তৰানা' হৈছে হিন্দুস্থানী শাস্ত্ৰীয় কণ্ঠ সংগীতৰ এটা সংৰচনাৰ প্ৰকাৰ য’ত কিছুমান নিৰ্দিষ্ট শব্দ (যেনে "ওদানী", "তোদানী", "তাদীম" আৰু "ইয়ালালী") যিবোৰ ফাৰ্চী আৰু আৰবী ধ্বনিমূলৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি মধ্যম (মধ্য লয়) বা দ্ৰুত (দ্ৰুত লয়) গতিত পৰিৱেশন কৰা হয়। ইয়াক আমিৰ খশ্ৰু (১২৫৩-১৩২৫ খ্ৰীষ্টাব্দ)ই উদ্ভাৱন কৰিছিল।১। আধুনিক কালত, গায়ক আমিৰ খানই ইয়াক জনপ্ৰিয় কৰাত সহায় কৰিছিল আৰু ইয়াৰ উৎপত্তি আৰু ব্যৱহৃত শব্দাংশসমূহৰ ওপৰত গৱেষণা কৰিছিল। নিছাৰ হুছেইন খান এজন তৰানা গায়ক আছিল। তৰানা শিখৰ দশম গুৰু গোবিন্দ সিংই তেওঁৰ সংৰচনাতো ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
ৰূপ
এটা দ্বিতীয়, বিপৰীতমুখী সুৰ, সাধাৰণতে উচ্চ স্বৰৰ সৈতে, এবাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত মূল সুৰলৈ ঘূৰি আহে। তৰানাত ফাৰ্চী চতুৰ্দলী অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব পাৰে, আৰু চেতাৰ বা তবলাৰপৰা শব্দাংশ যেনে "দৰ-দৰ" বা "দিৰ-দিৰ" ব্যৱহাৰ হ’ব পাৰে; গায়কসকলে তৰানাৰ মূল অংশত সম্পূৰ্ণ সংৰচনা (যেনে তিহাই, গত, তুকড়া) পঢ়িব পাৰে।
ইতিহাস
ভাৰতীয় সংগীতৰ ভাষ্যকাৰ ঠাকুৰ জয়দেৱ সিংই কৈছিল:
[তৰানা] সম্পূৰ্ণৰূপে খুছৰোৰ উদ্ভাৱন আছিল... সঁচা, খুছৰোৰ সন্মুখত নিৰ্গত গীতৰ উদাহৰণ আছিল যিবোৰে শুষ্ক-অক্ষৰ (অৰ্থহীন শব্দ) আৰু পাট-অক্ষৰ (মৃদংগৰ স্মৃতিসম্পন্ন শব্দাংশ) ব্যৱহাৰ কৰিছিল... কিন্তু সাধাৰণতে নিৰ্গতত কঠিন ব্যঞ্জনধ্বনি ব্যৱহাৰ হৈছিল। খুছৰোই... বেছিভাগ ফাৰ্চী শব্দ মৃদু ব্যঞ্জনধ্বনিৰে প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। দ্বিতীয়ত, তেওঁ এই শব্দসমূহ এনেদৰে সজাইছিল যাতে সিহঁতে কিছু অৰ্থ বহন কৰে।২
উল্লেখ
'''
তথ্যসূত্ৰ
উৎস আৰু অনুজ্ঞাপত্ৰ
উৎস: অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া। এই প্ৰবন্ধটো অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াৰ “তৰানা” প্ৰবন্ধৰ সংশোধন ৫৩৪৮১৬ (২৪ আগষ্ট ২০২৫)ৰ পৰা আনি অসমীয়া বিশ্বকোষৰ গাঁথনিলৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছে। মূল লেখকসকলৰ তালিকা সম্পাদনা-ইতিহাসত উপলব্ধ। পাঠ্য CC BY-SA 4.0।