বালা ত্ৰিপুৰাসুন্দৰী

বালা ত্ৰিপুৰাসুন্দৰী‌ক বালাম্বিকা বুলিও কোৱা হয়, ইয়াক হিন্দু দেৱী ত্ৰিপুৰাসুন্দৰীৰ পুত্ৰীৰ ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।^১ তাই তান্ত্ৰিক শ্ৰী বিদ্যা পৰম্পৰাৰ পৃষ্ঠপোষক দেৱী।^২

সাহিত্য

ব্ৰহ্ম পুৰাণত বালা ত্ৰিপুৰাসুন্দৰীৰ কথা ললিতা মহাত্ম্যৰ ২৬ নং অধ্যায়ত উল্লেখ আছে, য'ত তেওঁ ভাণ্ডাসুৰ দানৱৰ শক্তিৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিব বিচাৰে। ন বছৰীয়া শিশুৰ দৰে দেখাত, কিন্তু অত্যন্ত শক্তিশালী হোৱাৰ বাবে তাই অসুৰ পুত্ৰক হত্যা কৰিবলৈ মাকৰ পৰা অনুমতি বিচাৰিছিল। দেৱী ত্ৰিপুৰা সুন্দৰীয়ে কন্যাৰ সৰু বয়স, তেওঁৰ প্ৰতি তেওঁৰ মৰম, লগতে বহু মাত্ৰিকাই এই খেলপথাৰত যোগদান কৰিবলৈ সাজু হোৱা বুলি আপত্তি কৰি প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে। কন্যাই অনুৰোধ কৰিলে দেৱীয়ে তাইৰ কৱচ আৰু বহুতো অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ প্ৰদান কৰিলে। যুদ্ধত তেওঁ ভাণ্ডাসুৰৰ ত্ৰিশজন পুত্ৰক হত্যা কৰিছিল।^৩

পুৰাণত বালা ত্ৰিপুৰাসুন্দৰীৰ উল্লেখ

দৈত্য পাণ্ডাৰ পুত্ৰ কাদুৰবাহু ত্ৰিপুৰাসুন্দৰীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিবলৈ অহা কথা শুনি বালা (ললিতাৰ জীয়েক) আগ্ৰহী হৈ পৰিল। এই পুৰাণত তেওঁ দেৱী ললিতাৰ সোণালী কৱচৰ পৰা বংশধৰ হোৱা বুলি উল্লেখ আছে ৷ তদুপৰি তেওঁ সদায় দেৱীৰ ওচৰত আছিল আৰু সকলো শক্তিৰ পূজাৰ যোগ্য আছিল। প্ৰতিৰক্ষামূলক কৃতিত্ব আৰু শত্ৰুক পৰাস্ত কৰাত তেওঁ পাকৈত। তাইৰ ৰূপ আৰু বৈশিষ্ট্য দেৱী ললিতাৰ দৰেই আছিল। তাইক সদায় ন বছৰীয়া ছোৱালীৰ দৰে দেখা গৈছিল। তেওঁৰ শৰীৰটো উদীয়মান সূৰ্য্যৰ দৰে আছিল। তেওঁ সদায় মহাদেৱী ললিতাৰ চৰণত উপস্থিত আছিল।

এই পুৰাণত উল্লেখ আছে যে তেওঁৰ মাতৃ ললিতা আছিল দেৱীৰ মূল উশাহ আৰু তেওঁৰ চতুৰ্থ চকু। তদুপৰি মাতৃ ললিতা দেৱী আৰু বালাথ্ৰিপুৰসুন্দৰীৰ কথা-বতৰাও এই পুৰাণত পোৱা যায়।

