গ্ৰীক-ৰোমান কেশবিন্যাস

প্ৰাচীন কালত গ্ৰীকসকলে তেওঁলোকৰ চুলি (kómē) দীঘলকৈ ৰাখিছিল আৰু এইদৰে হোমাৰে তেওঁলোকক সদায় কাৰেকোমুণ্টচ (karēkomóōntes) অৰ্থাৎ দীঘল চুলিৰ বুলি কৈছিল।

গ্ৰীক আৰু ৰোমান উভয়েই নকল চুলি বা উইগ পিন্ধিছিল।^১ প্ৰাচীন কালত দুয়োটা জনগোষ্ঠীৰ মাজত শোকত চুলি খুৰাই দিছিল বা গুৰিতে কাটিছিল; দুয়োৰে মাজত দাসসকলে দাসত্বৰ চিন হিচাপে চুলিখিনি গুৰুতে কাটিছিল।^২

স্পাৰ্টান চুলিৰ ষ্টাইল

এই প্ৰাচীন প্ৰথা স্পাৰ্টানসকলে বহু শতিকা ধৰি সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছিল। স্পাৰ্টান ল’ৰাবোৰৰ চুলি সদায় যথেষ্ট চুটিকৈ কাটিছিল (en chroi keirontes),^৩ কিন্তু যৌৱন বয়স পোৱাৰ লগে লগে তেওঁলোকে চুলি দীঘল হ'বলৈ দিছিল। তেওঁলোকে নিজৰ চুলিৰ ওপৰত গৌৰৱ কৰিছিল, ইয়াক অলংকাৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ কম খৰচী (kosmon adapanotatos) বুলি কৈছিল, আৰু যুদ্ধলৈ যোৱাৰ আগতে তেওঁলোকে ইয়াক বিশেষ যত্নৰে ফণিয়াই সাজ-পোছাক পিন্ধিছিল, যিটো কাৰ্যত লিওনিডাছ আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলক থাৰ্মোপাইলে যুদ্ধৰ আগতে পাৰ্চী চোৰাংচোৱাই আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।^৪ এনে লাগে যেন স্পাৰ্টান পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়েই মূৰৰ মুকুটৰ ওপৰত চুলিখিনি গাঁঠিৰে বান্ধিছিল।^৫ পিছৰ সময়ত স্পাৰ্টানসকলে এই প্ৰাচীন প্ৰথা পৰিত্যাগ কৰিছিল, আৰু চুলি চুটি কৰিছিল, আৰু সেয়েহে কিছুমান লেখকে এই প্ৰথাক পূৰ্বৰ সময়ৰ বুলি ভুলকৈ কয়।^৬

এথেন্সৰ কেশবিন্যাস

এথেন্সবাসীৰ প্ৰথা বেলেগ আছিল। শৈশৱত চুলি দীঘলকৈ ৰাখিছিল, আৰু যৌৱন বয়সত চুলি কাটিছিল। ল’ৰা এফেব’ছ অৰ্থাৎ যৌৱনপ্ৰাপ্ত হ’লে সদায় কৰা চুলি কটাৰ কামটো আছিল এক গম্ভীৰ কাম, ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত। প্ৰথমে হেৰাক্লিছক লিবাচন আগবঢ়োৱা হৈছিল, যাক অইনিষ্টেৰিয়া বুলি কোৱা হৈছিল;^৭ আৰু কাটি পেলোৱাৰ পিছত চুলিবোৰ কোনোবা দেৱতাক উৎসৰ্গা কৰা হৈছিল, সাধাৰণতে নদীৰ দেৱতাক।^৮ এই অনুষ্ঠানটো কৰিবলৈ ডেলফিলৈ যোৱাটো অতি প্ৰাচীন প্ৰথা আছিল আৰু থিছিয়াছে তেনে কৰা বুলি কোৱা হয়।^৯

ইফেবিক সদায় শিল্পকৰ্মত চুলি যথেষ্ট চুটি কৰি প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়, যিদৰে ইয়াক খেলুৱৈসকলেও ৰাখিছিল।^১০ যেতিয়া এথেন্সবাসীয়ে পুৰুষত্বৰ এটা যুগ পাৰ হৈ যোৱাত তেওঁলোকে পুনৰ চুলি গজিবলৈ দিলে। প্ৰাচীন কালত এথেন্সত চুলিবোৰ মূৰৰ মুকুটত এক প্ৰকাৰৰ গাঁঠিৰ দৰে মেৰিয়াই থোৱা হৈছিল, আৰু ফৰিঙৰ আকৃতিৰ সোণৰ ক্লাচৰে বান্ধি থোৱা হৈছিল। চুলি পিন্ধাৰ এই ধৰণ, যাক ক্ৰ'বাইলছ বুলি কোৱা হৈছিল, থুচিডাইডছৰ সময়ৰ ঠিক আগতেই ওলাই গৈছিল।^১১ এথেন্সৰ মহিলাসকলেও একে ধৰণেৰে চুলি বান্ধিছিল, যিটো তেওঁলোকৰ ক্ষেত্ৰত ক'ৰিম্বোছ বুলি কোৱা হৈছিল।^১২

