ভিক্টোৰিয়া জয়ছ এলি

ভিক্টোৰিয়া জয়ছ এলি ( Victoria Joyce Ely) এগাৰকী নাৰ্ছ আছিল আৰু ১৯২০ চনত ফ্ল’ৰিডাত শিশু আৰু মাতৃৰ মৃত্যুৰ উচ্চ হাৰৰ সমাধানৰ বাবে তেওঁ বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছিল আৰু ৰাজ্যিক স্বাস্থ্য কাৰ্যালয়ত কাম কৰিছিল। তেওঁৰ কামৰ বাবে প্ৰসূতি পৰিচাৰিকাসকলৰ প্ৰশিক্ষণৰ উন্নতি ঘটিছিল আৰু মৃত্যুৰ হাৰ কমিছিল। ৰাজ্যখনৰ সেৱাত ১৫ বছৰ কাম কৰাৰ পিছত তেওঁ ফ্ল’ৰিডাৰ ৰাস্কিনত এখন গ্ৰাম্য স্বাস্থ্য ক্লিনিক খুলিছিল, য’ত মৌলিক নাৰ্ছিং সেৱা আৰু ধাত্ৰী যত্ন দুয়োটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। ১৯৫৪ চনত তেওঁৰ সন্মানত এই প্ৰতিষ্ঠানৰ নাম সলনি কৰি জয়ছ ইলি হেল্থ চেণ্টাৰ কৰা হয়। ১৯৮৩ চনত তেওঁক ফ্ল'ৰিডা পাব্লিক হেল্থ এছ'চিয়েচনৰ হল অৱ মেম'ৰীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় আৰু ২০০২ চনত ফ্ল'ৰিডা উইমেনছ হল অৱ ফেমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।

প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৮৮৯ চনৰ ১২ ছেপ্টেম্বৰত ইলিনয়ৰ ফ্ল’ৰাত ক’ৰা লিডিয়া (জন্ম হফ) আৰু হেৰী এছ এলিৰ ডাঙৰ সন্তান ভিক্টোৰিয়া জয়ছ ইলিৰ জন্ম হয়। ইলিনয়ৰ কেৰলটন হাইস্কুলৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত ষ্টেনোগ্ৰাফাৰ আৰু হিচাপ ৰখীয়া হিচাপে কাম কৰিবলৈ লয়। ১৯১১ চনত মিছৌৰীৰ ছেইণ্ট লুইছত ছেইণ্ট লুক’ছ হস্পিতাল স্কুল ফৰ নাৰ্ছত নাৰ্ছিং অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰে। ১৯১৫ চনত এলিয়ে নাৰ্ছিং ডিপ্লমা লাভ কৰে।^১

কেৰিয়াৰ

স্নাতক হোৱাৰ পিছত ছেইণ্ট লুক হাস্পতালত ৱাৰ্ড ছুপাৰভাইজাৰ আৰু নাৰ্ছৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত সহকাৰী অধীক্ষক হিচাপে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। আন নাৰ্ছকো পঢ়োৱাত সহায় কৰিছিল। ১৯১৭ চনত এলিয়ে সেনাবাহিনীৰ নাৰ্ছ কৰ্পৰেশ্যনত যোগদান কৰে আৰু ১৯১৭ চনৰ মে’ মাহত ৱাশ্বিংটন ইউনিভাৰ্চিটি বেছ হাস্পতাল ইউনিট ২১ত সক্ৰিয় কৰ্তব্যৰ ৰষ্টাৰত স্থান লাভ কৰে। যুদ্ধৰ সময়ছোৱাত ফ্ৰান্সৰ ৰ’ৱেনলৈ সংগঠিত কৰা হয় আৰু ১৯১৯ চনৰ জুন মাহলৈকে আমেৰিকালৈ ঘূৰি নাহে। উভতি অহাৰ লগে লগে নিউয়ৰ্কৰ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ টিচাৰ্ছ কলেজত ভৰ্তি হয় আৰু নাৰ্ছ নিৰ্দেশনাৰ পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰে। স্নাতক পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰি তেওঁ চিকাগোত নাৰ্ছিঙৰ প্ৰশিক্ষক হিচাপে এবছৰ কাম কৰে^১ আৰু আমেৰিকান ৰেড ক্ৰছত যোগদান কৰে।^২

