ধৰ্ষণকাৰীৰ সৈতে বিবাহ আইন

ধৰ্ষণকাৰীৰ সৈতে বিবাহ আইন, আপোনাৰ ধৰ্ষণকাৰীক বিয়া কৰাব পৰা আইন বা ধৰ্ষণ-বিবাহ আইন হৈছে এনে এলেকাৰ ধৰ্ষণ আইনৰ নিয়ম য'ত ধৰ্ষণ, যৌন নিৰ্যাতন, বিধিগত ধৰ্ষণ, অপহৰণ বা অন্যান্য অনুৰূপ কাৰ্য সংঘটিত কৰা পুৰুষক, যদি তেওঁ নিজৰ মহিলা ভুক্তভোগীক বিয়া কৰায়, বা কিছুমান ক্ষেত্ৰত অন্ততঃ তাইক বিয়া কৰাবলৈ আগবঢ়ায় তেন্তে তেওঁক দোষমুক্ত কৰা হয়। "আপোনাৰ ধৰ্ষণকাৰীৰ সৈতে বিবাহ" আইনখন অভিযুক্তৰ বাবে বিচাৰ বা শাস্তিৰপৰা হাত সাৰিবলৈ ইয়াৰদ্বাৰা এক আইনী উপায়।^১

যদিও এই পৰিঘটনাৰ বাবে শব্দসমূহ ২০১০ চনতহে উদ্ভাৱন কৰা হৈছিল, ইতিহাসৰ কেইবাটাও আইনী ব্যৱস্থাত এই প্ৰথা বিদ্যমান আৰু আজিও কিছুমান সমাজত বিভিন্ন ৰূপত অব্যাহত আছে।^২ ১৯৭০ চনলৈকে সমগ্ৰ বিশ্বতে এনে আইন প্ৰচলিত আছিল। কুৰি শতিকাৰ শেষৰফালৰপৰা এই ধৰণৰ বাকী থকা আইনসমূহক কেইবাখনো দেশত ক্ৰমান্বয়ে প্ৰত্যাহ্বান কৰা আৰু বাতিল কৰা হৈছে।^৩ এনে আইন যাৰদ্বাৰা আদালতে নাবালক মহিলাৰ গৰ্ভাৱস্থাৰ বাবে বাল্য বিবাহক অনুমোদন দিবলৈ অনুমতি দিয়ে যেতিয়া তাই সন্মতিৰ বয়সৰ তলৰ হয়, সাধাৰণতে পিতৃ-মাতৃৰ সন্মতিৰে, কাৰ্যক্ষেত্ৰত এজন বিধিগত ধৰ্ষণকাৰীৰ বাবে শিশুৰ বিধিগত ধৰ্ষণৰ গোচৰৰপৰা হাত সাৰিবলৈ এটা উপায় হ'ব পাৰে।^৪

এই আইনখনক বিবাহৰ সময়ত নাৰী কুমাৰীত্বৰ ওপৰত ৰখা সাংস্কৃতিক মূল্যবোধৰ স্বীকৃতি হিচাপে ন্যায্যতা প্ৰদান কৰা হৈছে, য'ত "ধৰ্ষিতা ছোৱালী আৰু মহিলাসকল নিজৰ পৰিয়ালৰ বাবে লাজৰ কাৰণ হৈ পৰে, যদিও তেওঁলোক এই দোষৰপৰা নিৰ্দোষী।"^৫ কিছুমান ক্ষেত্ৰত অপৰাধীয়ে তেওঁক নাকচ কৰাৰ পাছত বিয়া কৰাব বিচৰা ছোৱালী বা মহিলাগৰাকীক ধৰ্ষণ কৰে।[অস্পষ্ট]

পটভূমি

বিশ্বৰ অধিকাংশ দেশতে এই আইনসমূহ নাই, আৰু, ২০২১ চনৰ হিচাপত, মাত্ৰ ২০খন দেশৰহে এতিয়াও এইবোৰ আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল।^৬

বহুতো কৰ্মী আৰু সংগঠনে বিশ্বাস কৰে যে এই আইনসমূহে নাৰীৰ মৰ্যাদা উলংঘা কৰে আৰু পৰিয়ালৰ মাজত সম্পত্তি হিচাপে ব্যৱসায় কৰিবলৈ অনুমতি দি তেওঁলোকক অৱনমিত কৰে, ধৰ্ষণ কোনো গুৰুতৰ অপৰাধ নহয় বুলি বুজায় আৰু অপৰাধীক নহয়, ভুক্তভোগীক দোষাৰোপ কৰা।^৭ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰৰ মুৰব্বী জেইদ ৰা’আদ আল হুছেইনে ২০১৭ চনত কৈছিল যে "ধৰ্ষণৰ বলি হোৱা এগৰাকীক তেওঁৰ বিৰুদ্ধে ভয়ংকৰ অপৰাধৰ দোষীক বিয়া কৰাই [শাস্তি দিয়া] – আজিৰ পৃথিৱীত এনে জঘন্য আইনৰ কোনো স্থান নাই।"^৮