মহিলাৰ চুলিৰ ষ্টাইল

ফুলদানিৰ ওপৰত, মহিলাৰ মূৰবোৰ সঘনাই এক প্ৰকাৰৰ বেণ্ড বা নেটৱৰ্কৰ কইফেৰে ঢাকি থোৱা দেখা গৈছিল। এই চুলিৰ গুৰিবোৰৰ এটাক ক্ৰেডেমনোছ বুলি কোৱা হৈছিল, যিটো কপালৰ ওপৰেৰে বহল বেণ্ড আছিল, কেতিয়াবা ধাতুৰ আৰু কেতিয়াবা চামৰাৰ, সোণেৰে সজ্জিত; ইয়াৰ বাবে ষ্টলেঞ্জিছৰ নামো দিয়া হৈছিল আৰু ই এম্পাইক্সৰ সৈতে বহুখিনি একে আছিল যেন লাগে। কিন্তু মহিলাৰ বাবে আটাইতকৈ সাধাৰণ ধৰণৰ মূৰৰ সজ্জাক চেক্ৰিফালাছ নামৰ সাধাৰণ নামেৰে মাতিছিল আৰু ইয়াক চেক্ৰিফালাছ, চেকাছ আৰু মিট্ৰা তিনিটা প্ৰজাতিত ভাগ কৰা হৈছিল। কেক্ৰাইফেল'ছ, ইয়াৰ সংকীৰ্ণ অৰ্থত, লেটিন ৰেটিকুলামৰ সৈতে মিল থকা নেট-ৱৰ্কৰ এটা ক'ল বা কইফ আছিল। ইয়াক দিনৰ লগতে ৰাতিও পৰিধান কৰা হৈছিল, আৰু অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰা বৰ্তমানলৈকে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ অব্যাহত আছে। ইয়াক হোমাৰে উল্লেখ কৰিছে,^১৩ আৰু এতিয়াও ইটালী আৰু স্পেইনত ইয়াক পিন্ধা হয়।

এই চুলিৰ জালবোৰ সঘনাই সোণৰ সূতাৰে^১৪ কেতিয়াবা ৰেচমৰ^১৫ বা এলিয়ান বাইছাছৰ^১৬ আৰু সম্ভৱতঃ অন্যান্য সামগ্ৰীৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল, যিবোৰ প্ৰাচীন লেখকসকলে উল্লেখ কৰা নাই। এই জাল বনোৱা ব্যক্তিসকলক কেক্ৰিফালোপ্লোলোই বুলি কোৱা হৈছিল।^১৭ এই ধৰণৰ মূৰৰ পোছাক পিন্ধা মহিলাসকল পম্পেইত পোৱা চিত্ৰসমূহত সঘনাই দেখা যায়, ইয়াৰে এখনৰ পৰা পূৰ্বৰ কাটি লোৱা হৈছে, যিয়ে ক'য়া ভেষ্টিছ (ক'য়ান কাপোৰ) পিন্ধা এগৰাকী মহিলাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।^১৮