১৯২৩ চনত এলিক ফ্ল’ৰিডাৰ পেৰীত^২ চাইপ্ৰেছ কাঠ কোম্পানীত নাৰ্ছিং সেৱা আগবঢ়াবলৈ ফ্ল’ৰিডাৰ পেনহেণ্ডলত নিযুক্তি দিয়া হয়। সেই সময়ত মিল চহৰখনত ছমপক্স, মেলেৰিয়া, টাইফয়েড, আৰু হুকৱৰ্ম স্বাস্থ্যজনিত সমস্যা আছিল আৰু এলিয়ে টিকাকৰণ আৰু মৌলিক স্বাস্থ্যসেৱাৰ প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰিছিল। যক্ষ্মা ৰোগো এক গুৰুতৰ ভাবুকি আছিল, লগতে চেনিটেৰী লেট্ৰিনৰ অভাৱো আছিল। এলি আহি পোৱাৰ সময়ত পেৰীত মাত্ৰ এজন ডাক্তৰ আছিল। ৰাজ্যৰ স্বাস্থ্য বিষয়া আৰু সম্প্ৰদায়ৰ নেতাসকলৰ সৈতে কাম কৰি তেওঁ মৌলিক পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ শিক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল। কৃতজ্ঞ চহৰখনে তেওঁক এখন গাড়ী, ঘৰ আৰু এগৰাকী দাসী দিলে আৰু অতি সোনকালেই তেওঁ নিজৰ শিক্ষকতাৰ পোহৰ ওচৰৰ অঞ্চলবোৰলৈ বিয়পাই দিলে।^১

১৯৩০ চনলৈকে এলিয়ে ৰেড ক্ৰছৰ সেৱাত থাকে। পিছৰ বছৰত ৰাজ্যিক ধাত্ৰী অনুশীলন আইন গৃহীত হোৱাৰ লগে লগে এলিক ৰাজ্যিক স্বাস্থ্য ব'ৰ্ডে ধাত্ৰী প্ৰশিক্ষণ পদক্ষেপৰ নেতৃত্ব দিবলৈ নিযুক্তি দিয়ে।^১ যেতিয়া তেওঁক নিযুক্তি দিয়া হৈছিল, তেতিয়া ফ্ল’ৰিডাৰ মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ প্ৰতি ১০০০ জন্মৰ ভিতৰত ১০.২ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছিল আৰু শিশুৰ মৃত্যুৰ হাৰ প্ৰতি ১০০০ জীৱিত জন্মৰ ভিতৰত ৬১তকৈ অধিক হৈছিল।[3] ফ্ল’ৰিডাত জন্মৰ সময়ত ধাত্ৰীসকলৰ উপস্থিতি ৩০ শতাংশ আছিল, যিটো দেশৰ বাকী অংশৰ তুলনাত দুগুণতকৈও অধিক আছিল,^৩ আৰু ৰাজ্যখনৰ আফ্ৰিকান আমেৰিকান জনসংখ্যাৰ ভিতৰত ৫০ শতাংশ আছিল,^১ জন্ম সহায়কৰ বাবে কোনো প্ৰশিক্ষণ ব্যৱস্থা স্থাপন কৰা হোৱা নাছিল।^৩ ১৯২০ চনৰ আৰম্ভণিতে ফ্ল’ৰিডাত ধাত্ৰী হিচাপে কাম কৰা ৩০০০ৰো অধিক মহিলাক আনুষ্ঠানিক প্ৰশিক্ষণৰ অভাৱৰ বাবে "আইতা ধাত্ৰী" বুলি জনা গৈছিল।^১

