দেৱী ৰতি

দেৱী ৰতি, যাক চাং হিয়াং ৰাতিহ বা চাং হিয়াং ছেমাৰা ৰাতিহ বুলিও কোৱা হয়, জাভা আৰু বালিত পূজা কৰা হিন্দু চন্দ্ৰ দেৱী। তেওঁৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু কৃপাৰ বাবে তেওঁ সুপৰিচিত, এইদৰে তেওঁক সৌন্দৰ্য্যৰ দেৱী হিচাপেও পৰিচিত হৈছিল। তাইৰ মিথটো চন্দ্ৰগ্ৰহণৰ সৈতে জড়িত৷

চন্দ্ৰগ্ৰহণ

দেৱী ৰতিহে তেওঁক প্ৰত্যাখ্যান কৰাৰ বাবে কলা ৰাউৱে দৈত্যই বিষ্ণুলোকক আক্ৰমণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে। যেতিয়া কলা ৰাউৱে দেৱতাৰ সেৱা কৰা এজন আগশাৰীৰ ৰাক্ষস কুৱেৰাৰ ৰূপত স্বৰ্গত উপনীত হ’ল, তেতিয়া ৰতিহে বিষ্ণুক সকীয়াই দিলে যে কুৱেৰা আচলতে ক'লা ৰাউ। বিষ্ণুৱে কলা ৰাউক অমৰ কৰি তুলিব পৰা দেৱতাৰ পানীয় তিৰ্তা আমেৰতা সেৱন কৰা বুলি গম নোপোৱাকৈয়ে মূৰ কাটি পেলালে। কাৰণ কেৱল তাৰ ডিঙিয়েই তিৰতা আমেৰতা স্পৰ্শ কৰিছিল, কলা ৰাউ ভাঁহি থকা মূৰটো লৈ বাচি থাকিল। চন্দ্ৰ আহিলে কলা ৰাউৱে দেৱীক খেদি ফুৰিছিল, আৰু দেৱী ৰাতিহক সম্পূৰ্ণকৈ গিলিছিল। কিন্তু তেওঁৰ শৰীৰ নথকাৰ বাবে দেৱী ৰতিহ অতি সোনকালে তেওঁৰ ডিঙিৰ পৰা ওলাই আহিব। বালি আৰু জাভাত এই কাহিনীয়েই চন্দ্ৰগ্ৰহণৰ উৎপত্তি বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।^১

উপলক্ষ

বালিত প্ৰতি পূৰ্ণামা, বা পূৰ্ণিমাত চন্দ্ৰৰ সৌন্দৰ্য্য উদযাপনৰ বাবে এক অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত কৰা হয়। এই অনুষ্ঠানত চন্দ্ৰ, আন এজন চন্দ্ৰ দেৱতাকো সন্মান জনোৱা হয়।