গুঝিয়া (পিঠা)

গুঝিয়া, যাক গুঘাৰা, পেডাকিয়া, পুৰুকীয়া, কৰণজী, কজ্জিকায়ালু, সোমাছ আৰু কাৰ্জিকায়ী বুলিও কোৱা হয়, ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ এক জনপ্ৰিয় মিঠাই।^১

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

গুঝিয়াৰ আগতীয়া উল্লেখ ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ পৰাই গুৰ-মৌৰ মিশ্ৰণ ঘেঁহুৰ আটাৰে মিলাই ৰ’দত শুকুৱাই লোৱা হৈছিল। সাধাৰণ গুঝিয়া/পেডাকিয়াৰ প্ৰস্তুতিৰ পদ্ধতি চিঙৰাৰ দৰেই, কিন্তু গুঝিয়া/পেডাকিয়া দেখাত এম্পানাডাৰ দৰে।^২ আধা চন্দ্ৰৰ দৰে আকৃতিৰ গুঝিয়া বা পেডাকিয়াত কুটি লোৱা আৰু ভাজি লোৱা শুকান ফল, খোয়া, কুটি লোৱা নাৰিকল, আৰু চুজিৰ আভাসৰ মিঠা মিশ্ৰণেৰে ভৰাই দানাযুক্ত টেক্সচাৰ দিয়া হয়।

প্ৰস্তুতি

এই সুস্বাদু খাদ্য ময়দাৰ সৈতে চুজি মিহলাই তৈয়াৰ কৰা হয়, য’ত মিঠা কৰা খোয়া (গাখীৰৰ কঠিন পদাৰ্থ, যাক মাৱা বুলিও কোৱা হয়), গুড়ি চেনি, নাৰিকল আৰু কিচমিচ, থেতেলিয়াই লোৱা আলমণ্ড, আখৰোট, কাজু, পিষ্টা আদিৰ দৰে শুকান ফলৰ মিশ্ৰণেৰে পূৰ ভৰাই লোৱা হয়। তাৰ পিছত ডাম্পলিংবোৰ ঘিউত ভাজি ইয়াক খৰখৰীয়া টেক্সচাৰ দিয়া হয়।^৩

ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশ, ৰাজস্থান, গুজৰাট আৰু বিহাৰ অঞ্চলত গুঝিয়া বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয়, য'ত হোলী আৰু দীপাৱলী উৎসৱৰ সময়ত ইয়াক প্ৰস্তুত কৰা হয়।^{৪ ৫} বিহাৰত শুকানবোৰক পেডাকীয়া বুলি কোৱা হয় আৰু বিশেষকৈ ছঠৰ সময়ত ই অতি জনপ্ৰিয়। বিহাৰত দুবিধ পেডাকিয়া তৈয়াৰ কৰা হয়: এটাত চুজি/ৰাৱা (চেমোলিনা) আৰু আনটো খোয়া।^৬ চুজি পেডাকিয়াত চুজিক চেনি, আলমণ্ড, ইলাচি, কিচমিচ, আৰু অন্যান্য বাদামৰ সৈতে ঘীত পোৰা হয় আৰু তাৰ পিছত ঘিউত ডিপ ফ্ৰাই কৰা হয়। খোয়া পেডাকিয়াত বিশুদ্ধ খোয়াক বাদাম আৰু চেনিৰ লগত মিহলাই তাৰ পিছত ডিপ ফ্ৰাই কৰা হয়।

ভাৰতৰ কেইবাটাও আঞ্চলিক খাদ্যত একেধৰণৰ খাদ্য পোৱা যায়, যেনে- গুজৰাটৰ ঘুঘ্ৰা (গুজৰাটী), মহাৰাষ্ট্ৰৰ কৰণজী (মাৰাঠী), চন্দ্ৰকলা অৰ্ধচন্দ্ৰ আকৃতিৰ, আনহাতে বৃত্তাকাৰ ডিস্ক তামিলনাডুৰ সূৰ্য্যকলা(তামিল), তেলেংগানাৰ গৰিজালু (তেলেগু), অন্ধ্ৰ প্ৰদেশত কজ্জিকায়ালু(కజ్జికాయలు) (তেলেগু) আৰু কৰ্ণাটকত কাৰ্জিকাই বা কাৰিগাডুবু (কানাড়া)। এই সকলোবোৰ খাদ্যই ঘেঁহুৰ আটাৰে তৈয়াৰী ভজা মিঠা ডাম্পলিং আৰু শুকান বা আৰ্দ্ৰ তামোলৰ সুস্বাদু খাদ্যৰে ভৰাই থোৱা।

গোৱাত নেভ্ৰি বা নেউৰী হৈছে তেওঁলোকৰ উৎসৱ উপলক্ষে যেনে হিন্দুৰ বাবে গণেশ চতুৰ্থী আৰু খ্ৰীষ্টানসকলৰ বাবে বৰদিনত প্ৰস্তুত কৰা একেধৰণৰ মিঠাই।