লেডিজ ক্যুপে

লেডিজ ক্যুপে (Ladies Coupé) ২০০১ চনত প্ৰকাশিত অনিতা নাইৰৰ এখন উপন্যাস।^১ উপন্যাসখনে স্বাধীনতাৰ সন্ধানত কন্যাকুমাৰীলৈ যোৱাৰ সময়ত অখিলা নামৰ এগৰাকী আদবয়সীয়া ভাৰতীয় মহিলাৰ যাত্ৰা অনুসৰণ কৰে আৰু ৰেলৰ লেডিজ ক্যুপেত উঠি ৬৯ গৰাকী ভিন্ন মাতৃৰ সৈতে কাহিনী বিনিময় কৰে যিয়ে তেওঁক নিজৰ জীৱন যাপন কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে।^২

উপন্যাসৰ গঠন

লেডিজ ক্যুপে মুঠ ১১(১০+১) অধ্যায়ত বিভক্ত আৰু ইয়াৰ ভিতৰত বিকল্প অধ্যায়ৰ নাম উল্লেখ কৰা হোৱা নাই। অখিলাৰ অধ্যায় বা তাইৰ দৃষ্টিভংগী আৰু চিন্তাধাৰা, আন পাঁচগৰাকী মহিলাৰ অধ্যায়ৰ মাজত পৰ্যায়ক্ৰমে। ই আখিলাৰ চৰিত্ৰটোক তেওঁৰ সহ-যাত্ৰীসকলৰ পৰা শুনা জীৱনৰ ঘটনাবোৰৰ বিষয়ে চিন্তা কৰাত আৰু প্ৰতিফলিত কৰাত সহায় কৰে। আখিলা স্পিক্স শীৰ্ষক অন্তিম অধ্যায়টোত সেই পাঁচজন মহিলাৰ জীৱন কাহিনী শুনি আৰু বিশ্লেষণ কৰাৰ পিছত আখিলাৰ জীৱনত লোৱা সিদ্ধান্তসমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।

বিকল্প অধ্যায়সমূহত শিৰোনামসমূহ দিয়া হয়, সেইবোৰ হ'লঃ

অধ্যায়-২: এক নিৰ্দিষ্ট বয়স

অধ্যায় ৪: যাওক, আইতা, যাওক

অধ্যায় ৬: ভিট্ৰিয়ল তেল

অধ্যায়-৮: উৰা মাৰি

অধ্যায়-১০ঃ বাস্তৱ বিষয়লৈ ভগ্নী

অধ্যায়-১১ঃ আখিলাই কথা কয়

কাহিনী

অখিলন্দেশ্বৰী বা অখিলা হৈছে তামিল ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালৰ ৪৫ বছৰীয়া অবিবাহিত ভাৰতীয় মহিলা যিয়ে আয়কৰ কেৰাণী হিচাপে কাম কৰে। তেওঁ অনুভৱ কৰে যে তেওঁ কেতিয়াও নিজৰ জীৱনটো জীয়াই থকাৰ সুযোগ পোৱা নাই, সদায় কন্যা, ভনীয়েক, পেহী আৰু প্ৰদানকাৰীৰ ভূমিকা পালন কৰি। তেওঁ নিজৰ ৰক্ষণশীল ব্ৰাহ্মণ জীৱনৰ পৰা মুক্ত হ’বলৈ সংকল্প লয় আৰু অকলে নতুন জীৱন আৰম্ভ কৰিবলৈ সাগৰৰ পাৰৰ চহৰ কন্যাকুমাৰীলৈ একমুখী ৰে’লৰ টিকট কিনি লয়। এই যাত্ৰাৰ সময়ত তেওঁ গোটেই জীৱন ধৰি অনুসৰণ কৰি অহা মূল প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ বিচাৰিবলৈ চেষ্টা কৰে-'এগৰাকী মহিলাই অকলশৰীয়া হৈ সুখী হ'ব পাৰিবনে, এগৰাকী মহিলাক সম্পূৰ্ণ অনুভৱ কৰিবলৈ এজন পুৰুষৰ প্ৰয়োজন হ'ব নেকি?"। তেওঁ ৫ গৰাকী ভিন্ন মহিলাৰ সৈতে তেওঁৰ মহিলাৰ কম্পাৰ্টমেণ্ট (ক্যুপে) ভাগ কৰে।

