টেৰেচা চিচেৰী কাষ্টিগ্লিওনি

টেৰেছা চিচেৰী কাষ্টিগ্লিওনি (জন্ম: এংগেৰা, ১৫ অক্টোবৰ ১৭৫০ – মৃত্যু: কোমো, ২৯ মাৰ্চ ১৮২১) আছিল এগৰাকী ইটালীৰ উদ্ভাৱক আৰু কৃষিবিজ্ঞানী, যিয়ে তেওঁৰ ইটালী অঞ্চলত আলুৰ খেতিৰ প্ৰৱৰ্তনত সহায় কৰিছিল।^১

জীৱনী

কাউণ্ট জিওবাটা কাষ্টিগলিঅ’নি জানেব’নিৰ কন্যা টেৰেছা কাষ্টিগ্লিঅ’নিৰ ১৭৭০ চনত ২০ বছৰ বয়সত কোমোৰ এজন ৪৩ বছৰীয়া সম্ভ্ৰান্ত ব্যক্তিৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ স্বামী চেজাৰ লিবাৰাটো চিচেৰী এটা প্ৰতিষ্ঠিত পৰিয়ালৰ আছিল আৰু তাৰ পিছত দম্পতীহালে ১২টা সন্তান জন্ম দিয়ে। তেওঁলোকে কোমোৰ মাজমজিয়াত ৫৯টা কোঠাৰ এটা কঠোৰ কমপ্লেক্সত (বৰ্তমান ভিয়া ডায়েজ বুলি কোৱা ঠাইত) বাস কৰিছিল। কোমোৰ এটা কোৱাৰ্টিয়াৰ কেমনাগো ভল্টাত একেলগে থকা প্ৰথম বছৰবোৰত পৰিয়ালটোৰ যথেষ্ট পৰিমাণৰ মাটিৰ লগতে ৰিয়েঞ্জা আৰু ফিগাৰোলাৰ সম্পত্তিও আছিল। তেওঁলোকৰ চাকৰ, ধাই, গৃহস্থ আৰু সংগীতজ্ঞ আছিল। যিটো নাছিল, সেয়া আছিল নগদ ধন। গতিকে টেৰেছাৰ স্বামীয়ে প্ৰায়ে ঋণ লৈ আৰু নিজৰ মাটিৰ কিছু অংশ বিক্ৰীৰ আশ্ৰয় লৈছিল যাতে পুত্ৰসকলে পঢ়িব পাৰে আৰু ছোৱালীকেইজনীৰ বিয়া দিব পাৰে।

অধ্যয়ন আৰু আৱিষ্কাৰ

বিবাহিত নাম ব্যৱহাৰ কৰি টেৰেছা চিচেৰীয়ে কৃষি বিজ্ঞানত বিশেষজ্ঞতা লাভ কৰিছিল, য’ত তেওঁ কেইবাটাও অৱদান আগবঢ়াইছিল। কলা আৰু উদ্যোগত উপযোগী প্ৰয়োগৰ প্ৰতিও তেওঁৰ আগ্ৰহ আছিল। মিতা ফেৰাৰোৰ মতে, "তেওঁ প্ৰথমে লম্বাৰ্ডিত তেওঁৰ কৃষকৰ মাজত আলুৰ খেতিৰ প্ৰচলন কৰিছিল আৰু তেওঁ লুপিনৰ ঠাৰিৰ পৰা সূতা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।"^২

