খ্মেৰ সাম্ৰাজ্য

খ্মেৰ সাম্ৰাজ্য (ចក្រភពខ្មែរ) নতুবা আংকোৰিয়ান সাম্ৰাজ্য (ចក្រភពអង្គរ) হৈছে ইতিহাসবিদসকলে নৱম শতিকাৰ পৰা পঞ্চদশ শতিকালৈকে কম্বোডিয়াক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এটা শব্দ, যেতিয়া এই জাতিটো দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ হিন্দু-বৌদ্ধ সাম্ৰাজ্য আছিল। এই সাম্ৰাজ্যখন ফুনান আৰু চেনলাৰ পূৰ্বৰ সভ্যতাৰ পৰাই গঢ় লৈ উঠিছিল, যিয়ে কেতিয়াবা মূল ভূখণ্ড দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বেছিভাগ অংশ আছিল।^১ আৰু দক্ষিণ চীনৰ কিছু অংশত শাসন কৰিছিল আৰু/বা অধীনস্থ কৰিছিল, ইণ্ডোচাইনিজ উপদ্বীপৰ আগৰ পৰা উত্তৰ দিশলৈ বিস্তৃত হৈ আধুনিক ইউনান প্ৰদেশলৈকে বিস্তৃত হৈছিল চীনৰ পৰা আৰু ভিয়েটনামৰ পৰা পশ্চিম দিশলৈ ম্যানমাৰলৈকে।^২৩ তাৰ শিখৰত খ্মেৰ সাম্ৰাজ্য প্ৰায় একে সময়তে থকা বাইজেন্টাইন সাম্ৰাজ্য (পূব ৰোমান সাম্ৰাজ্য)তকৈ ডাঙৰ আছিল।^৪

বুৎপত্তি

আধুনিক পণ্ডিতসকলে এই সাম্ৰাজ্যক প্ৰায়ে খ্মেৰ সাম্ৰাজ্য বা আংকোৰিয়ান সাম্ৰাজ্য বুলি কয়, যাৰ পিছৰটোৰ নাম আধুনিক কম্বোডিয়াত অৱস্থিত পূৰ্বৰ ৰাজধানী চহৰ আংকৰৰ পৰা লোৱা হৈছে।

এই সাম্ৰাজ্যই নিজকে কম্বুজা (कम्बुज; পুৰণি খ্মেৰ: កម្វុជ; កម្ពុជ) নাইবা কম্বুজদেশ (कम्बुजदेश; পুৰণি খেমাৰ: កម្វុជទេឝ; កម្ពុជទេស) বুলি অভিহিত কৰিছিল, যিবোৰ আধুনিক কামপুচিয়াৰ বাবে প্ৰাচীন শব্দ আছিল।