• জানকী, এগৰাকী প্ৰেমময়ী পত্নী আৰু বিভ্ৰান্ত মাতৃ;
• মাৰ্গাৰেট শান্তি, উপাদানৰ কবিতাৰ সৈতে বিবাহিত ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ শিক্ষয়িত্ৰী আৰু নিজৰ প্ৰয়োজনীয়তাক চিনি ল’ব নোৱাৰাকৈয়ে অত্যন্ত আত্মবিভোৰ এগৰাকী সংবেদনহীন অত্যাচাৰী;
• প্ৰভা দেৱী, নিখুঁত কন্যা আৰু পত্নী, এটা ছুইমিং পুলৰ এক আভাসৰ দ্বাৰা জীৱনৰ বাবে ৰূপান্তৰিত হৈছিল;
• চৈধ্য বছৰীয়া শীলা, আনে যি অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে তাক অনুভৱ কৰাৰ ক্ষমতাসম্পন্ন;
• আৰু মাৰিকোলান্থু, যাৰ নিৰ্দোষিতা এটা নিশাৰ কামৰ দ্বাৰা ধ্বংস হৈছিল।

জানকী, এগৰাকী সুখী মহিলা হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে, পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰত আৰু বৈবাহিক জীৱনত পিতৃ আৰু ভাতৃয়ে যত্ন লোৱা। কেৱল স্বামীৰ বাবে জীয়াই থকাটো পছন্দ কৰা এগৰাকী আদৰ-সাদৰ কৰা পত্নী। এই উপন্যাসখনত তেওঁ এগৰাকী বিভ্ৰান্ত মাতৃ হিচাপে নিজৰ সন্তানক স্বাৰ্থপৰ ব্যৱহাৰ কৰা বিভ্ৰান্ত মাতৃ হোৱাৰ বাবেই এই উপন্যাসখনৰ তেওঁ উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰ; স্বামীৰ লগত তুলনা কৰি।তাইৰ স্বামীৰ লগত এক 'বন্ধুত্বপূৰ্ণ' প্ৰেম গঢ়ি উঠিছে। তেওঁ মহিলাসকলৰ পৰম্পৰাগত ভূমিকাৰ সৈতে লাগি আছিল আৰু তেওঁ ঘৰটোক মহিলাৰ ৰাজ্য বুলি কয়। তাই সেই সময়ৰ কথা কয় যেতিয়া তেওঁ একেটা ঘৰৰ প্ৰতি হঠাতে আগ্ৰহহীন অনুভৱ কৰিছিল আৰু পিছত তেওঁ উপলব্ধি কৰিছিল যে, এগৰাকী মহিলা সদায় পুৰুষৰ অধীনস্থ আৰু তেওঁক সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ এজন পুৰুষ লাগে।

সকলোৱে নিজৰ জীৱনৰ কাহিনী বিনিময় কৰি থাকোঁতে অখিলাই তেওঁলোকক তাইৰ চিৰন্তন দ্বিধাদ্বন্দ্বৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰে - এগৰাকী নাৰীক সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ এজন পুৰুষৰ প্ৰয়োজন নেকি বা তাই অবিবাহিত আৰু সুখী হৈ থাকিব পাৰিবনে? এৰাতিৰ ভিতৰতে মহিলাসকলে নিজৰ কাহিনীৰে নিজৰ জীৱন সলনি কৰে, একে সময়তে তাইক নিজৰ বাবে চিন্তা কৰিবলৈ সোঁৱৰাই দিয়ে।^১২