গাবিজা (দেৱী)

গাবিজা বা গাবিয়েটা বা গাবেটা, লিথুৱেনিয়াৰ পৌৰাণিক কাহিনীত জুইৰ আত্মা। তেওঁ অসমীয়া (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা) সমাজৰ লোকবিশ্বাসত থকা ঘৰ জেউতিৰ দৰে ঘৰ-পৰিয়ালৰ ৰক্ষক। তেওঁৰ নাম গৌবটি(gaubti, যাৰ অৰ্থ আবৰি ৰখা, ৰক্ষা কৰা)^১ বা চেণ্ট আগাথা (ৰাছিয়ান: Гафия, Gafiya)ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।^২ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মতত্ত্ববিদ জান ছাচিচ্কিয়ে মূৰ্তিপূজাৰ ওপৰত লিখা গ্ৰন্থখনত (১৬১৫ চনত প্ৰকাশিত) লিথুৱেনিয়াৰ দেৱতাৰ তালিকাত গাবিজাৰ নামহে উল্লেখ কৰা হৈছে। লিথুৱেনিয়াৰ লোককথাত তেওঁক পোৱা যায়।^২

গাবিজাই মেকুৰী, ষ্টৰ্ক বা কুকুৰাৰ সাইলাখ ৰূপ লৈ দেখা দিব পাৰে,^১ বা ৰঙা কাপোৰ পিন্ধা মহিলা হিচাপে দেখা দিব পাৰে।^৩ গাবিজাক জীৱিত প্ৰাণীৰ দৰে অতিশয় সন্মান আৰু যত্ন লোৱা হয়। মানুহে গাবিজাক ৰুটি আৰু নিমখ খাবলৈ আগবঢ়াই দিয়ে।^১ শুবলৈ বিছনাৰ তলত জুই দিব লাগিছিল – মহিলাসকলে প্ৰতিদিনে সন্ধিয়া কয়লাবোৰ ছাইৰে ঢাকি দিছিল যাতে জুই ইফালে সিফালে উৰি গৈ ক্ষতি নকৰে।^১ গবিজা যেনেকৈ ঘৰৰ ৰক্ষক আছিল, ঘৰৰ মাতৃও আছিল আৰু আছিল জুইৰ ৰক্ষক।^৪ কেতিয়াবা অগ্নিকুণ্ডৰ ওচৰতে বিশুদ্ধ পানীৰ বাটি এটা থৈ দিয়া হৈছিল যাতে গাবিজাই নিজকে ধুব পাৰে।^৩ খং উঠিলে গাবিজাই ঘৰটো জ্বলাই "ফুৰিবলৈ যায়।" বহু লোককথাত গাবিজাক ভৰিৰে ঠেলি দিয়া, থু পেলোৱা বা প্ৰস্ৰাৱ কৰি ক্ষুণ্ণ কৰাসকলৰ দুৰ্ভাগ্যৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।^৩

মাটকা গাবিয়া হৈছে ঘৰ, অগ্নিকুণ্ডৰ লিথুৱেনিয়ান দেৱী আৰু তেওঁলোকৰ যত্নৰ পৃষ্ঠপোষক। তাইৰ উৎপত্তি সম্ভৱতঃ গাবিজাৰ পৰা।

অণুজীৱবিজ্ঞানত গজ বুলি সংক্ষিপ্ত কৰা গাবিজা নামটো এটা জিনমৰ বাবেই বুলি কোৱা হৈছে।^৫