মৰিয়াম আমিদ

মৰিয়াম আমিদ-চেমনানী (Maryam Amid) কুৰি শতিকাৰ আৰম্ভণিতে সক্ৰিয় হৈ থকা এগৰাকী ইৰাণী বুদ্ধিজীৱী আৰু সাংবাদিক আছিল। ইৰাণত তেওঁক শ্বোকুফেহ নামৰ এখন প্ৰভাৱশালী মহিলা আলোচনী প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে স্মৰণ কৰা হয়।^১তেওঁ ইৰাণী মহিলা সমিতিও প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যাৰ এসময়ত ৫,০০০ সদস্য আছিল বুলি কোৱা হয়।^২

সেই সময়ৰ পিতৃতান্ত্ৰিক ইৰাণী সমাজত ধৰ্মীয় ৰক্ষণশীলসকলে ছোৱালীৰ শিক্ষাৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল।^৩ বেছিভাগ মহিলাই নিৰক্ষৰ আছিল, কিয়নো পৰিয়ালবোৰে নিজৰ ছোৱালীক শিক্ষিত কৰিবলৈ প্ৰায়ে অনিচ্ছুক আছিল।^৩ ১৯১২ চনত আমিদ-চেমনানীয়ে ছোৱালীৰ বাবে দুটা শাখাৰে এখন বিদ্যালয় স্থাপন কৰে। এটা শাখা দাৰ আল-এলমে পঢ়া-শুনা, গণিত, ভূগোল আৰু বিদেশী ভাষাৰ বিষয়ে আগবঢ়াইছিল।^৪ দাৰ আল-এলমত নামভৰ্তিৰ বাবে প্ৰাৰ্থীসকলে শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ে নিৰ্ধাৰণ কৰা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হ’ব লাগিছিল। আনটো শাখা দাৰ আল-ছানায়েহ আছিল আবমাংগেলত। ইয়াত কলাত্মক বিষয় আৰু হস্তশিল্প যেনে-কাৰ্পেট বোৱা, আৰু হোজাইৰীৰ টিউচন প্ৰদান কৰা হৈছিল।^৫৪ পৰিয়ালসমূহক ছোৱালীক স্কুললৈ পঠিয়াবলৈ আৰু পঢ়া শেষ নোহোৱালৈকে স্কুলত ৰাখিবলৈ উৎসাহিত কৰিবলৈ আমিদে বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক বিনামূলীয়াকৈ নামভৰ্তি কৰিবলৈ অনুমতি দিছিল।^৬

আমিদ-চেমনানীয়ে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ইৰাণৰ মহিলা আলোচনী মুকলি কৰে। ^৫৭ মৰিয়ম আমিদে মোজাইন আল-ছালতানেহ নামেৰে কাম কৰি,^৮তেওঁ শ্বোকুফেহ (শোকৌফেহ, শ্বোকোফেহ বা শ্বেকুফেহ বুলিও অনুবাদ কৰা হয় আৰু ইয়াৰ অৰ্থ ব্লাছম)ৰ সম্পাদনা আৰু লিখিছিল, যিখন আলোচনী তেহৰাণত প্ৰকাশ পায়৷ ^৭৮ বিশেষকৈ নাৰীৰ মাজত অন্ধবিশ্বাস আৰু পুৰণি পৰম্পৰাৰ বিৰুদ্ধে আমিদ-চেমনানীয়ে যুঁজিছিল। তেওঁ শ্বোকুফেহক ব্যৱহাৰ কৰি অত্যাচাৰ আৰু প্ৰতিক্ৰিয়াশীল ধাৰণা উদঙাই দিছিল। ইৰাণৰ নাৰীৰ অনুন্নত পৰম্পৰাক নিন্দা কৰি আমিদ-চেমনানীয়ে বিশ্বৰ অন্যান্য অঞ্চল, বিশেষকৈ ইউৰোপৰ নাৰীৰ পৰিস্থিতিৰ পৰ্যালোচনা আৰু তুলনা কৰিছিল৷ ইৰাণৰ মহিলাৰ সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে ইয়াক আটাইতকৈ অপৰিহাৰ্য উপায় বুলি বিবেচনা কৰিছিল।