মাদ

মাদ হিন্দু ধৰ্মতত্ত্ব আৰু পৌৰাণিক কাহিনী দুয়োটাতে ব্যৱহৃত এটা শব্দ। ই ষড়ৰিপুৰ অন্যতম। ইয়াৰদ্বাৰা মনৰ ছয় শত্ৰুৰ ভিতৰত এজন বা হিন্দু শাস্ত্ৰ অনুযায়ী কোনো কু-অভ্যাসক বুজোৱা হয়। খ্ৰীষ্টান ধৰ্মতত্ত্বৰপৰা পোৱা সাতটা মাৰাত্মক পাপৰ লগত গৌৰৱৰ হিন্দূৰ সমতুল্য।^১

হিন্দু ধৰ্মতত্ত্ব

হিন্দু ধৰ্মতত্ত্ব অনুসৰি ই "অহংকাৰ, অত্যধিক অহংকাৰ, হঠকাৰিতা, জেদী মন" আদি নেতিবাচক বৈশিষ্ট্যক বুজায়।^২ ইয়াক মোক্ষ বা মোক্ষ লাভৰ ক্ষেত্ৰত এক ডাঙৰ বাধা হিচাপে দেখা যায়। যদি কোনোবাই আন এজন ব্যক্তিৰ প্ৰতি মাদ বা মদ বা অহংকাৰ বহন কৰে তেন্তে তেওঁলোকে মোক্ষ লাভ কৰিব নোৱাৰে। ব্যক্তিৰ মাজত মাদৰ উপস্থিতিয়ে অজ্ঞানতাৰ সৃষ্টি কৰে যিয়ে পাছলৈ মনৰ দুৰ্নীতিৰ সূচনা কৰে। হিন্দু শাস্ত্ৰ মতে মাদ প্ৰায়ে বিভিন্ন কাৰণত প্ৰকাশ পায়।

হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনী

হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত মাদ হিন্দু গ্ৰন্থ মহাভাৰতৰ এক বিশাল অসুৰ (দানৱ)। অশ্বিনসকলে তেওঁৰ যৌৱন আৰু দৃষ্টিশক্তি ঘূৰাই অনাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে ইয়াক চ্যৱন ঋষিয়ে সৃষ্টি কৰিছে। মাদৰ নাম (মদ) মানে মাদক, তেওঁৰ শক্তিক দেৱৰজা ইন্দ্ৰই ভয় কৰে। ইয়াৰ আকাৰ সলনি কৰাৰ ক্ষমতা আছে, ইমান ডাঙৰ হৈ গোটেই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখনক একেলগে গিলি পেলাব পৰাকৈ সক্ষম।

যেতিয়া অশ্বিনসকলে সোম (অমৰত্বৰ অমৃত) পান কৰি সম্পূৰ্ণ অমৰ হ’ব বিচাৰিছিল, তেতিয়া ইন্দ্ৰই তেওঁলোকক স্বৰ্গত নিজৰ দললৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা নাছিল বুলি আৱিষ্কাৰ কৰি তেওঁলোকক অপমান কৰা হৈছিল। অশ্বিন ভাতৃদ্বয়ে ইন্দ্ৰৰ লগত কথা পাতিবলৈ লৰালৰিকৈ গ’ল, যিয়ে সোম আৰু স্বৰ্গ দুয়োটাকে অস্বীকাৰ কৰিছিল, এই ভিত্তিত যে তেওঁলোকে মৰ্ত্যলোকৰ সৈতে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিছিল আৰু অত্যধিক মুক্তভাৱে ৰূপ সলনি কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোকে মহামুনি চ্যাৱনৰ সহায় বিচাৰিলে।

চ্যাৱনে অশ্বিনৰ নামত যজ্ঞৰ সাজু কৰিবলৈ ধৰিলে। এই কথাই ইন্দ্ৰই ক্ষুব্ধ কৰি তুলিছিল, যিয়ে যমজ সন্তান দুটা অৰ্থাৎ অশ্বিন ভাতৃদ্বয়ক যোগ্য বুলি স্বীকাৰ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰি এহাতে পৰ্বত আৰু আনখন হাতত বজ্ৰপাত লৈ চ্যৱনক আক্ৰমণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। এই কথা আৱিষ্কাৰ কৰাৰ লগে লগে চ্যাৱনে প্ৰতিশোধ ল’লে অসুৰ মাদ সৃষ্টি। মাদৰ দুটা গোটৰ বিশাল দাঁত আৰু চোলা আছিল বুলি কোৱা হৈছিল, ইমানেই বিশাল যে এটাই পৃথিৱীখনক আগুৰি ধৰিব পাৰে আৰু আনটোৱে আকাশক গিলি পেলাব পাৰে।

মাদই সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন (দেৱতাকে ধৰি) গিলি পেলাব বুলি উপলব্ধি কৰি ইন্দ্ৰই আত্মসমৰ্পণ কৰি ঋষিক অসুৰক সম্বৰণ কৰিবলৈ ক’লে। চ্যাৱনে এই চৰ্তত সন্মতি দিলে য, দেৱতাসকলে অশ্বিনসকলক স্বৰ্গত তেওঁৰ ভোজত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে, আৰু তেনেকৈয়ে দেৱসকলৰ মাজত নিজৰ উচিত স্থান লাভ কৰে।