কথা-বাৰ্তা

মা, পাণ্ডাসুৰৰ পুত্ৰ, মহান দৈত্য, যুদ্ধ কৰিবলৈ আহিছে। মই তেওঁলোকৰ লগত যুঁজিব বিচাৰো। মই এগৰাকী যুৱতী হোৱাৰ বাবেই এই বিষয়ত আগ্ৰহী। মোৰ হাত দুখনে যুঁজিছে। এয়া মোৰ চঞ্চল কাৰ্যকলাপ। নিষেধাজ্ঞাৰ বাবে আপোনাৰ আদেশৰ দ্বাৰা ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰা উচিত নহয়। বাস্তৱত মই খেলনা আৰু চঞ্চল খেলা-ধূলা ভাল পোৱা ছোৱালী। ক্ষন্তেক সময়ৰ বাবে সংগ্ৰামৰ এই নাটকৰ জৰিয়তে মই মানসিকভাৱে সুখী হ’ম। বালাই মাকক প্ৰাৰ্থনা কৰে যে তেওঁক অসুৰৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ অনুমতি দিয়ক৷প্ৰিয় কন্যা তোমাৰ অংগ-প্ৰত্যংগবোৰ বৰ কোমল আৰু সৰু। তোমাৰ বয়স মাত্ৰ ন বছৰ। এয়া উন্ধনৰ প্ৰথম পদক্ষেপ আৰু পৰিবেশন; লগতে, আপোনাৰ যুঁজৰ কোনো প্ৰশিক্ষণ নাই। তুমি মোৰ একমাত্ৰ ছোৱালী। তোমাৰ অবিহনে মোৰ উশাহ-নিশাহৰ কাৰ্য্যই এক মুহূৰ্তৰ বাবেও কাম নকৰিলেহেঁতেন। তুমি মোৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰাণ। গতিকে দানৱ ধ্বংস কৰিবলৈ মহাযুদ্ধলৈ যোৱা উচিত নহয়। আমাৰ হাতত তান্ত্ৰিনী, মন্ত্ৰিনী আৰু কোটি কোটি মহাশক্তি আছে। গতিকে ছোৱালী, এই ভুল কিয় কৰি আছা? পুৰাণৰ মতে তেওঁৰ মাতৃ ত্ৰিপুৰাসুন্দৰীয়ে উত্তৰ দিছিল।

কুমাৰীকাৰ যুদ্ধ শক্তি

প্ৰাথমিক শক্তি ললিতা দেৱীয়ে বাধা দিলেও কণমানি ছোৱালীজনীৰ উৎসাহত মাক আনন্দিত হৈ পৰিল। গতিকে ললিতা দেৱীয়ে তেওঁক কোলাত ওচৰৰ পৰা ধৰি যুঁজিবলৈ অনুমতি দিলে। তাৰ এটা কৱচ খুলি দিলে। তদুপৰি তাই তাৰ অস্ত্ৰভাণ্ডাৰৰ পৰা প্ৰয়োজনীয় অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ দি যুদ্ধলৈ পঠিয়াই দিলে। কুমাৰিকা নামেৰেও পৰিচিত বালা দেৱী ললিতাৰ শক্তিত আহ্বান কৰা পালংকিনত উঠি যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ নামি আহিছিল। তেওঁ বান্দাসুৰ অসুৰৰ ৩০ জন পুত্ৰক যুদ্ধত বধ কৰিছিল।

হিন্দু আধ্যাত্মিকতাৰ শেহতীয়া গ্ৰন্থ

লেখক ডেভিদ ফ্ৰ'লিয়ে বালা ত্ৰিপুৰাসুন্দৰীক এইদৰে বৰ্ণনা কৰিছে^৪: বালা ত্ৰিপুৰাসুন্দৰীক প্ৰায়ে ষোল্ল বছৰীয়া ছোৱালী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। সেয়েহে তাইক 'শোদশী', যাৰ অৰ্থ "ষোল্ল", বা 'বালা', যাৰ অৰ্থ "যুৱতী" বুলি কোৱা হয়। এই গ্ৰন্থখনত এগৰাকী ছোৱালীৰ জীৱনৰ ষোল্ল বছৰ বয়সৰ আনন্দময় দিশটো বৰ্ণনা কৰা হৈছে। লেখকে কৈছে যে বালাৰ স্বভাৱ হৈছে খেলা-ধূলা কৰা, নতুন অভিজ্ঞতা বিচাৰি উলিওৱা, আৰু আনক তেওঁৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ কৰা, যিদৰে যৌৱনৰ সাধাৰণ কথা আৰু তেওঁৰ নিৰ্দোষতাই সকলোকে তেওঁৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ কৰে। ইয়াক সত্য আৰু ভাল বুলি গণ্য কৰা হয়। লেখকে লক্ষ্য কৰিছে যে এগৰাকী যুৱতী হিচাপে বালা ত্ৰিপুৰা সুন্দৰীয়ে যুৱতী আকাংক্ষীক সঠিক পথত পথ প্ৰদৰ্শন কৰে।

কৰ্ণাটক সংগীতত বালা ত্ৰিপুৰাসুন্দৰী

কল্যাণী বৰাদৰাজনে মন্দেৰী ৰাগত বালা ত্ৰিপুৰাসুন্দৰীক লৈ গীত ৰচনা কৰিছে ৷

লগতে চাওক

• ত্ৰিপুৰাসুন্দৰী
• পাৰ্বতী