ভাৰতীয় লোকগাথা
৭ প্ৰবন্ধ
-
কদংগোট মক্কাম
কদংগোট মক্কাম, ভাৰতৰ কেৰালাৰ উত্তৰ মালাবাৰ অঞ্চলত পূজা কৰা এক স্থানীয় হিন্দু দেৱী। মক্কামক থেয়্যাম ৰূপ হিচাপে পূজা বা বিচাৰ কৰা হয়, যাক মক্কাপ্পোথি বা মক্কাভুম মাক্কালুম (আক্ষৰিক অৰ্থত মক্কাম আৰু তেওঁৰ সন্তান) বুলি জনা যায়।
-
কাথিৱৰুণ বীৰণ
কাথিৱনুৰ বীৰণ ভাৰতৰ কেৰালাৰ উত্তৰ মালাবৰ অঞ্চলত পূজা কৰা এক দেৱতা, যাক (মান্ধাপ্পান চেকৱৰ) বুলিও জনা যায়। মালয়ালম ভাষাত ‘বীৰণ’ শব্দৰ অৰ্থ ইংৰাজীত ‘হিৰো’। কিংবদন্তি অনুসৰি কাথিৱানুৰ বীৰণ থিয়্যা যোদ্ধা মণ্ডপ্পন চেকাৱৰৰ এপথেঅ'ছিছ।
-
গংগু তেলী
গংগু তেলী বা গংগা তেলী ভাৰতৰ কাল্পনিক ব্যক্তিত্ব।তেলী (তেল-পেৰা) জাতিৰ এজন সাধাৰণ মানুহ।তেওঁ কহান ৰাজা ভোজ, কহান গংগু তেলী ("ৰজা ভোজা ক'ত, আৰু তৈলমান গংগু ক'ত আছে") প্ৰবাদটোত দেখা যায়, যাক এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ বা উচ্চ পদস্থ ব্যক্তিক (যেনে ভোজা) এজন সাধাৰণ বা নিম্ন-স্থিতিৰ ব্যক্তিৰ (যেনে গঙ্গু) সৈতে…
-
জছমা ওদান
জছমা ওদান মধ্যযুগীয় গুজৰাটৰ এগৰাকী লোকদেৱী। চৌলুক্য বংশৰ এজন ৰজা সিদ্ধৰাজ জয়সিংহই তেওঁৰ স্বামীক হত্যা কৰাৰ পিছত নিজৰ সন্মান ৰক্ষাৰ বাবে ‘সতী’ হোৱা এগৰাকী মহিলাৰ কাহিনীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এই লোকদেৱীৰ ধাৰণা গঢ় লৈ উঠিছে।
-
বাঘ, ব্ৰাহ্মণ আৰু শিয়াল
বাঘ, ব্ৰাহ্মণ আৰু শিয়াল (দ্য টাইগাৰ, দ্য ব্ৰাহ্মণ এণ্ড দ্য জেকাল) হৈছে ভাৰতৰ এটা জনপ্ৰিয় লোককথা, যাৰ দীঘলীয়া ইতিহাস আৰু বহুতো ৰূপান্তৰ আছে। এই লোককথাৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন লিখিত উল্লেখ পোৱা যায় পঞ্চতন্ত্ৰত, য’ত কাহিনীটো খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০ চনৰ পৰা খ্ৰীষ্টীয় ৩০০ চনৰ ভিতৰত ৰচিত বুলি ধৰা হয়।
-
সাত মাতৃৰ পুত্ৰ
সাত মাতৃৰ পুত্ৰ, (ইংৰাজীত দ্য ছন অৱ চেভেন মাদাৰছ বা দ্য ছন অৱ চেভেন কুইনছ) হৈছে এটা ভাৰতীয় লোককথা, যিটো ১৯ শতিকাৰ শেষৰফালে লেখিকা ফ্ল'ৰা এনি ষ্টিলে প্ৰথম প্ৰকাশ কৰিছিল।
-
সুৱা সংগীত
সুয়া সংগীত হ'ল দীপাৱলী উৎসৱৰ সময়ত ছত্তীশগড় ৰাজ্যৰ গণ্ড জনগোষ্ঠীৰ মহিলাসকলে গোৱা লোকগীত। ‘সুৱা’ নামটো ‘কপৌ’ শব্দৰ পৰাই আহিছে। কপৌ এটা বুদ্ধিমান চৰাই যিয়ে মানুহৰ শব্দ শুনিলে ঠিক অনুকৰণ কৰি পুনৰাবৃত্তি কৰিব পাৰে।