১৯৩৩ চনত এলিয়ে ৰকফেলাৰ ফাউণ্ডেশ্যন ফেল’শ্বিপ লাভ কৰে আৰু ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰি নিউয়ৰ্কৰ ল’বেনষ্টাইন স্কুল অৱ মিডৱাইফাৰীত পঢ়িবলৈ লয়। প্ৰশিক্ষণ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁ ফ্ল'ৰিডালৈ উভতি যায় আৰু ৰাজ্যখনৰ প্ৰথম অনুজ্ঞাপত্ৰপ্ৰাপ্ত ধাত্ৰী হিচাপে পৰিগণিত হয়।^১ প্ৰশিক্ষিত পেছাদাৰীৰ অভাৱৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ তেওঁ এটা প্ৰশিক্ষণ কাৰ্যসূচী আৰু ধাত্ৰী প্ৰতিষ্ঠানৰ ধাৰাবাহিকতা আৰম্ভ কৰে। ^২তেওঁৰ বহুতো আলোচনা চক্ৰ সংখ্যালঘু গোটৰ আগত উপস্থাপন কৰা হৈছিল, কাৰণ দক্ষিণৰ পৃথকীকৰণ নীতিয়ে অন্য শিক্ষাৰ লগতে পৰ্যাপ্ত স্বাস্থ্য সেৱাৰ সুবিধাৰ অভাৱৰ সৃষ্টি কৰিছিল।^১ তেওঁ ধাত্ৰীসকলক সংক্ৰামক ৰোগৰ পৰীক্ষাৰ বাবেও পৰীক্ষামূলক কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ কৰিছিল।^৩ এলিৰ এই প্ৰচেষ্টাই ফ্ল’ৰিডাৰ স্বাস্থ্যৰ মানদণ্ড আৰু মাতৃৰ সুৰক্ষাৰ উন্নতি সাধন কৰে। এই সময়ছোৱাত মাতৃ আৰু শিশু উভয়ৰে মৃত্যুৰ হাৰ হ্ৰাস পোৱাৰ কৃতিত্ব তেওঁক দিয়া হয়।^১

১৯৪৪ চনত এলিয়ে ৰাজ্যিক স্বাস্থ্য কাৰ্যালয় এৰি ফ্ল’ৰিডাৰ ৰাস্কিনত থকা হিলছব’ৰ’ কাউন্টি স্বাস্থ্য বিভাগৰ সৈতে এটা পদ গ্ৰহণ কৰে। অঞ্চলটোত প্ৰধানকৈ গ্ৰাম্য অঞ্চল আছিল আৰু স্বাস্থ্যসেৱা বহু বাসিন্দাৰ বাবে দুৰ্গম হৈ পৰিছিল। ইলিয়ে ৰাস্কিনত এখন স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল, যিটো সম্প্ৰদায়টোৰ একমাত্ৰ স্বাস্থ্যসেৱাৰ সুবিধা আছিল, কিন্তু তাত কোনো চিকিৎসক নাছিল, আনকি ঠাইতে বৈ যোৱা পানীও নাছিল। আগতে পেৰীত কৰা দৰেই ইলিয়েও প্ৰতিষেধক প্ৰদান কৰিছিল, স্বাস্থ্য পৰীক্ষা কৰিছিল আৰু ঘৰলৈ যোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল। কৰ্মসংস্থাপনৰ বাবে শ্ৰমিকৰ মৌলিক স্বাস্থ্যৰ প্ৰমাণীকৰণৰ বাবে স্বাস্থ্য কাৰ্ড প্ৰদান কৰিছিল আৰু ঘৰুৱা জন্মৰ সময়ত উপস্থিত আছিল। ১৯৫৩ চনত ৰাস্কিনত এটা নতুন সুবিধা নিৰ্মাণ কৰা হয়,^১ আৰু ১৯৫৪ চনত তেওঁৰ সন্মানত জয়ছ ইলি স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ উচৰ্গা কৰা হয়।^২ ১৯৭৬ চনত পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা এই সুবিধা এতিয়াও তেওঁৰ নাম বহন কৰি আছে। ১৯৫৭ চনত ইলিয়ে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু ইষ্টেটৰ কামত নিজৰ সময় উচৰ্গা কৰে।^১