দেৱী লঞ্জাৰ

দেৱী লঞ্জাৰ হৈছে ইণ্ডোনেছিয়াৰ সাগৰৰ দেৱী। তেওঁ মধ্য জাভাৰ পেকালোংগান চহৰৰ জনপ্ৰিয় দেৱী৷ "লাঞ্জাৰ" শব্দৰ অৰ্থ হ'ল বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱা আৰু সন্তান নথকা মহিলা।^১২

বিশেষকৈ পেকালোংগানবাসীৰ দেৱী লঞ্জাৰৰ প্ৰতি এতিয়াও দৃঢ় বিশ্বাস আছে। উদাহৰণস্বৰূপে সাগৰৰ পাৰত যদি কোনো শিশু নিৰুদ্দেশ হয় তেন্তে মানুহে বিশ্বাস কৰে যে শিশুটিক দেৱী লঞ্জাৰে লৈ গৈছে। কোৱা হয় যে তাইৰ ৰাজপ্ৰসাদ পেকালোংগানৰ বিলত, স্লামাৰান নদীৰ কাষত।^১

প্ৰাচীন কালত পেকালোংগনত দেৱী ৰাৰা কুনিং নামৰ এগৰাকী সুন্দৰী ৰাজকুমাৰী বাস কৰিছিল। বিয়াৰ কিছুদিন পিছতে স্বামীৰ মৃত্যু হোৱাৰ বাবে তাই অতি কম বয়সতে বিধৱা হৈছিল। সেইবাবেই তেতিয়া দেৱী ৰাৰা কুনিঙক দেৱী লঞ্জাৰ নামেৰে জনা গৈছিল। ইয়াৰ বাবেই দেৱী লঞ্জাৰে অনবৰতে শোকত ডুব নাযাবলৈ নিজৰ গৃহ চহৰ এৰি যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়।^১

ওপক নদীত উপস্থিত হৈ, মহাপতিহ সিংৰানুৰ সৈতে মিলি মাতৰামৰ ৰজা পানেম্বহান সেনাপতিক তেওঁলোকৰ তপস্বী ধ্যান-ধাৰণাৰ মাজতে লগ পায়। দেৱী লঞ্জাৰে মনৰ কথা ব্যক্ত কৰি কেতিয়াও বিয়া নহ’ব বুলি ক’লে। পানেম্বহান সেনোপতি আৰু মহাপতিহ চিংগোৰাণুৱে তাইৰ প্ৰতি কৰুণা অনুভৱ কৰি তাইক দক্ষিণ বিললৈ গৈ ধ্যান কৰিবলৈ আৰু দক্ষিণ সাগৰৰ ৰাণীৰ সন্মুখীন হ’বলৈ পৰামৰ্শ দিলে৷ তাৰ পিছত দুয়ো বিচ্ছেদ হ’ল। দেৱী লঞ্জাৰে চাউথ বিচৰ ফালে আগবাঢ়িল। তাই অধ্যৱসায়ীভাৱে মোক্ষ সাধন কৰি ধ্যান কৰিছিল আৰু দক্ষিণ সাগৰৰ ৰাণীক লগ পাইছিল।।^১