গাণ্ডীৱ

গাণ্ডীৱ (সংস্কৃত ভাষা- गाण्डीव) মহাকাব্য মহাভাৰতৰ অন্যতম পাণ্ডৱ অৰ্জুনৰ এক ঐশ্বৰিক ধনু। এই ধনু ব্ৰহ্মাই নিৰ্মাণ কৰিছিল।^১২

সৃষ্টিৰ কাহিনী

মহাভাৰতৰ মতে, কিম্বদন্তি গাণ্ডীৱ ধনু ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিকৰ্তা ব্ৰহ্মাই ধৰ্ম ৰক্ষাৰ উদাৰ উদ্দেশ্যেৰে তৈয়াৰ কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত এই পৱিত্ৰ অস্ত্ৰ ভগৱান শিৱৰ হাতত অৰ্পণ কৰা হয় আৰু তেওঁ এই অস্ত্ৰ সহস্ৰাব্দ ধৰি ৰাখিছিল আৰু তাৰ পিছত ৫০৩ বছৰ ধৰি ব্ৰহ্মাৰ ওপৰত ন্যস্ত কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত ইন্দ্ৰই ৫৮০ বছৰ ধৰি ধনু ব্যৱহাৰ কৰিছিল, তাৰ পিছত চন্দ্ৰ দেৱে ৫০০ বছৰ ধৰি ধনুখন চলাইছিল। অৱশেষত বৰুণে ১০০ বছৰ ধৰি ধনু ধৰি ৰাখি পাণ্ডৱৰ বীৰ যোদ্ধা অৰ্জুনক সেই ধনু প্ৰদান কৰে।^৩

অৰ্জুনৰ গাণ্ডীৱ প্ৰাপ্তি

অগ্নিৰ দেৱতা অগ্নিয়ে নিজৰ শক্তি আৰু মহিমা পুনৰ লাভ কৰিবলৈ খাণ্ডৱপ্ৰস্থৰ অৰণ্যখন গ্ৰাস কৰিব বিচাৰিছিল। তেওঁ কৃষ্ণ আৰু অৰ্জুন নামৰ বীৰ দুজনৰ সহায় লৈছিল। অৰ্জুন সেই সময়ত বিশ্বৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ যোদ্ধা আৰু সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ধনুৰ্বিদ আছিল। তেওঁ অগ্নিৰ পৰা তেওঁৰ শক্তি, দক্ষতা আৰু স্বৰ্গীয় অস্ত্ৰৰ শক্তিৰ লগত খাপ খোৱা ধনু বিচাৰিলে।

অগ্নিয়ে তেতিয়া বৰুণক আকাংক্ষিত অস্ত্ৰৰে আশীৰ্বাদ দিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। বৰুণে অৰ্জুনক গাণ্ডীৱ ধনুৰ লগতে দুটা টূণ দিলে যিয়ে অক্ষয় সংখ্যক কাঁড়ৰ যোগান ধৰিব।^৪৫৬ কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ সময়ত এই ধনুখন বহুতে ভয় কৰিছিল, বহু মহান যোদ্ধা আৰু দেৱতাক পৰাস্ত কৰি ইয়াৰে হত্যা কৰিছিল।

বৈশিষ্ট্যসমূহ

গাণ্ডীৱে এজন ধাৰণকাৰীক আত্মবিশ্বাস, আত্মবিশ্বাস দিয়ে।^৭ ইয়াৰ এক লাখ ধনুৰ শক্তি আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু ধনুখন ১০৮টা স্বৰ্গীয় আঙুঠিৰে গঠিত আছিল। গাণ্ডীৱ অবিনাশী আছিল আৰু দেৱতা আৰু গন্ধৰ্বসকলে তেওঁক পূজা কৰিছিল।^৮

দেৱলোকলৈ গাণ্ডীৱৰ প্ৰত্যাৱৰ্তন

দ্বাপৰ যুগৰ শেষত কৃষ্ণই পৃথিৱী এৰি বৈকুণ্ঠলৈ ৰাওনা হয়। কৃষ্ণ যাওঁতে অৰ্জুনক দ্বাৰকাবাসীক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ ক’লে কাৰণ তেওঁ দ্বাৰকাক সাগৰৰ তলত ডুবাই ৰাখিছে। অৰ্জুনে সাময়িকভাৱে ধনুৰ গুণ বান্ধিব পৰা নাছিল, বা দ্বাৰকা ডুব যোৱাৰ সময়ত নিজৰ স্বৰ্গীয় শৰবোৰ মাতিবলৈ প্ৰয়োজনীয় মন্ত্ৰবোৰ মনত পেলাব পৰা নাছিল। অৰ্জুনে জানিছিল যে পৃথিৱীত তেওঁৰ সময়ো শেষ হ’ল, ব্যাসে তেওঁক কৈছিল এই ঘটনা হ’ব আৰু যেতিয়া হ’ব তেতিয়া পৃথিৱীত অৰ্জুনৰ কাম শেষ হ’ব। পিছত পাণ্ডৱসকলে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি হিমালয়লৈ যাত্ৰা কৰে। তেওঁলোকৰ বাটত অগ্নিয়ে আহি অৰ্জুনক গাণ্ডীৱক বৰুণৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিবলৈ কয়, কাৰণ সেইখন দেৱতাৰ। অৰ্জুনে বাধ্য হৈ গাণ্ডীৱ আৰু শৰবোৰ সাগৰৰ পানীত পেলাই দিলে। এইদৰে স্বৰ্গীয় ধনু দেৱতাসকলক ঘূৰাই দিয়া হ'ল।^৯