বাঘ, ব্ৰাহ্মণ আৰু শিয়াল

বাঘ, ব্ৰাহ্মণ আৰু শিয়াল (দ্য টাইগাৰ, দ্য ব্ৰাহ্মণ এণ্ড দ্য জেকাল) হৈছে ভাৰতৰ এটা জনপ্ৰিয় লোককথা, যাৰ দীঘলীয়া ইতিহাস আৰু বহুতো ৰূপান্তৰ আছে। এই লোককথাৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন লিখিত উল্লেখ পোৱা যায় পঞ্চতন্ত্ৰত, য’ত কাহিনীটো খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০ চনৰ পৰা খ্ৰীষ্টীয় ৩০০ চনৰ ভিতৰত ৰচিত বুলি ধৰা হয়।^১

১৮৬৮ চনত মেৰী ফ্ৰিয়ে নিজৰ ভাৰতীয় লোককথাৰ সংকলন ওল্ড ডেক্কান ডেইজত এই কাহিনীৰ এটা ৰূপ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল।^২ ই ইংৰাজী ভাষাত প্ৰকাশিত ভাৰতীয় লোককথাৰ প্ৰথম সংকলন হিচাপে পৰিগণিত।^৩

পাছত জোচেফ জেকবছেও নিজৰ সংকলন ইণ্ডিয়ান ফেয়াৰী টেইলছত এই কাহিনীৰ এটা সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰে।^৪ সেই সংস্কৰণত কাহিনীটো “দ্য টাইগাৰ, দ্য ব্ৰাহ্মণ, এণ্ড দ্য জেকাল” নামে প্ৰকাশ পাইছিল।

পটভূমি

এজন ব্ৰাহ্মণে (পুৰোহিত শ্ৰেণীৰ সদস্য) এটা ফান্দত বাঘৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যায়। ব্ৰাহ্মণক নাখাব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দি বাঘে মুক্তিৰ বাবে কাতৰ অনুৰোধ কৰে। ব্ৰাহ্মণে তেওঁক মুক্ত কৰে কিন্তু বাঘটো পিঞ্জৰাৰ পৰা ওলাই অহাৰ লগে লগে তেতিয়া তেওঁ কয় যে তেওঁ ব্ৰাহ্মণক খাবলৈ ওলাইছে, নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতিত উভতি যায়। ব্ৰাহ্মণে আতংকিত হৈ বাঘক কয় যে তেওঁ কিমান অন্যায়। তেওঁলোকে সন্মুখীন হোৱা প্ৰথম তিনিটা কথাকে তেওঁলোকৰ মাজত বিচাৰ কৰিবলৈ সুধিবলৈ সন্মত হয়। প্ৰথমতে তেওঁলোকৰ সন্মুখীন হয় এজোপা গছ, যিয়ে মানুহৰ হাতত কষ্ট পাই উত্তৰ দিয়ে যে বাঘে ব্ৰাহ্মণক খাব লাগে। ইয়াৰ পিছত এজন ম'হ, মানুহৰ দ্বাৰা শোষিত আৰু দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰা, ব্ৰাহ্মণক খোৱাটোৱেই ন্যায়সংগত বুলি মানি লয়। অৱশেষত তেওঁলোকে ব্ৰাহ্মণৰ দুৰ্দশাৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল হৈ প্ৰথমে ঘটা কথাখিনি বুজিব নোৱাৰাৰ অভিনয় কৰি ফান্দটো চাবলৈ কয়। তাত এবাৰ আহি তেওঁ দাবী কৰে যে তেওঁ এতিয়াও বুজি পোৱা নাই। বাঘটোৱে প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ পুনৰ ফান্দত পৰে আৰু শৈলটোৱে তেওঁক সোনকালে বন্ধ কৰি দিয়ে, ব্ৰাহ্মণক ইংগিত দিয়ে যে তেওঁলোকে এইদৰেই কথাবোৰ এৰি দিয়ে।