এলিন ব্ৰিয়েম

এলিন ৰানভেইগ ব্ৰিয়েম (১৯ অক্টোবৰ ১৮৫৬ – ৪ ডিচেম্বৰ ১৯৩৭) আইচলেণ্ডৰ এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী আৰু লেখিকা আছিল, যিয়ে ১৮৮৯ চনত আইচলেণ্ডৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় কিতাপসমূহৰ ভিতৰত এখন Kvennafræðarinn (দ্য ৱুমেন্‌ছ ইনষ্ট্ৰাক্টৰ) প্ৰকাশ কৰিছিল। যিখন মূলতঃ এখন ৰন্ধন-সম্পৰ্কীয় কিতাপ, ইয়াত গৃহিণীসকলৰ বাবে স্বাস্থ্য, পৰিচ্ছন্নতা আৰু অৰ্থনীতি সম্পৰ্কেও পৰামৰ্শ দিয়া হৈছিল। এই গ্ৰন্থখন উত্তৰ আইচলেণ্ডৰ স্কাগাষ্ট্ৰণ্ডৰ ওচৰৰ ইয়ত্ৰি-আইত অৱস্থিত ছোৱালীৰ কলেজৰ অধ্যক্ষা থাকোঁতে তেওঁ নিজৰ ছাত্ৰীসকলক দিয়া পাঠৰ ওপৰত আধাৰ কৰি লিখা হৈছিল।^১২

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৮৫৬ চনৰ ১৯ অক্টোবৰ তাৰিখে আইচলেণ্ডৰ আইয়াফিয়ৰ্দূৰ অঞ্চলৰ এস্পিহোলত জন্ম গ্ৰহণ কৰা এলিন ৰানভেইগ ব্ৰিয়েম আছিল উত্তৰ আৰু উত্তৰ-পশ্চিম আইচলেণ্ডৰ কাউণ্টি মেজিষ্ট্ৰেট এগাৰ্ট গুণ্নলাউগছন ব্ৰিয়েম আৰু তেওঁৰ পত্নী ইংগিবিয়ৰ্গ এইৰিক্সডোত্তিৰৰ কন্যা। এলিন আছিল ১৯ জন সন্তান থকা পৰিয়ালটোৰ দশম সন্তান। পৰিয়ালটোৱে প্ৰায়ে ঠাই সলনি কৰিছিল আৰু ১৮৭২ চনত সাউদাৰক্ৰোকুৰৰ ওচৰৰ ৰেইনিস্তাদূৰত স্থায়ীভাৱে বসতি স্থাপন কৰে। তাত সন্তানসকলক ঘৰতে ব্যক্তিগতভাৱে শিক্ষা দিয়া হৈছিল, য’ত সাধাৰণ বিষয়সমূহৰ উপৰি ইংৰাজী, ডেনিছ আৰু জাৰ্মান ভাষাও শিকোৱা হৈছিল। এলিন আৰু তেওঁৰ ভগ্নী ক্ৰিষ্টিনে উত্তৰ আইচলেণ্ডৰ বাবে প্ৰথম ছোৱালীৰ বিদ্যালয় স্থাপনৰ ক্ষেত্ৰত শক্তিশালী সমৰ্থন আগবঢ়াইছিল। বিদ্যালয়খন ১৮৭৭ চনত স্কাগাফিয়ৰ্দূৰ কাউণ্টিত খোলা হৈছিল।^২৩

কেৰিয়াৰ

স্কাগাফিয়ৰ্দূৰ বিদ্যালয়ত কিছুসময় শিক্ষকতা কৰাৰ পাছত এলিনে ১৮৮১ চনত ডেনমাৰ্কলৈ গৈ কপেনহেগেনৰ নাতালি জাহ্‌লেৰ স্কুলত শিক্ষক হিচাপে প্ৰশিক্ষণ লয়। ১৮৮৩ চনত স্নাতক হোৱাৰ পিছত তেওঁ আইচলেণ্ডলৈ উভতি আহি ইট্ৰি এইত নতুনকৈ স্থাপিত মহিলাৰ বিদ্যালয়খনৰ প্ৰধান শিক্ষিকা হিচাপে কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ ১৮৯৫ চনলৈকে তাত থাকি কাম কৰে। আৰম্ভণিতে বিদ্যালয়খনত ২০ জন ছাত্ৰী আছিল যদিও পাছলৈ দেশজুৰি বিভিন্ন ঠাইৰপৰা ছাত্ৰী আহিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ ফলত ছাত্ৰীৰ সংখ্যা দ্ৰুতভাৱে বৃদ্ধি পায়। প্ৰধান শিক্ষিকাৰ উপৰি তাত আন দুজন শিক্ষিকা আছিল। বিদ্যালয়খনত লিখা-পঢ়া, গণিত, ভূগোল, ডেনিছ ভাষা, ইংৰাজী, ইতিহাস আৰু ৰন্ধনবিদ্যা আদি বিষয় শিকোৱা হৈছিল।^২

