছিল। সৰুতে তেওঁ গল্প লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তাৰ পিছত ড° বিশ্বেশ্বৰ প্ৰসাদ কেশৰীয়ে দলটনগঞ্জৰ পৰা জয় ঝাৰখণ্ড আলোচনীখন প্ৰকাশ কৰে। সেই আলোচনীতে তেওঁৰ ৰচনাবোৰ প্ৰকাশ পাইছিল। ১৯৮২ চনত অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ত সম্প্ৰচাৰিত হোৱা প্ৰথম কবিতা "নেহক দোয়াৰ" ৰচনা কৰে।তাৰ পিছত তেওঁ ডাইনী সম্পৰ্কীয় গল্প "সুখু কাহানি" ৰচনা কৰে আৰু গিৰ্ধৰী ৰাম গনঝুৰ সম্পাদনাত "পাঝৰা" নামৰ আলোচনীখনত প্ৰকাশ পায়। সেই সময়ত নাগপুৰীত মাষ্টাৰ অৱ আৰ্টছৰ পাঠ্যক্ৰমহে উপলব্ধ আছিল। পৰিয়ালৰ লোকৰ বিৰোধিতা সত্ত্বেও তেওঁ এম.এ. নাগপুৰীত কৰিছিল। তেওঁৰ ভাষাৰ বাবে কিবা এটা কৰিবলৈ মন গৈছিল। যেতিয়া তাই এম.এ ফাইনেলত আছিল, তেতিয়া তেওঁৰ লিখিত সুখু কাহানীক পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। পিছত তেওঁ পঢ়াৰ সময়ত তেওঁৰ গ্ৰন্থ "পৰ্দেশী বেটা" প্ৰকাশ পায়।^২

কৰ্মজীৱন

লোহৰদগাৰ বলদেৱ সাহু মহাবিদ্যালয়ত পাঁচ বছৰ কাম কৰিছিল। তেওঁৰ মাতৃৰ ফালৰ পৰা ককাক প্ৰদ্যুমনাথ পাঠক নাগপুৰী কবি আছিল। তেওঁৰ কবিতাবোৰ পৰিয়ালত আলোচনাৰ বিষয় হৈ পৰিছিল। তেখেতৰ পিতৃ জগেশ্বৰ মিশ্ৰই তেওঁক লিখিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ নাগপুৰীত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁ নাগপুৰী-হিন্দী অভিধান সংকলন কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ নাগপুৰী ব্যাকৰণ ৰচনা কৰে। তেওঁৰ প্ৰকাশিত গল্প *সতো নদী পাৰ* নাগপুৰী কলা স্নাতক পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল। তেওঁ যেতিয়া ছাত্ৰী আছিল, তেতিয়া নাগপুৰীৰ কোনো কিতাপ পোৱা নাছিল। নাগপুৰী পাণ্ডুলিপিৰ জৰিয়তে শিকোৱা হৈছিল। ঘৰতে ডাঙৰ-দীঘল হোৱা বালু খেৰৱাৰক বিভিন্ন কবি-সাহিত্যিকৰ পাণ্ডুলিপি সংগ্ৰহ কৰিবলৈ কয়। তেওঁলোকে পাণ্ডুলিপিসমূহ সংগ্ৰহ কৰি কিতাপ প্ৰকাশ কৰিছিল। ২০০৭ চনত ঝাৰখণ্ড ঝাৰোখা নামৰ এখন দোকান আৰম্ভ কৰে, আৰু ঝাৰখণ্ড ঝাৰোখা পাব্লিকেচন নামেৰে কিতাপ বিক্ৰী হ’বলৈ ধৰিলে। প্ৰকাশনটোত ১০০ খনতকৈও অধিক গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পাইছিল। এই দোকানখন ঝাৰখণ্ডৰ আঞ্চলিক আৰু জনজাতীয় ভাষাৰ কিতাপৰ বাবে জনাজাত।^২

কাম

তেওঁৰ কিছুমান বিশিষ্ট ৰচনা তলত দিয়া ধৰণৰ।^২

• নেহক ডয়ৰ
• সুখু কাহানি
• নাগপুৰী সদনী ব্যাকৰণ
• সদনী নাগপুৰী-হিন্দী
• শব্দকোষ
• সতো নদী পাৰ

বঁটা

তেখেতক ঝাৰখণ্ড ৰত্ন, দূৰদৰ্শন ৰাঞ্চিৰ দ্বাৰা প্ৰেৰণাস্প্ৰুত সন্মান, ঝাৰখণ্ড চৰকাৰৰ পৰা কথা সন্মান আৰু বিহাৰ চৰকাৰৰ পৰা বিদুষী সন্মান প্ৰদান কৰা হৈছে।^১ ২০২২ চনত নাগপুৰী ভাষাৰ অসাধাৰণ কামক স্বীকৃতি দিয়া নাগপুৰী ভাষা পৰিষদে তেওঁক প্ৰফুল্ল সন্মানেৰে সন্মানিত কৰে।^৩৪ অক্ষমতাৰ অধিকাৰ আৰু সৰ্বাংগীন শিক্ষাৰ পোষকতা।