তদুপৰি ধৰ্ষণ-বিবাহ আইন বিৰোধীসকলে আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হোৱাৰ পিছত ভুক্তভোগীক এনে অনুভৱ কৰি এৰি দিয়া উচিত নহয় বুলি নাভাবে, বা অপৰাধীক বিয়া কৰাই আক্ৰমণটো ঢাকি ৰখাৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ নকৰে। বিৰোধীসকলে দাবী কৰে যে এই আইনসমূহে ধৰ্ষণৰ বাবে শাস্তিমুক্ততাক প্ৰসাৰিত কৰে, আৰু ধৰ্ষণৰ বলি হোৱা লোকসকলক আৰু অধিক ধৰ্ষণৰ সন্মুখীন কৰে।^৯ এইদৰে, সমৰ্থকসকলে পৰিয়ালৰ সন্মান, নাৰীৰ সতীত্ব আৰু বৈবাহিক মৰ্যাদাৰ ওপৰত নিযুক্ত কৰা নাৰীৰ সামাজিক মূল্য, বিৰোধীসকলে নাৰীৰ ব্যক্তিগত সুখ, স্বাধীনতা আৰু যৌন স্বায়ত্তশাসনৰ অধিকাৰৰ দাবীৰ সৈতে সংঘৰ্ষত লিপ্ত হয়।^১০ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাৰ নীতি সঞ্চালক পূৰ্ণা সেনৰ মতে, এই আইনসমূহ অবৈধ যৌন কাৰ্যকলাপ স্বাভাৱিক কৰাৰ বাবে গৃহীত কৰা হৈছিল। তেওঁলোকে যৌন সম্পৰ্কক সমাজত অধিক সন্মানীয় কৰি তোলে, কাৰণ ইয়াক দুই-এটা সংস্কৃতিত সমস্যাজনক বুলি গণ্য কৰা হয়। এই আইনসমূহ থকা দেশসমূহ উন্নয়নশীল দেশ আৰু ৰক্ষণশীল দেশৰ শ্ৰেণীত পৰে।^১১

পিটিএছডি, উদ্বেগজনক বিকাৰ, ধৰ্ষণৰ আঘাতৰ লক্ষণ আৰু হতাশাজনক বিকাৰকে ধৰি মানসিক স্বাস্থ্যজনিত সমস্যা ধৰ্ষণৰ বলি হোৱা লোকৰ ক্ষেত্ৰত সাধাৰণ।^১২ টাইৱানৰ এটা অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে ভুক্তভোগীসকলে নিজৰ আক্ৰমণৰ বিষয়ে সমাজ সৰৱ হোৱাৰ আশংকা কৰিছিল, পৰিয়ালক লজ্জিত কৰাৰ বাবে নিজকে দোষী অনুভৱ কৰিছিল, যৌন লাজ আৰু আত্মদোষৰ সন্মুখীন হৈছিল আৰু মহিলা হিচাপে নিজকে নেতিবাচক দৃষ্টিভংগী গঢ়ি তুলিছিল।^১৩

ধৰ্ষণ-বিবাহ আইনসমূহৰ সমৰ্থকসকলে যুক্তি আগবঢ়ায় যে ইয়াৰদ্বাৰা ভুক্তভোগী আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালক ধৰ্ষণৰ লাজৰপৰা ৰক্ষা কৰা হয়। এইটো এই ধাৰণাটোৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা হৈছে যে যদি কোনো ছোৱালী বা মহিলাক ধৰ্ষণ কৰা হয় তেন্তে সেয়া তেওঁৰ নিজৰ দোষ আৰু এইদৰে তেওঁ নিজৰ পৰিয়ালক বদনাম কৰায়। ফলত বহু মহিলাই নিজৰ যৌন নিৰ্যাতনৰ খবৰ নিদিয়ে কাৰণ তেওঁলোকে এই লজ্জাজনক ভয় কৰে, আৰু পৰিয়ালৰ কোনো সদস্যই হত্যা কৰাৰ সম্ভাৱনাক ভয় কৰে। যদি কোনো মহিলাই কেৱল ধৰ্ষণকাৰীক বিয়া কৰায়, তেন্তে তেওঁ নিজৰ পৰিয়ালৰ নাম সংৰক্ষণ কৰে আৰু যৌন লাজৰ জীৱন এৰাই চলিব পাৰে।^৫ ভুক্তভোগীক দোষাৰোপ কৰিলে লাজ, উপহাস আৰু অপ্ৰয়োজনীয় মানসিক দুখৰ সৃষ্টি হয় বুলি বহু প্ৰমাণ পোৱাৰ পিছতো এই মতামত আছে।^১৪