১৮৯৫ চনৰ ১ জুন তাৰিখে এলিনে ছেমুন্দ আইয়লফছনৰ সৈতে বিয়া কৰে। তেওঁ এজন কৃষক আছিল আৰু তত্ত্ববিদ্যা অধ্যয়ন কৰিছিল; লগতে তেওঁ এজন উৰ্বৰ লেখকো আছিল। বিয়াৰ পাছত দুয়ো ৰেইকিয়াভিকলৈ স্থানান্তৰিত হয়, কিন্তু বিয়াৰ এবছৰ নোহোৱাতেই তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয়।^২ তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত এলিনে পুনৰ সাউদাৰক্ৰোকুৰত থকা আগৰ বিদ্যালয়খনলৈ উভতি যায়। সোনকালেই তেওঁ শৈশৱৰ এজন পুৰণি বন্ধু স্তেফান য়োনছনৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰে, যিজন পিছলৈ দোকানদাৰ হৈছিল। ১৯০৩ চনৰ মে’ মাহত তেওঁলোকে বিয়া কৰে, তাৰ পিছত এলিনক এলিন য়োনছন নামেৰে চিনা যাবলৈ ধৰে। কিন্তু এই বিয়াও দীঘলীয়া নহ’ল, কাৰণ স্তেফানৰ মৃত্যু ১৯১০ চনৰ ৫ মে’ তাৰিখে হয়।^২

১৯১২ চনত এলিনে পুনৰ প্ৰধান শিক্ষিকাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে, কিন্তু স্বাস্থ্য অৱস্থা অৱনতি হোৱাৰ বাবে ১৯১৫ চনত অৱসৰ ল’বলগীয়া হয়। জীৱনৰ অৱশিষ্ট সময় তেওঁ ৰেইকিয়াভিকত অতিবাহিত কৰে। নিজৰ সন্তান নথকা সত্ত্বেও তেওঁৰ এজন পালিত পুত্ৰ আছিল, ছেমুন্দ হেলগাছন, যিজনে ডাক বিভাগত কাম কৰিছিল।^২

ৰন্ধন কিতাপ

নিজৰ অৱসৰ সময়ত এলিনে কভেন্নাফ্ৰেথাৰিন নামৰ কিতাপখন লিখে, যি প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৮৮৮ চনত প্ৰকাশ পায়। প্ৰথম সংস্কৰণৰ ৩,০০০টা কঁপি সোনকালেই বিক্ৰী হৈ যায়, ফলত ১৮৯১, ১৯০৪ আৰু ১৯১১ চনত আৰু তিনিটা সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰা হয়। কিতাপখনৰ প্ৰায় তিনিচতুৰ্থাংশ অংশত বিভিন্ন ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ বিৱৰণ দিয়া হৈছিল, কিন্তু ইয়াত গৃহিণীসকলৰ বাবে পুষ্টি, স্বাস্থ্যবিধি, পৰিচ্ছন্নতা আৰু আনকি অৰ্থনীতি সম্পৰ্কেও পৰামৰ্শ অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। ইয়াৰ ফলত কিতাপখন আইচলেণ্ডৰ ৰন্ধনপ্ৰণালী আৰু গৃহ ব্যৱস্থাপনাত যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলায়। এই কিতাপখন আইচলেণ্ডত সৰ্বাধিক প্ৰচাৰিত কিতাপসমূহৰ ভিতৰত এখন বুলি গণ্য কৰা হয়।^১২

পৰৱৰ্তী জীৱন

সমগ্ৰ জীৱনত এলিনে শিক্ষা, গৃহ ব্যৱস্থাপনা আৰু সুস্থ জীৱনযাপন উন্নত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত অৱদান আগবঢ়ায়। নিজৰ এই সাফল্যসমূহৰ বাবে তেওঁ অৰ্ডাৰ অৱ দ্য ফ’লকন সন্মান লাভ কৰে। পৰৱৰ্তী বছৰসমূহত তেওঁ লিখনি অব্যাহত ৰাখে। ১৯৩৭ চনৰ ৪ ডিচেম্বৰত তেওঁ ৰেইকিয়াভিকত মৃত্যু হয়।^২