উদাহৰণস্বৰূপে, চিচেৰীয়ে লুপিন (সাধাৰণতে ব্লুবনেট বুলি কোৱা হয়)ৰ পৰা কাপোৰ বোৱা আৰু নিৰ্মাণৰ বাবে সূতা আহৰণৰ ব্যৱস্থা উদ্ভাৱন কৰিছিল, যিটো সাধাৰণতে অম্লযুক্ত মাটিত পোৱা উদ্ভিদ।^৩ মৌৰিজিঅ' মণ্টিয়ে তেওঁৰ ষ্ট'ৰী অৱ ক'মোত লিখাৰ দৰে "লুপিনৰ বাকলি কম্বিং, স্পিনিং, টুইষ্টিং আৰু নিটিং" কলাৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল। তেওঁ নিজে নিৰ্মাণ কৰা কিছুমান খণ্ড এতিয়াও কোমোৰ চিভিক মিউজিয়ামত সংৰক্ষিত হৈ আছে, লগতে চেভেস্কো চিচেৰীয়ে অংকন কৰা তেওঁৰ প্ৰতিকৃতিও সংৰক্ষিত হৈ আছে।^৪

১৭৮৬ চনৰ ১ ফেব্ৰুৱাৰীত মিলানৰ পেট্ৰিয়াটিক ছ'চাইটিয়ে চিচেৰীক লুপিন আৱিষ্কাৰৰ বাবে "কৃষি আৰু কলাৰ বস্তুৰ বাবে ক্ৰমে জ্ঞান আৰু উদ্যমৰ বাবে ছ'জিয়া নেচনেল কৰ্পৰেণ্ডেণ্ট" নিযুক্তি দিয়ে, কিন্তু সৰ্বোপৰি কোমো অঞ্চলত আলুৰ খেতি আৰম্ভ কৰাৰ বাবে।

ৰসায়নবিদ এলেছান্দ্ৰ’ ভল্টাই তেওঁক মিলানৰ দেশপ্ৰেমিক সমাজৰ সদস্য হিচাপে গঢ়ি তোলাত যথেষ্ট সহায় কৰিছিল। কেভেলিয়াৰ লেণ্ড্ৰিয়ানিলৈ লিখা এখন চিঠিত ভল্টাই লিখিছে: "...এবট কাৰ্লো আমোৰেট্টিয়ে পেট্ৰিয়াটিক ছ'চাইটিলৈ কেনভাছ আৰু লুপিন লিণ্টৰ অন্যান্য প্ৰদৰ্শনী আনিব, যিবোৰ তেওঁ একেখন ছ'চাইটিক ইয়াৰ কাৰ্য্যকলাপৰ বৰ্ণনাৰ সৈতে উপস্থাপন কৰে, চিগনোৰা ডনা টেৰেছা চিচেৰী, 'ডামা ক'মাস্কা,' মোৰ একক মিষ্ট্ৰেছ আৰু বন্ধু..." (ফ্লেভিয়া স্কটি née ৰ পৰা কাষ্টিগ্লিঅ'নি)।^৫

ব্ৰুনেটৰ পেৰিছ পুৰোহিত ডন মাৰিঅ’ মণ্টিয়েও চিচেৰীৰ আলু খেতিৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল আৰু ১৮৩২ চনত লিখিছিল যে সেই সময়ত গাঁওখনৰ চাৰিওফালে ১০ বিধ আলুৰ খেতি কৰা হৈছিল আৰু এই কৃষি পৰীক্ষাসমূহ কৰাৰ কৰ্তব্য ধনী মাটিৰ মালিকৰ সম্পত্তি আছিল।

১৭৭৬ চনৰ ৪ নৱেম্বৰত চিচেৰীৰ বন্ধু এলেছান্দ্ৰ’ ভল্টাই এংগেৰাত থকা তেওঁৰ ঘৰত অতিথি হিচাপে উপস্থিত আছিল, যেতিয়া তেওঁ ওচৰৰ জলাশয়ৰ পৰা নিৰ্গত হৈ থকা কিছু গেছ সংগ্ৰহ কৰিছিল। তেওঁ প্ৰথমতে ইয়াক "জলাশয়ৰ জ্বলনশীল থলুৱা বায়ু;" পিছলৈ ইয়াক মিথেন গেছ হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হয়। ভল্টাক মিথেন আৱিষ্কাৰৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়।^৬