মুৰিমুৰিয়া

প্ৰাক-খ্ৰীষ্টান ফিজিৰ পৌৰাণিক কাহিনীত মুৰিমুৰিয়া পাতালৰ অংশ। ফিজিৰ ধৰ্ম অনুসৰি মানুহৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ আত্মাক এজন অপ্সৰাই পানীৰ ওপৰেৰে লৈ আহে, আৰু আনফালে আত্মাৰ পথ (ছালা নি ইয়ালো)ৰ মাজেৰে গৈ বহু বিপদৰ সম্মুখীন হ’বলগীয়া হয়।^১ অবিবাহিত পুৰুষৰ বাবে এই পথত জীয়াই থকাৰ কোনো সম্ভাৱনা নাই যেন লাগে, কাৰণ তেওঁলোকে পৰী মহিলাৰ পৰা পলায়ন কৰিলেও তেওঁলোকক নাংগনাংগা দানৱৰ দ্বাৰা হত্যা কৰা হ'ব, যিহেতু ইয়াৰ পৰা কোনেও কেতিয়াও আঁতৰি নাযায়, আনহাতে বিবাহিত পুৰুষসকলে বাচি থাকিব পাৰিব, যদিহে তেওঁলোকে পাণ্ডানুছ গছ আৰু অস্ত্ৰধাৰী দৈত্য আত্মাৰ হত্যাকাৰীক সহ্য কৰে।^১ জীৱিতসকলৰ বিচাৰ দেগেই নামৰ দেৱতাই কৰে। যিসকলৰ দেগেইৰ অনুগ্ৰহ আছিল (অতি ধন-সম্পত্তি আৰু বহু পত্নী থকা মুখীয়াল, যিসকল বহু চহৰ ধ্বংসকাৰী, বহু শত্ৰুৰ হত্যাকাৰী আৰু শক্তিশালী জনগোষ্ঠীৰ ওপৰত শাসক আছিল) তেওঁলোকক হ্ৰদটো পাৰ হ’বলৈ চেষ্টা নকৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হয়।^২ এইবোৰ বুৰোটুলৈ যায়। বাকীবোৰে অনিবাৰ্যভাৱে সদায় উলটি যোৱা নাও এখনেৰে হ্ৰদটো পাৰ হ’বলৈ চেষ্টা কৰে। অৱশেষত তেওঁলোক তললৈ ডুব যায়, মুৰিমুৰিয়া আৰু তেওঁলোকক উপযুক্ত পুৰস্কৃত আৰু শাস্তি দিয়া হয়।^৩

মুৰিমুৰিয়াক সুখৰ নহয়, অসুখৰ ঠাই বুলি গণ্য কৰা হয়। সেইবাবেই মুৰিমুৰিয়াত বাস কৰাৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে শাস্তি আৰু শান্তি দুয়োটা।^২ মুৰিমুৰিয়াত থকা কিছুমান আত্মাই জীৱিত অৱস্থাত কৰা পাপৰ শাস্তি পায়। কিন্তু এই পাপবোৰ খ্ৰীষ্টানসকলৰ পাপৰ ধাৰণাবোৰৰ সৈতে মিল থকাটো বাধ্যতামূলক নহয়। যিসকলে জীৱনত শত্ৰুক হত্যা কৰা নাছিল তেওঁলোকক সমূহীয়াকৈ গোৰ মাৰিবলৈ বাধ্য কৰা হয়, যিটোক আটাইতকৈ অৱমাননামূলক শাস্তি হিচাপে গণ্য কৰা হয়।^২ যিসকলৰ কাণ বিন্ধা কৰি যোৱা নাছিল, তেওঁলোকৰ কান্ধত চিৰদিনৰ বাবে কাঠৰ টুকুৰা কঢ়িয়াই নিবলৈ বাধ্য হয়, যাৰ পৰা টাপা কাপোৰ পিটি উলিওৱা হয়, যিবোৰ দেখা সকলোৱে উপহাস কৰে।^২ টাটু নকৰা মহিলাসকলক ভূতে খেদি ফুৰে যিয়ে চোকা খোলা ব্যৱহাৰ কৰি ছালখন ফালি পেলায় বা ৰুটিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।^২ যিয়ে দেৱতাক অসন্তুষ্ট কৰা কাম কৰে তেওঁক মুখ শাৰী শাৰীকৈ পাৰি লৈ কচুগুটি ৰোপন কৰা হয়।^২