গ্ৰুনকেপ্পে

গ্ৰুনকেপ্পে (ইংৰাজী ভাষা: Grünkappe; অৰ্থাৎ "সেউজীয়া টুপী") এটা ইৰানী লোককথা। আৰ্থাৰ ক্ৰিষ্টেনচেনে সংগ্ৰহ কৰা এই কাহিনীটো এগৰাকী মানৱী কন্যাৰ বিষয়ে, যিয়ে ঘোঁৰাৰ ছাল পিন্ধা এজন যুৱকক বিবাহ কৰায়। বিশ্বাসভংগ কৰাৰ বাবে তাই স্বামীক হেৰুৱায় আৰু পিছলৈ তেওঁৰ সন্ধানত তেওঁৰ মাতৃৰ ঘৰলৈ যায়, য’ত তাইক কঠিন কাম কৰিবলৈ বাধ্য কৰা হয়।

এই লোককথাটো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চক্ৰ এনিমেল এজ ব্ৰাইডগ্ৰুম বা দ্য ছাৰ্চ ফৰ দ্য লষ্ট হাজবেণ্ডৰ অন্তৰ্ভুক্ত, য’ত এগৰাকী মানৱ ৰাজকুমাৰীয়ে এজন অলৌকিক স্বামীক বিয়া কৰায়, তেওঁক হেৰুৱায় আৰু বিচাৰি অভিযানত ওলায়। এই কাহিনীটো গ্ৰীক-ৰোমান মিথ কিউপিড এণ্ড চাইকীৰ সৈতেও দূৰৈৰ সম্পৰ্ক আছে, কিয়নো ইয়াতো নায়িকাগৰাকীক এগৰাকী ডাইনী বা তেওঁৰ শাহুৱেকৰ বাবে কঠিন কাম কৰিবলৈ বাধ্য কৰা হয়।

উৎসসমূহ

মাৰ্জোলফে এই কাহিনীটোৰ উৎস পাৰ্চ প্ৰদেশ বুলি উল্লেখ কৰিছে।^১ তদুপৰি, ক্ৰিষ্টেনচেনৰ মতে, ছিৰাজত বাস কৰা ফ্ৰাউ মুনশ্বিজাদে নামৰ এগৰাকী মহিলাই এই কাহিনীটো যোগান ধৰিছিল।^২৩

সাৰাংশ

এই কাহিনীত এজন মাছমৰীয়াই সাগৰত জাল পেলাই এটা ধুনীয়া ঘোঁৰাৰ পোৱালি ধৰে। তেওঁ ইয়াক ঘৰলৈ আনি সাতগৰাকী কন্যাৰ পৰা লুকুৱাই এটা কোঠাত ৰাখে। তেওঁ ঘোঁৰাটোক মিঠাই খুৱায় আৰু অৱশিষ্টখিনিহে জীয়ৰীহঁতক দিয়ে। এদিন মাছমৰীয়াজনে মিঠাইখিনি লৈ কোঠাটোৰ পৰা ওলাই যায় আৰু জীয়ৰীহঁতে সেই সুযোগতে কোঠাটোত ভূমুকি মাৰি চাই ঘোঁৰাৰ পোৱালিটো দেখা পায়। সাতো গৰাকী ভগ্নীয়ে ঘোঁৰাটো নিজৰ কৰিবলৈ কাজিয়াত লিপ্ত হয়। সেই হুলস্থুলৰ মাজতে ঘোঁৰাটোৱে আটাইতকৈ সৰুজনী কন্যাক তাইৰ প্ৰতিবাদ সত্ত্বেও নিজৰ ওচৰলৈ টানি নিয়ে আৰু বাকী ছয়গৰাকী বায়েকে তাইক সেই কোঠাতে এৰি থৈ যায়। মাছমৰীয়াজনে ঘৰলৈ উভতি আহি সৰু জীয়েকক ঘোঁৰাটোৰ লগত দেখি আচৰিত হয়। ঘোঁৰাটোৱে মানুহজনক তেওঁৰ কন্যাক বিবাহ কৰাবলৈ অনুৰোধ কৰে। মানুহজনে দ্বিধাবোধ কৰি কয়, "এট ঘোঁৰা কেনেকৈ স্বামী হ'ব পাৰে? মানুহে কি ভাবিব?" ঘোঁৰাটোৱে বুজাই কয় যে তেওঁ দৰাচলতে 'পৰী' (Peri) জাতিৰ, তাত হোৱা এক কাজিয়াৰ বাবে তেওঁ পলাই আহিছে আৰু এই মানৱী কন্যাৰ প্ৰেমত পৰিছে।

