কৌপিন

কৌপিন, কৌপিনম, কোভানাম, লেংগোট বা লুংগুটি বা লেংটি ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ পুৰুষে অন্তৰ্বাস হিচাপে কঁকালত পিন্ধা কাপোৰ। দক্ষিণ এছিয়াত এতিয়াও ইয়াক সাধাৰণতে মল্লযুঁজাৰুসকলে ব্যায়াম বা ডাংগলত স্পাৰিং কৰাৰ সময়ত পিন্ধে। মূলতঃ ই হৈছে যৌনাংগ ঢাকিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা আয়তাকাৰ কাপোৰৰ ফিতা, কাপোৰৰ চাৰিটা মূৰত ডোঙা সংযোগ কৰি কঁকালৰ চাৰিওফালে আৰু ভৰিৰ মাজত বান্ধিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

নাগা সাধু বা বাবাসকলে পিন্ধা চুটি ধৰণৰ লেংটিয়ে প্ৰায়ে তপিনা উদং কৰি থয়, ইয়াক কুপি বুলিও কোৱা হয়।^১

ব্যৱহাৰ

ভাৰতৰ গাঁৱলীয়া ঠাইবোৰত কলাৰিপায়াট্টু (মাৰ্চিয়েল আৰ্টিষ্ট), দেহৰক্ষী অংগ-ৰাক্ষক) আৰু মল্লযুঁজাৰু (পেহেলৱান)সকলে এতিয়াও ইয়াক ব্যাপকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে, বিশেষকৈ মল্ল-যুদ্ধ আৰু মধ্যযুগীয় ভিন্নতা পালোৱানী (পশ্চিম এছিয়া আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ পৰা অহা স্পাৰিঙৰ এটা প্ৰকাৰ) খেলবোৰত। ফিটনেছ ট্ৰেইনিং আৰু স্প’ৰ্টছ কোচিং (কছৰত)ৰ সময়তো ইয়াক পিন্ধা হয়; পুৰুষৰ দ্বাৰা যিকোনো ধৰণৰ শাৰীৰিকভাৱে টান কাৰ্যকলাপ আৰু ওজন উঠোৱা আদি কাম যেনে কৃষি আদিত ইয়াক পিন্ধা হয়।

ভাৰতীয় পৰম্পৰাত কুস্তি আৰু কাবাডীৰ দৰে প্ৰায় প্ৰতিবিধ শাৰীৰিকভাৱে কঠিনধৰণৰ খেলৰ সৈতে জড়িত লেংটি হৈছে পুৰুষৰ ক্ৰীড়াৰ সামগ্ৰী আৰু অন্তৰ্বাস। প্ৰাচীন কালৰে পৰা জিম শ্বৰ্ট আৰু জক ব্ৰিফৰ সমসাময়িক ব্যৱহাৰৰ দৰেই ইয়াক অনুশীলন আৰু প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত হেঞ্চমেন আৰু খেলুৱৈসকলে পিন্ধি আহিছে। মল্লযুঁজাৰু আৰু দেহৰক্ষীসকলেও তলত পেটৰ গাৰ্ড পিন্ধে, যাতে তেওঁলোকৰ যৌনাংগক সুৰক্ষা আৰু সমৰ্থন কৰে।

কৌপিনম ক্ৰীড়াৰ সাজ-পোছাকৰ এক অতি প্ৰাচীন ৰূপ আৰু ই বৈদিক যুগৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০০–১৫০০) ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, যিটো হিন্দু শাস্ত্ৰৰ সামবেদৰ এটা শ্লোকৰ পৰা স্পষ্ট বিজা যায়।^২ হিন্দু দেৱতা শিৱৰ ভক্তসকলে কৌপিনম পিন্ধা বুলি কোৱা হৈছিল।

ধৰ্মীয় গুৰুত্ব

কৌপিনা ৱান্তাহ কালু ভাগ্যহ বেদান্ত বাক্যেসু সদা ৰময়ন্তঃ<brভিক্ষান্ন মাত্ৰেন তুষ্টিমন্তঃ> ভিক্ষুমন্তঃ কাৰেণ চৰন্তঃ কৌপিন বন্তঃ কালু ভাগ্যৱন্তঃ
— আদি শংকৰ

হিন্দুসকলৰ বাবে ইয়াৰ ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য তপস্যাৰ লগত জড়িত। ভাগৱত পুৰাণত নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে যে, এজন প্ৰকৃত তপস্বীয়ে কৌপিনৰ বাহিৰে আন একো পিন্ধিব নালাগে।^৩ কেতিয়াবা শিৱ দেৱতাকেই কৌপিন পিন্ধা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হয়।^৪ পালানী আৰু হনুমানৰ দেৱতা মুৰুগানে এই কাপোৰ পিন্ধিছিল বুলি কোৱা হয়^৫। লেংগোট বা কৌপিন বৈবাহিক জীৱনৰ সৈতেও জড়িত।^৬ আদি শংকৰে তপস্যাৰ তাৎপৰ্য প্ৰকাশৰ বাবে কৌপিনা পঞ্চকম নামৰ এটা শ্লোক ৰচনা কৰিছিল। বিখ্যাত মহাৰাষ্ট্ৰীয় সন্ত সমৰ্থ ৰামদাস আৰু তামিল ঋষি ৰমনা মহৰ্ষিক জনপ্ৰিয় ছবিত সদায় লেংটি বা কৌপিন পিন্ধা অৱস্থাত চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।

বৰ্তমানৰ লেংগোটা

পুৰণি কৌপিনমৰ ৰূপটো বৰ্তমানৰ লেংগোটা বা লেংগোটিৰ পৰা বেলেগ, যিটো চিলাই কৰা হয় আৰু নিতম্ব ঢাকি ৰখা হয়। আখৰাত অনুষ্ঠিত হোৱা দংগলত আণ্ডাৰৱেৰ হিচাপে পিন্ধিছিল। বৰ্তমান ইয়াক প্ৰধানকৈ পুৰুষে হাৰ্নিয়া আৰু হাইড্ৰ'চেল প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ ব্যায়াম আৰু অন্যান্য তীব্ৰ শাৰীৰিক খেল বিশেষকৈ মল্লযুঁজৰ সময়ত ব্যৱহাৰ কৰে।^৭

ল'ইনক্লথ প্ৰায় ৩" বহল আৰু ২৪" দীঘল কপাহী কাপোৰৰ একক টুকুৰা। ইয়াক প্ৰথমে ভৰিৰ মাজত থোৱা হয় আৰু তাৰ পিছত কঁকালত খুব টানকৈ মেৰিয়াই লোৱা হয়।