আৰ্যমন

আৰ্যমন ( अर्यमन् ) আদিম বৈদিক হিন্দু দেৱতাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।^১ তেওঁৰ নামটোৱে "জীৱন-সঙ্গী", "ঘনিষ্ঠ বন্ধু", "সূৰ্য্য", "ক্ৰীড়া সংগী" বা "সংগী" বুজায়।^২ তেওঁ আদিত্যৰ পিতৃ আৰু মাতৃ কাশ্যপ আৰু অদিতিৰ তৃতীয় পুত্ৰ আৰু তেওঁক ৰাতিপুৱাৰ মাজভাগৰ বেলি হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। তেওঁ বিভিন্ন বৈদিক জনগোষ্ঠী আৰু লোকক শাসন কৰা ৰীতি-নীতিৰ দেৱতা।^৩

ঋগবেদত আৰ্যমনক ঘোঁৰা আৰু ঘোঁৰাৰ ৰক্ষক বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু হাতীপটিক (আৰ্য্যমনঃ পন্থাঃ) তেওঁৰ পথ বুলি কোৱা হৈছে।^২ সাধাৰণতে মিত্ৰ- বৰুণ, ভগ, বৃহস্পতি আৰু অন্যান্য আদিত্য আৰু অসুৰৰ সৈতে একেলগে আৰ্যমনক আমন্ত্ৰণ কৰা হয়।^২

গ্ৰীফিথৰ মতে, ঋগবেদত মিত্ৰ আৰু বৰুণৰ সমান্তৰালভাৱে আৰ্যমন এজন পৰম দেৱতা বুলিও কোৱা হৈছে।^৪ ঋগবেদৰ মতে ঋগবেদৰ পৰম্পৰাত আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱতা বুলি গণ্য কৰা ইন্দ্ৰক আৰ্যমনৰপৰা বৰ আৰু উপহাৰ লাভ কৰে বুলি কোৱা হয়।^৫ হিন্দু বিবাহৰ শপতনামা অনুষ্ঠানত আৰ্যমনক এই অনুষ্ঠানৰ সাক্ষী হিচাপে আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়।^৬৭৩ আৰ্যমন আতিথ্যৰ ৰীতি-নীতিৰো দেৱতা।^৩

আৰ্যমনক কেতিয়াবা ঋগ বেদৰ আধাৰত উত্তৰ ফাল্গুনী নক্ষত্ৰৰ অধ্যক্ষ দেৱতা বুলি কোৱা হয়। কিন্তু আন আন গ্ৰন্থ যেনে নক্ষত্ৰকেন্দ্ৰিক তৈত্তিৰিয় ব্ৰাহ্মণৰ আধাৰত আৰ্যমনে পূৰ্ব ফাল্গুনীৰ অধ্যক্ষতা কৰে।