হাৰ্জভেলোৰেনৰ (Herzveloren) সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয় আৰু তাই বাইদেউহঁতৰ ঠাট্টা-মস্কৰাৰ পাত্ৰী হয়। এদিন গ্ৰুনকেপ্পে নামৰ সেই ঘোঁৰাটোৱে পত্নীক কয় যে তাই যেন কন্দা-কটা নকৰে, কাৰণ ঘোঁৰাৰ ছালখনৰ তলত তেওঁ এজন অতি সুন্দৰ যুৱক। তেওঁৰ নিজৰ মাতৃয়ে (যি 'দীৱ' (Div/Dîwe) অৰ্থাৎ দানৱ জাতিৰ আছিল) তেওঁক অভিশাপ দি এই অৱস্থা কৰিছিল। তেওঁ হাৰ্জভেলোৰেনৰ সৈতে এটা চুক্তি কৰে যে যদি তাই এই গোপন কথাটো কাৰোবাক নকয়, তেন্তে তেওঁ প্ৰতি নিশা ঘোঁৰাৰ ছালখন সোলোকাই এজন মানুহ হৈ থাকিব পাৰিব। এদিন তাই বাইদেউহঁতৰ ওচৰত এই কথা প্ৰকাশ কৰি দিয়ে যে তাইৰ স্বামী দিনত ঘোঁৰা আৰু ৰাতি মানুহ হৈ থাকে। তাইৰ ভাগ্যত ঈৰ্ষা কৰি বাইদেউহঁতে তাইক উচটনি দিলে যাতে তাই গ্ৰুনকেপ্পেক ঘোঁৰাৰ ছালখন কেনেকৈ পুৰিব পাৰি সেই কথা সোধে। হাৰ্জভেলোৰেনে বাৰে বাৰে সোধাত গ্ৰুনকেপ্পে ক’লে যে পেস্তাৰ বাকলি আৰু পিয়াঁজৰ বাকলিৰ সৈতে ছালখন পুৰিব পাৰি। হাৰ্জভেলোৰেনে ঘোঁৰাৰ ছালখন পুৰি পেলালে। গ্ৰুনকেপ্পে তাইক সতৰ্ক কৰি দিলে যে এতিয়া কেৱল দুৰ্ভাগ্যহে আহিব। তেওঁ তাইক এটা আঙুঠি দিলে আৰু সাত যোৰ লোৰ জোতা পিন্ধি পৰী আৰু দানৱৰ দেশত তেওঁক বিচাৰিবলৈ ক’লে।

এক দীঘলীয়া যাত্ৰাৰ অন্তত তাই শাহুৱেকৰ ঘৰ পালেগৈ আৰু ভাগৰুৱা হৈ এটা নিজৰাৰ ওচৰত জিৰণি ল’লে। এগৰাকী দাসীয়ে পানী নিবলৈ আহোঁতে হাৰ্জভেলোৰেনে নিজৰ আঙুঠিটো দাসীগৰাকীৰ কলহত পেলাই দিলে। নিজৰাৰ ওচৰত এগৰাকী মহিলা থকাৰ খবৰ পাই গ্ৰুনকেপ্পে চাবলৈ আহিল। হাৰ্জভেলোৰেনে তেওঁক দেখা পাই সাৱটি ধৰিলে। কিন্তু গিৰীয়েকে তাইক মাকৰ ওচৰলৈ লৈ গ’ল আৰু তাইক কঠিন কাম কৰিবলৈ বাধ্য কৰা হ'ল: এটুকুৰা ক'লা কাপোৰ ধুই বগা কৰিব লাগে আৰু পুনৰ ক'লা কৰিব লাগে। গ্ৰুনকেপ্পৰ মাকে হাৰ্জভেলোৰেনক হত্যা কৰাৰ উদ্দেশ্যে তাইক তেওঁৰ ভনীয়েকৰ ওচৰলৈ এখন কেঁচি আনিবলৈ পঠিয়ালে। দানৱ-মাহীয়েকৰ ওচৰত উপস্থিত হোৱাৰ পিছত দানৱীগৰাকীয়ে আন এটা কোঠাত নিজৰ দাঁত ধৰাবলৈ ধৰিলে। দানৱীগৰাকীৰ কেঁচুৱাটোৱে দোলনাৰ পৰাই হাৰ্জভেলোৰেনক কেঁচিখন লৈ পলাই যাবলৈ পৰামৰ্শ দিলে, কাৰণ তাৰ মাকে তাইক খাবলৈ যোগাৰ কৰিছে। পিছলৈ গ্ৰুনকেপ্পেক নিজৰ ভনীয়েকৰ (মাহীয়েকৰ জীয়েক) সৈতে বিবাহ কৰিবলৈ বাধ্য কৰা হ’ল আৰু মাকৰ আদেশত হাৰ্জভেলোৰেনে আঙুলিত দহডাল মমবাতি লৈ থিয় হৈ থাকিবলগীয়া হ’ল। তাই গিৰীয়েকৰ ওচৰত আপত্তি কৰিলে যে তাইৰ আঙুলিবোৰ পুৰিছে, গিৰীয়েকে উত্তৰ দিলে যে তেওঁৰ হৃদয়েও একেদৰেই পুৰিছে।

দানৱ-ভনীয়েকৰ সৈতে বিবাহৰ পিছত গ্ৰুনকেপ্পে তাইক হত্যা কৰিলে আৰু মানৱী পত্নী হাৰ্জভেলোৰেনৰ সৈতে পলাই যাবলৈ এটা ৰঙা ঘোঁৰাৰ ৰূপ ধৰিলে। তেওঁৰ এজন ক'লা দাসো তেওঁলোকৰ সৈতে পলাই আহিল। পিছদিনা পুৱা দানৱ পৰিয়ালে কোঠাত সোমাই কইনাৰ মৃতদেহ দেখা পালে আৰু তেওঁলোকক খেদি যাবলৈ দানৱসকলক আদেশ দিলে। কাহিনীৰ শেষত দম্পতীহালে মাকৰ হাতৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ শস্যৰ কণাৰ ৰূপ লয় আৰু ডাইনী মাতৃগৰাকী কুকুৰা চৰাইৰ ৰূপত পৰিণত হয়।^৪৫৬