শ্বাশ্বতবাদ

শ্বাশ্বতবাদ (পালি), শাশ্বত-দৃষ্টি (সংস্কৃত)ও, সাধাৰণতে "অনন্ততাবাদ" অনুবাদ, বুদ্ধই নিকায়ত (আৰু আগম) প্ৰত্যাখ্যান কৰা এক প্ৰকাৰৰ চিন্তাধাৰা। ইয়াৰ এটা উদাহৰণ হ’ল ব্যক্তিজনৰ অপৰিৱৰ্তিত আত্মা আছে বুলি বিশ্বাস কৰা। এই ধৰণৰ মতামত বুদ্ধৰ সময়ত বিভিন্ন দল-সংগঠনে পালন কৰিছিল।

বুদ্ধই এইটো আৰু উচ্ছেদবাদ (বিনাশবাদ)ৰ বিপৰীত ধাৰণাটোক যুক্তিসংগত আৰু জ্ঞানতাত্ত্বিক দুয়োটা ভিত্তিতে নাকচ কৰিছিল। তেওঁ এই চৰম সীমাৰ মাজত এটা মধ্যপথৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, অন্তৰ্নিহিততাবাদৰ ওপৰত নহয় কাৰণগততাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি।

চিৰন্তনবাদত এই বিশ্বাস অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল যে, বস্তুৰ বিলুপ্তিৰ অৰ্থ হ'ল ইয়াৰ বিলম্ব আৰু বস্তুৰ উৎপাদনৰ অৰ্থ হ'ল ইয়াৰ প্ৰকাশ — ইয়াৰ দ্বাৰা বুদ্ধৰ মধ্যপথৰ নীতি উলংঘা কৰা হয়।^১