ভগ

ভগ, বেদত উল্লিখিত ধনৰ দেৱতা,^১ লগতে "প্ৰভু, পৃষ্ঠপোষক" আৰু "ধন, সমৃদ্ধি"ৰ বাবে এটা শব্দ। তেওঁ অদিতিৰ পুত্ৰ সমাজ আদিত্যসকলৰ মাজৰ এজন। ভগৰ দায়িত্ব আছিল যে, মানুহে জীৱনত সামগ্ৰীৰ অংশ লাভ কৰে। সফল বিবাহৰ আশাৰ বিষয়ত তেওঁ তেওঁৰ ভাতৃ আৰ্যমনৰ সৈতে জড়িত।^২

ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

আৱেষ্টান আৰু পুৰণি পাৰ্চী ভাষাৰ সম্পৰ্কীয় শব্দটো হৈছে বাগা, অনিশ্চিত অৰ্থৰ কিন্তু এনে এটা অৰ্থত "প্ৰভু, পৃষ্ঠপোষক, সৌভাগ্যৰ অংশীদাৰ/বিতৰক"ৰ অৰ্থতো প্ৰযোজ্য হ'ব পাৰে। শ্লাভিক ভাষাত এই সম্পৰ্কীয় শব্দটো হৈছে মূল bogъ ("দেৱতা")। ইংৰাজী শব্দাৰ্থবিজ্ঞানৰ লৰ্ডৰ দৰেই, ধাৰণাটো হ’ল যে এজন মুখিয়াল বা নেতাৰ অনুগামীসকলৰ মাজত ধন বা আহৰিত সম্পদ বিতৰণ কৰাটো তেওঁৰ কামৰ অংশ। বাগদাদ চহৰৰ নাম মধ্য পাৰ্চী ভাষাৰপৰা উদ্ভৱ হৈছে ⁠বাগ-দাদ⁠, অৰ্থাৎ "প্ৰভুৱে দিয়া।"

ভূমিকা

সংস্কৃত ধৰ্মীয় সাহিত্যত

ঋগবেদ সংহিতাত ভগক "জগতৰ ধাৰণকাৰী", "ধন-সম্পত্তিৰ দাতা", "আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ মুখ্য নেতা", আৰু "ঐশ্বৰ্যৰ অধিকাৰী" হিচাপে আমন্ত্ৰণ আৰু প্ৰশংসা কৰা হৈছে। তেওঁক তেওঁৰ অনুগামীসকলক গৰু আৰু ঘোঁৰা, পুৰুষৰ সমস্যা, সুখ আৰু ধন-সম্পত্তি প্ৰদান কৰিবলৈ কোৱা হয়।^৩

সংস্কৃত ঋগবেদত ভগ হৈছে ধন-সম্পত্তি আৰু সমৃদ্ধি প্ৰদান কৰা মৰ্ত্যলোক আৰু দেৱতা উভয়ৰে (যেনে সাবিত্ৰ, ইন্দ্ৰ আৰু অগ্নি) উপনাম, লগতে একেখিনি দান কৰা কোনো বিশেষ দেৱতা ভাগৰ মূৰ্তি। ঋগবেদত এই ব্যক্তিত্বৰ প্ৰমাণ মূলতঃ RV 7.41 ত পোৱা গৈছে, যিটো ভাগ আৰু তেওঁৰ ওচৰৰ দেৱতাৰ প্ৰশংসাৰ বাবে উৎসৰ্গিত আৰু য'ত অগ্নি, ইন্দ্ৰ, দ্বৈত মিত্ৰ-বৰুণ, অশ্বিন দুজন, পুষণ, ব্ৰাহ্মণস্পতি, সোম আৰু ৰুদ্ৰৰ সৈতে প্ৰায় ৬০ বাৰ আমন্ত্ৰণ কৰা হৈছে। ইন্দ্ৰ, বৰুণ আৰু মিত্ৰৰ সংগত আন ঠাইতো ভগৰ আমন্ত্ৰণ কৰা হয় (যেনে আৰ ভি ১০.৩৫, ৪২.৩৯৬)। ব্যক্তিত্ব মাজে মাজে ইচ্ছাকৃতভাৱে অস্পষ্ট হয়, যেনে আৰভি ৫.৪৬ত পুৰুষক ভগক ভাগ ল’বলৈ অনুৰোধ কৰা বুলি চিত্ৰিত কৰা হৈছে। ঋগবেদত ভগক মাজে মাজে সূৰ্য্যৰ লগত জড়িত কৰা হৈছে: আৰভি ১.১২৩ত উষাক ভাগৰ ভগ্নী বুলি কোৱা হৈছে আৰু আৰভি ১.১৩৬ত ভাগৰ চকু ৰশ্মিৰে সজ্জিত।

খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫ম/ষষ্ঠ শতিকাৰ নিৰুক্ত (নিৰ্. ১২.১৩)ত ভগক ৰাতিপুৱাৰ দেৱতা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ঋগবেদত ভগক দেৱতাৰ মাতৃ অদিতিৰ সাত (বা আঠ) পুত্ৰ আদিত্যসকলৰ ভিতৰত এজন বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। মধ্যযুগীয় ভাগৱত পুৰাণত পৌৰাণিক আদিত্যৰ সৈতে ভগৰ পুনৰ আবিৰ্ভাব হয়, যিবোৰ তেতিয়ালৈকে সৌৰ দেৱতা বাৰজন আছিল।