ভায়োলেট নোজিয়েৰ

ভায়োলেট নোজিয়েৰ (১১ জানুৱাৰী ১৯১৫ – ২৬ নৱেম্বৰ ১৯৬৬) আছিল এগৰাকী ফৰাচী মহিলা যিয়ে পিতৃক হত্যা কৰাৰ অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত হৈছিল। ১৯৭৮ চনত চেব্ৰলৰ একে নামৰ ছবিখন এই গোচৰৰ আধাৰত নিৰ্মিত আছিল।^১ বিচাৰৰ সময়ত তেওঁ পিতৃয়ে তেওঁক যৌন নিৰ্যাতন চলোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰিছিল, যাৰ ফলত ফৰাচী আধুনিক প্ৰেছত প্ৰকাশ পোৱা প্ৰথমটো অনাচাৰৰ গোচৰৰ ভিতৰত অন্যতম। কিন্তু ১৯৩৭ চনত নোজিয়েৰে নিজৰ অভিযোগ প্ৰত্যাহাৰ কৰে।

জীৱন

নোজিয়েৰ আছিল এজন উৎপতীয়া শিশু যি লাহে লাহে অবাধ্য হৈ পৰিছিল। যুৱতী হিচাপে তেওঁক ভোগ কৰা হৈছিল আৰু মাজে মাজে গোপনে বেশ্যাবৃত্তিৰদ্বাৰা তেওঁৰ ভাট্টা পৰিপূৰক আছিল। ফলত তাই চিফিলিছত আক্ৰান্ত হৈছিল আৰু যেতিয়া তাই অসুস্থ হৈ পৰিছিল, তেতিয়া তাইৰ চিকিৎসকে তাইৰ পিতৃ-মাতৃক ক’বলৈ বাধ্য হোৱা যেন অনুভৱ কৰিছিল। নোজিয়েৰে এজন চিকিৎসকক বুজাই দিছিল যে তেওঁৰ ৰোগ বংশগত বুলি মাক-দেউতাকক বুজাবলৈ তেওঁ কুমাৰী বুলি প্ৰমাণিত কৰিছিল। তাইৰ পিতৃ-মাতৃয়ে এই কথা বিশ্বাস কৰিছিল আৰু নোজিয়েৰে তাইৰ জীৱন-শৈলী আগৰ দৰেই চলাই থাকিল।

সম্ভৱ তাইৰ চিফিলিছ নাছিল, কাৰণ তাই কৰা পৰীক্ষাত প্ৰায়ে ফলচ্ পজিটিভ পোৱা গৈছিল, বিশেষকৈ যদি ৰোগীজনৰ তাইৰ থকাৰ দৰে যক্ষ্মা ৰোগ থাকে। পাঁচটা সন্তান জন্ম দিয়াটোৱে ইয়াক সমৰ্থন কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকে যদিও কেইবাবছৰৰ পাছত ৰোগটো মধ্যমীয়া হ'ব পাৰে।

হত্যা

১৯৩৩ চনৰ ২৩ মাৰ্চত যেতিয়া নোজিয়েৰৰ বয়স ১৮ বছৰ আছিল, তেতিয়া তেওঁ টোপনিৰ প্ৰৰোচনামূলক ঔষধ ছ’মেনাল কিনিছিল আৰু পৰিয়ালটোৰ চিফিলিছ নিৰাময়ৰ বাবে তেওঁলোকৰ চিকিৎসকে দিয়া ঔষধ বুলি বুজাই পিতৃ-মাতৃক এই ঔষধ খাবলৈ বুজাইছিল। নিশাৰ ভাগত জুই লাগি ধোঁৱা উশাহ লোৱাৰ ফলত পিতৃ-মাতৃয়ে ক্ষতিগ্ৰস্ত হয় যদিও মৃত্যু হোৱা নাই। একে বছৰৰ ২১ আগষ্টত তাই বহুত বেছি মাত্ৰা ব্যৱহাৰ কৰি সিহঁতক বিষাক্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তাৰ পিছত নোজিয়েৰে সন্ধিয়াটো হোটেলত থাকিবলৈ ওলাই গ’ল আৰু যেতিয়া তাই ফ্লেটলৈ উভতি আহিল তেতিয়া তাইৰ পিতৃ-মাতৃৰ নিষ্ক্ৰিয় মৃতদেহ দেখিলে। তাই গেছটো জ্বলাই দিলে আৰু যেতিয়া গোন্ধটোৱে আগুৰি ধৰিলে, তেতিয়া ওচৰৰ ফ্লেট এটালৈ গ'ল য'ত তাই ক'লে যে তাই ভাবিছিল যে তাইৰ পিতৃ-মাতৃয়ে আত্মহত্যাৰ চেষ্টা কৰিছে।^২

১৯৩৪ চনত জাৰ্মেইন নোজিয়েৰ আৰু তেওঁৰ অধিবক্তা এম.হাজাৰ্ডে সাক্ষ্য দি থকা অৱস্থাত ইঞ্জিন চালক হিচাপে থকা তাইৰ পিতৃ জিন-বেপ্টিষ্টৰ মৃত্যু হয়:কিন্তু ড’জৰ আধা অংশ পেলাই দিয়া তেওঁৰ পত্নী জেৰমেইন সুস্থ হৈ উঠিল। হত্যাকাণ্ডৰ গোচৰ আৰু নোজিয়াৰৰ জীৱন-শৈলী বাতৰি কাকতত মূল কাহিনী আছিল। পিছৰ বছৰত তাইক দোষী সাব্যস্ত কৰি মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয় যদিও ক্ৰমান্বয়ে শাস্তি হ্ৰাস পায়, প্ৰথমে ১৯৩৪ চনত আজীৱন কঠোৰ পৰিশ্ৰমলৈ, তাৰ পিছত ১৯৪২ চনত ১২ বছৰলৈ। ১৯৪৫ চনত তেওঁক মুকলি কৰি দিয়া হয়।^৩ ১৯৬৬ চনত হাড়ৰ কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ নোজিয়াৰৰ মৃত্যু হয়।