বীৰ তেজা

বীৰ তেজাজী (২৯ জানুৱাৰী ১০৭৪ - ২৮ আগষ্ট ১১০৩) ^১ ৰাজস্থানৰ এজন মহান যোদ্ধা, সমাজ সংস্কাৰক, গোৰক্ষক আৰু লোকদেৱতা আছিল, যাক তেজাজী মহাৰাজ বা সাধাৰণ ভাবে তেজাজী বুলিও জনা যায়। উত্তৰ ৰাজস্থানৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত তেওঁক দেৱতা হিচাপে পূজা কৰা হয় আৰু ভগৱান শিৱৰ এঘাৰটা প্ৰাথমিক অৱতাৰৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়। ^২৩ তেওঁক প্ৰধানকৈ ৰাজস্থান, মধ্যপ্ৰদেশ, হাৰিয়ানা, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু গুজৰাট ৰাজ্যত পূজা কৰা হয়। ^৪ ৰাজস্থানত তেওঁক সাধাৰণতে সাপৰ দেৱতা বুলি জনা যায়, কাৰণ এই গৰাকী দেৱতাই সাপৰ কামোৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰে। তেওঁক ধৌলিয়া বীৰ নামেৰেও পূজা কৰা হয়। ^৫৬

প্ৰাৰম্ভিক জীৱন

তেজাজীৰ জন্ম হৈছিল ১০৭৪ চনৰ ২৯ জানুৱাৰীত, নাগৌৰ খাৰনালৰ ধৌলীয়া জাট আৰু ৰাজস্থানৰ নগৌৰ জিলাৰ খাৰনাল গাঁৱৰ ৰাম কুঁৱৰী নামৰ ধৌলীয়া জাটৰ পৰিয়ালত। ^৭

ইতিহাসকাৰসকলৰ মতে, তেজাজীৰ মাতৃ ৰাম কুঁৱৰীয়ে নাগৰজাৰ পৰা বৰ পাই তেজাজী নামৰ এটি সন্তান জন্ম দিয়ে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ শিৱৰ উপাসক আছিল। ^৮

আখ্যান

বৌয়েকৰ ঠাট্টা

তেজাজীৰ পিতাক আৰু ককায়েক কিবাকিবি কামৰ বাবে গাঁওৰ পৰা আঁতৰত আছিল; সেয়েহে মাকে তেওঁক হাল বাবলৈ যাব ক’লে। সেয়ে তেজাজীয়ে খেতি পথাৰত হাল বাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু হাল বোৱাৰ সময়ত পথাৰলৈ খাদ্য অনাৰ দায়িত্ব তেওঁৰ বৌয়েকৰ ওপৰত আছিল (স্থানীয়ভাৱে “ছাক”বুলি জনা যায়)। এদিন বৌয়েক পলমকৈ আহি পালেহি। নিৰাশ হৈ তেজাজী খং জ্বলি উঠিল, যেতিয়া বৌয়েকে তেওঁৰ পত্নীৰ অনুপস্থিতিক লৈ ঠাট্টা কৰিলে। তেজাজীৰ পত্নী পেমত তেতিয়া মাক-বাপেকৰ ঘৰতে আছিল। এই অনুভূত লাজটো শুধৰণি কৰিবলৈ সংকল্পবদ্ধ হৈ তেজজীয়ে নিজৰ পত্নীক শহুৰেকৰ বাসগৃহৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰাৰ সংকল্প ল’লে। পেমলক ঘূৰাই অনাৰ আগতে তেজাজীয়ে ভনীয়েক ৰাজালৰ সৈতে পুনৰ মিলিত হ’ল। পেমালে অনুৰোধ কৰিছিল যে ৰাজলে যেন তেওঁক আদৰিবলৈ উপস্থিত থাকে। ^১

মীনাৰ সৈতে যুদ্ধ

তেজাজীয়ে ভনীয়েক ৰাজলক ঘূৰাই আনিবলৈ গৈ থাকোঁতে তেওঁ কিছুমান মীনা ডকাইতৰ সন্মুখীন হ’ল। যুদ্ধত তেজাজীয়ে জয়ী হয় আৰু ৰাজলক খাৰনাললৈ ওভোতাই আনিবলৈ ভনীয়েকৰ স্বামীৰ পৰা অনুমতি লৈ আজমেৰৰ তাবিজীলৈ আগবাঢ়িল। ^১