ইয়াৰ বিপৰীতে সাক্কো আৰু মিত্ৰ ঘনিষ্ঠ সামগ্ৰীৰে নিৰ্মিত আছিল। সাক্কোবোৰে মূৰটো সম্পূৰ্ণৰূপে বস্তা বা বেগৰ দৰে ঢাকি ৰাখিছিল; ইয়াক বিভিন্ন সামগ্ৰীৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল, যেনে ৰেচম, বাইছাছ আৰু উল।^১৯ কেতিয়াব অন্ততঃ ৰোমানসকলৰ মাজত একে উদ্দেশ্যৰ উত্তৰ দিবলৈ ব্লাডাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।^২০ মিত্ৰ আছিল বিভিন্ন ৰঙৰ কাপোৰৰ বহল বেণ্ড, যিটো চুলিৰ চাৰিওফালে খাপ খুৱাই লোৱা হৈছিল, আৰু বিভিন্ন ধৰণে পিন্ধা হৈছিল। প্ৰথমে ই আছিল পূবৰ মূৰৰ পোছাক, আৰু সেয়েহে ইয়াক আধুনিক পাগুৰিৰ সৈতে তুলনা কৰিব পাৰি। ইয়াক কেতিয়াবা ফ্ৰিজিয়ানসকলৰ বৈশিষ্ট্য বুলি কোৱা হয়।^২১ কিন্তু ইয়াক গ্ৰীকসকলেও পিন্ধিছিল আৰু পলিগ'টাছে প্ৰথমে গ্ৰীক মহিলাসকলক মাইট্ৰাইৰে ছবি আঁকিছিল বুলি কোৱা হয়।^২২ ৰোমান কেলাণ্টিকা বা কেলভাটিকাক ছাৰ্ভিয়াছে^২৩ মিত্ৰৰ সৈতে একে বুলি কয়, কিন্তু ডাইজেষ্টৰ এটা অংশত^২৪ ইহঁতৰ উল্লেখ এনেদৰে কৰা হৈছে যেন ইহঁত সুকীয়া।

ৰোমান কেশবিন্যাস

• মূল প্ৰবন্ধ ৰোমান কেশবিন্যাস

ৰোমানসকলৰ বিষয়ে জেনেৰিক ক'মাৰ বাহিৰেও আমি চুলিক বুজাবলৈ তলত দিয়া শব্দবোৰো পাওঁ: কেপিলাছ, চিজাৰী, ক্ৰাইনেছ, চিনচিনাছ আৰু চিৰাছ, শেষৰ দুটা শব্দক কেঁকোৰা চুলিক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। প্ৰাথমিক কালত ৰোমানসকলে চুলি দীঘলকৈ ৰাখিছিল, ভাৰোৰ যুগৰ আটাইতকৈ পুৰণি মূৰ্তিসমূহত দেখুওৱাৰ দৰে,^২৫ আৰু সেয়েহে অগাষ্টান যুগৰ ৰোমানসকলে তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষক ইনটনচি^২৬ আৰু কেপিলাটি বুলি অভিহিত কৰিছিল।^২৭ কিন্তু ইটালীত নাপিতৰ প্ৰচলনৰ পিছত চুলি চুটি কৰাটো প্ৰথাত পৰিণত হ’ল। মহিলাসকলেও প্ৰথমে চুলিবোৰ অতি সৰলতাৰে সাজিছিল যদিও অগাষ্টান যুগত বিভিন্ন ধৰণৰ বিভিন্ন ধৰণৰ মূৰৰ পোছাক ফেশ্বনত আহিছিল, ইয়াৰে বহুতো অভিডে বৰ্ণনা কৰিছে।^২৮ কেতিয়াবা এই মূৰৰ পোছাকবোৰক শাৰী শাৰীকৈ ভুৱা কাৰ্লৰ দ্বাৰা বহুত উচ্চতালৈ উঠাই দিয়া হৈছিল।^২৯

এই সময়ছোৱাত এগৰাকী ৰোমান ভদ্ৰমহিলাৰ চুলি সজোৱাটো আছিল এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়। ৰোমান মহিলাসকলে ইয়াৰ প্ৰতি ইমানেই মনোযোগ দিছিল যে তেওঁলোকে বিশেষকৈ এই উদ্দেশ্যে দাস ৰাখিছিল, যাক অৰ্নাট্ৰিচ বুলি কোৱা হৈছিল আৰু তেওঁলোকক এই শিল্পৰ এজন মাষ্টৰৰ পৰা নিৰ্দেশনা দিছিল।^৩০ ওপৰত উল্লেখ কৰা গ্ৰীক মূৰৰ পোছাকবোৰৰ বেছিভাগেই ৰোমান মহিলাসকলেও পিন্ধিছিল; কিন্তু মিত্ৰবোৰ বেশ্যাৰ মাজতে আবদ্ধ হৈ থকা যেন লাগে।^৩১ চুলি পিন্ধাৰ এটা সহজ ধৰণ আছিল পিছফালে চুলিখিনি তললৈ পৰিবলৈ দিয়া, আৰু কেৱল মূৰটোক আগুৰি থকা বেণ্ড এটাৰে আৱদ্ধ কৰি ৰখা। আন এটা প্ৰিয় পৰিকল্পনা আছিল চুলিখিনি গুজি দিয়া, আৰু তাৰ পিছত ডাঙৰ পিন এটাৰে পিছফালে বান্ধি ৰখা।