চুত (বেলাৰুছিয়ান পৌৰাণিক কাহিনী)

চুত (বেলাৰুছিয়ান: Хут) বেলাৰুছীয় পৌৰাণিক কাহিনীত উল্লিখিত এক গৃহ আত্মা। ই ঘৰলৈ ধন-সম্পত্তি, শস্য আৰু সফলতা আনি দিয়ে, কিন্তু যদি ইয়াক খাবলৈ দিয়া নহয়, তেন্তে ই কঠোৰ প্ৰতিশোধ ল'ব পাৰে।

বিৱৰণ

বেলাৰুছ ভাষাত চুতৰ পুৰুষতান্ত্ৰিক ব্যাকৰণগত লিংগ আছে – সেইবাবেই বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে চুতক পুৰুষ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। চুত এজন বহুৰূপী আত্মা: তেওঁক সৰু ল'ৰা বা বামনৰ দৰে দেখাব পাৰে।

চুত, অগ্নিময় উৰন্ত সাপৰ দৰে (летучий змей), তিনি বা সাত বছৰ বয়সৰ ক'লা কুকুৰাই দিয়া কণীৰ পৰা ইয়াৰ জন্ম হয়, কিন্তু কণীটো ফুটাবলৈ মানুহে এবছৰৰ পৰা তিনি বছৰলৈকে বুকুত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিব লাগে।^১

ই জীৱিত আৰু অজীৱিত দুয়োটা বস্তুৰ ৰূপ ল'ব পাৰে — কাঠৰ টুকুৰা, পুৰণি চকা, শুকান ডাল ইত্যাদি। চুত সেইবোৰ ঘৰসমূহত উপস্থিত হয়, য’ত কোনো ছোৱালীয়ে অবৈধভাৱে জন্ম হোৱা সন্তান হত্যা কৰিছে বা কোনো সন্তানক খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত দীক্ষিত নকৰাকৈ ডাঙৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। বেলাৰুছীয় লোকবিশ্বাস অনুসৰি, সেই সন্তানেৰ আত্মাই চুতত পৰিণত হয়।

চুত ঘৰত থাকিলে গৃহস্থই তাক কণী ভাজি খুৱাব লাগিব^১ লগত ৰাছিয়াত প্ৰস্তুত কৰা "আবাৰাংকি" (এক প্ৰকাৰৰ ৰুটি)। বেলাৰুছিয়ানসকলে সাধাৰণতে বিয়া, ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান, নৈশ অনুষ্ঠান, উৎসৱ আৰু যুৱতীসকলৰ কৈশোৰ প্ৰাপ্তিৰ অনুষ্ঠানত এনে খাদ্য খায়। এই খাদ্যক শিশুৰ প্ৰিয় খাদ্য বুলিও গণ্য কৰা হয়। গৃহস্থই চুতক খাদ্য গ্ৰহণ কৰিবলৈ মাতিবলৈ এটা বিশেষ মন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰে: "চুত, চুত, ইয়ালৈ আহা! মই তোমাক কণী ভজা আৰু আবাৰাংকি দিম!"^২