মাকপা লৌইপা

মাকপা লৌইপা (ꯃꯥꯛꯄꯥ ꯂꯧꯑꯣꯏꯄꯥ), (মাকপা লৌইবা (ꯃꯥꯛꯄ ꯂꯧꯑꯣꯏꯕ) বুলিও জনা যায়) মেইটেই পৌৰাণিক কাহিনী, লোককথা আৰু ধৰ্মৰ এটা সৰু দেৱতা। নুংপান পনপি লুৱাওপাৰ ধ্ৰুপদী মেইটেই সাহিত্যিক গ্ৰন্থত তেওঁৰ উল্লেখ উল্লেখযোগ্য। তেওঁ মৃতকৰ দেৱতা লেইনুং থংগালেনৰ সেৱাত ঐশ্বৰিক দূত বা কুৰিয়ৰ হিচাপে কাম কৰে। তেওঁৰ ঐশ্বৰিক কাৰ্য্যই কাহিনীটোৰ আৱেগিক আৰু অলৌকিক টাৰ্নিং পইণ্টত মূল ভূমিকা পালন কৰে, বিশেষকৈ কৌব্ৰু নামোইনুৰ মৃত্যুৰ সৈতে জড়িত দৃশ্যটোত। সপোন, আত্মা আৰু ঐশ্বৰিকতাৰ মাজৰ সংযোগৰ বিষয়ে প্ৰাচীন মেইটেই বিশ্বাসত মৃত্যুৰ দূত হিচাপে তেওঁৰ ভূমিকা গুৰুত্বপূৰ্ণ। স্মৃতি আৰু আত্মা আঁতৰাবলৈ তেওঁৰ সপোনৰ বস্তু এটাৰ ব্যৱহাৰে দেখুৱাইছে যে কেনেকৈ মৃত্যুক কেৱল শাৰীৰিকভাৱে নহয়, আৱেগিক আৰু আধ্যাত্মিক হিচাপেও কল্পনা কৰা হয়।^১২৩

ভূমিকা

আখ্যানৰ আটাইতকৈ কৰুণ মুহূৰ্তটোৰ সময়ত মাকপা লৌইপাৰ আবিৰ্ভাৱ হয়। লুৱাপাৰ প্ৰিয় পত্নী নামোইনুৱে মৰ্ত্যলোক হিচাপে সুখেৰে জীয়াই থকাৰ পিছত মৃত্যুৰ দেৱতা লেইনুং থংগাৰেনে ঈৰ্ষা কৰি মাকপা লৌইপাক এটা গোপন কাম কৰিবলৈ পঠিয়াই দিয়ে। লৌইপাৰ মিছন হৈছে নামোইনুৰ আত্মাক উদ্ধাৰ কৰি পাতাললৈ ঘূৰাই অনা।^১২

তেওঁ শাৰীৰিক বা হিংস্ৰ ৰূপত দেখা নাযায় বৰঞ্চ নামোইনুৰ সপোনত প্ৰৱেশ কৰে। সপোনত তেওঁ তাইক এটা যাদুকৰী ফল দিয়ে যিয়ে তাইৰ পাৰ্থিৱ জীৱন আৰু আপোনজনৰ স্মৃতিবোৰ মচি পেলায়। সপোন দেখাৰ পিছত নমোইনুৱে দুৰ্বল আৰু অসুস্থ অনুভৱ কৰি সাৰ পায়। তাইৰ অৱস্থা বেয়া হৈ যায় আৰু যদিও তাই নিজৰ প্ৰেমৰ খাতিৰত মৃত্যুক প্ৰতিহত কৰে, তথাপিও শেষত তাইৰ মৃত্যু হয় লুৱাওপাৰ কোলাত।^১২

প্ৰতীকবাদ

মাকপা লৌইপাই মৃত্যুৰ নিস্তব্ধ, অনিবাৰ্য ঢৌৰ প্ৰতীক কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে। নিজৰ লক্ষ্যত উপনীত হ’বলৈ তেওঁ এক সূক্ষ্ম আৰু যাদুকৰী পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰে। তেওঁৰ উপস্থিতিয়ে দেখুৱাইছে যে মৃত্যু কেনেকৈ লাহে লাহে কিন্তু চূড়ান্ত প্ৰভাৱৰ সৈতে কাষ চাপিব পাৰে। তেওঁক নিষ্ঠুৰ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হোৱা নাই, বৰঞ্চ ঈশ্বৰৰ আদেশ পালন কৰা এজন দাস হিচাপেহে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। তেওঁৰ এই কাৰ্য্যই দুখ কঢ়িয়াই আনে যদিও প্ৰয়োজনীয় পৰিঘটনা হিচাপেও কাম কৰে যিয়ে লুৱাওপা আৰু দেৱতাসকলৰ মাজত নাটকীয় সংঘাতৰ সূচনা কৰে আৰু শেষত নামোইনুৰ পুনৰুত্থানৰ সূচনা কৰে।^১২