কড়াইগুড়ি

কড়াইগুড়ি এখন গাঁও আছিল৷ গাঁওখনত এডাল প্ৰকাণ্ড ডাঙৰ আৰু ওখ কৰাই গছ আছিল বাবে গাঁওখনৰ নাম কড়াইগুড়ি৷ বৰ্তমান গাঁওখন শালীধানৰ খেতি পথাৰ৷ কড়াইগুড়ি গাঁৱৰ বাসিন্দাসকলে সময়ত উঠা দি আহি আহি কিছোঁৰীডোবা আৰু কালাঝাৰ গাঁও পাতে৷^১ সেই কড়াইগুড়ি ঠাইত কেৱল “আই ঠাকুৰাণী” গোঁসানীৰ থানটোহে বিদ্যমান৷

অৱস্থান

ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ ঘোঁৰাপোটা ৰাজহ গাঁৱত অৱস্থিত৷ কাকৰপাৰা,কিছোঁৰীডোবা, টিলাপাৰা, কালাঝাৰ, চৰকপাৰা, আমগুৰীপাৰা আৰু ঘোঁৰাপোটা এই চুবুৰী কেইখনৰ শালীধানৰ খেতি পথাৰৰ মাজত এই কড়াইগুড়ি গাঁওখনৰ অৱস্থান আছিল৷

বৈশিষ্ট্য

কিছোঁৰীডোবা গাঁৱত মুথুৰা ৰাভা নামৰ এজন মহাজন আছিল৷^২ মুথুৰা ৰাভাৰ পিতৃ ভেল্কা ৰাভা এজন মৌজাদাৰ/পাটগিৰি আছিল৷ ভেল্কা ৰাভাৰ ঘৰ কড়াইগুড়িত আছিল৷ সেই দিনত মৌজাৰ প্ৰজাসকলে পাতগিৰি/মৌজাদাৰৰ ঘৰত উপস্থিত হৈ ৰাজঘৰীয়া কৰ খাজনা আদি জমা দিব লাগিছিল৷ ৰাজঘৰীয়া বিষয়াসকলে পাটগিৰিৰ ঘৰত আহি কৰ খাজনা আদি আদায় কৰি নিছিল৷ তেতিয়া বিজনীৰ ৰাজ দায়িত্বত আছিল “ৰজা কুমুদ নাৰায়ণ”৷ তাৰ পিছত “ৰাণী অভয়েশ্বৰী”৷ ঘোঁৰাপোটা মৌজাৰ প্ৰজা বৰ্গই ৰাণীক কৰ খজনা দিছিল আৰু ৰাণীয়ে বৃটিছ গভমেণ্টক দিছিল৷

কালাঝাৰ কাকৰপাৰা কামচেনা

বৰ্ত্তমানৰ “কালাঝাৰ-কাকৰপাৰা” গাঁও তথা পূৰ্ব্বৰ“কৰাইগাঁও, বাখাৰাপাৰা আৰু কাকৰপাৰা” গাঁৱক লৈ এই “কালাঝাৰ-কাকৰপাৰা” কামচেনা সমিটি গঠন কৰা হৈছিল৷ প্ৰথমে সমিতিখনৰ নাম “কৰাইগাঁও” কামচেনা নামেৰে গঠিত হয়৷ তাৰ পিছত কালাঝাৰ কামচেনা নাম লৈ পৰিৱৰ্তন কৰা হয়৷ ইয়াকে আকৌ সংশোধন কৰি “কালাঝাৰ-কাকৰপাৰা” কামচেনা নামেৰে পুনৰ নামকৰণ কৰা হয়৷^৩

১নং চৰকপাৰা কিছোঁৰীডোবা কামচেনাৰ ইতিবৃত্ত

১৩৪৫ চনত চুবুৰীয়া গাঁওখনক লৈ “চৰকপাৰা কামচেনা” নামৰে এটা ৰাভাজাতি আৰু সামাজিক সমাজ ব্যৱস্থা জন্ম হ’ল৷ গাঁও তিনিখনৰ নাম হ’ল- চৰকপাৰা, কালাঝাৰ আৰু কিছোঁৰীডোবা৷ কিছু দশক অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত দেশ তথা সমাজ পৰিৱৰ্ত্তনৰ লগে লগে এসময়ত “১নংচৰকপাৰা কিছোঁৰীডোবা” কামচেনা নামাকৰণ কৰা হ’ল৷^৪

কৰাইগুড়ি কামচেনা

২৬/১/১৩৬৬ বাং (১/৫/১৯৫৯ ইং) তাৰিখত বোনগাঁও প্ৰাইমাৰী স্কুলত বহা ডিৰ্ম্মাজামাদ ৰাভা সন্মিলনৰ সাধাৰণ সভাৰ ২নং প্ৰস্তাৱ মতে- কৰাইগুড়ি কামচেনাৰ তালিকাত এই কেইখন চুবুৰিৰ নাম উল্লেখ থকা দেখা যায়৷ চুবুৰীকেইখন হ’ল- কৰাইগুড়ি কালাঝাৰ কাকোৰ পাৰা বাখাৰাপাৰা চৰকপাৰা কামচেনাত থকা চুবুৰী সমূহ হ’ল- চৰকপাৰা কিচৰিডোবা^৫ কড়াইগুড়ি আৰু বাখাৰাপাৰা গাঁও দুখন ইং১৯৫৯ চন লৈকে মানুহৰ আবাস ভূমি হৈ আছিল৷