পনীৰ গাওঁলৈ যাত্ৰা

তেজাজীয়ে শহুৰেকৰ ঘৰত উপস্থিত হৈ দেখিলে শাহুৱেক গৰু গাখীৰ খিৰোৱাত ব্যস্ত। দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে শাহুৱেকে তেওঁক চিনি নাপালে, কাৰণ মাত্ৰ ন মাহ বয়সতে পেমলৰ সৈতে তেজাজীৰ বিয়া হৈছিল। ঘোঁৰা উঠি অহা তেজাজীৰ শাহুৱেকে গৰুবোৰক আমনি কৰাৰ অভিযোগত তেজাজীক গালি পাৰিছিল। ^১

খং উঠি তেজাজীয়ে পেমল অবিহনেই খাৰনাললৈ উভতি অহাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। অৱশ্যে মাকৰ প্ৰতিক্ৰিয়াত পেমালে বিচলিত হৈ পিতাক আৰু ককায়েকক তেজাজীক ৰখাবলৈ অনুৰোধ কৰে। শেষত পেমলৰ বান্ধৱী লাছা গুজাৰীৰ ঘৰত তেজাজীয়ে প্ৰথমবাৰৰ বাবে পেমলক লগ পায়।[9]

লাছাৰ ঘৰত

লাছাৰ ঘৰত তেজাজী আৰু পেমালে ইজনে সিজনৰ লগত কথা পাতি থাকোঁতে মীনাহঁতে লাছাৰ গৰুবোৰ চুৰ কৰি লৈ যোৱা বুলি খবৰ আহিল। তেজাজীয়ে লগেলগে অকলে ঘোঁৰাত উঠি লাছাৰ গৰু লৈ চুৰ কৰি নিয়া ডকাইতবোৰৰ সন্মুখীন হ'ল। ^৯

তেজাজীয়ে গৈ থাকোঁতে বাসক নামৰ সাপ এই জুইত জ্বলি থকা দেখা পাই তাক উদ্ধাৰ কৰে। কিন্তু সাপডালে তেওঁক খুটিবহে বিচাৰে। তেতিয়া তেজাজীয়ে ক’লে যে আগতে তেওঁ গৰুবোৰ উদ্ধাৰ কৰি আনক, তাৰ পিছত খুটিব। ইয়াৰ পিছত তেওঁ চাং উপত্যকাত মীনাসকলৰ সন্মুখীন হয়। যুদ্ধত তেওঁ ৩৫০ জন মীনাক হত্যা কৰি লাছা গুজাৰীৰ গৰু ঘূৰাই আনিলে। ^১০

তেজাজীৰ মৃত্যু

তেজাজীয়ে লাছালৈ গৰু উভতাই অনাৰ পিছত তেওঁ বাসক নাগক খুটিবলৈ আহ্বান জনায়। কিন্তু বাসক নাগে তেওঁৰ শৰীৰত খুটিবলৈ ক্ষতস্থান এটুকুৰা বিচাৰি নাপালে। তেতিয়া তেওঁ সাপডালক জিভাত খুটিবলৈ ক’লে। বাসক নাগে তেজাজীক বৰদান দিলে যে তেওঁ কলিযুগৰ দেৱতা হ’ব আৰু তেওঁক পূজা কৰা হ’ব। ভাদ মাহৰ শুক্ল দশমী তিথি শনিবাৰে ২৯ বছৰ বয়সত তেজাজীৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ দিনটোক তেজা দশমী হিচাপে পালন কৰা হয়। ^{১০১১১২}

তেজাজীক সাপৰ ঈশ্বৰ বুলিও কোৱা হয়, কাৰণ যেতিয়া কাৰোবাক সাপে খুটে, তেতিয়া তেজাজীৰ মন্দিৰলৈ গৈ আশীৰ্বাদ বিচৰা হয়। সাপৰ ঈশ্বৰ বুলি কোৱাৰ উপৰিও তেওঁক মহান গোৰক্ষক বুলিও স্বীকৃতি দিয়া হয়। ^১৩