কেৰিয়াৰ নাৰী

কেৰিয়াৰ নাৰী (Career Woman) হৈছে এটা পৰিভাষা যাৰ জৰিয়তে এনে এগৰাকী মহিলাক বুজোৱা হয়, যাৰ জীৱনৰ লক্ষ্য হৈছে নিজৰ বাবে এটা কেৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰা।^১১৯৩০ চনৰ আমেৰিকাৰ প্ৰেক্ষাপটত নিৰ্দিষ্ট শব্দটো সেই সময়ত ঘৰত কাম কৰা মহিলা অথবা ঘৰৰ বাহিৰত কাম কৰি নিম্ন পৰ্যায়ৰ চাকৰিত অৰ্থনৈতিক প্ৰয়োজনীয়তা হিচাপে কাম কৰা মহিলাৰ লগত কাম কৰিবলৈ বিচৰা আৰু কেৰিয়াৰ হিচাপে চাকৰি কৰিবলৈ বিচৰাসকলৰ মাজত পাৰ্থক্যৰ সূচনা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ অৰ্থ আছিল পেছাদাৰী বা ব্যৱসায়িক বৃত্তিত চাকৰি, সৃষ্টিশীলতা, বৃদ্ধি আৰু সাংগঠনিক বিশেষজ্ঞতাৰ বাবে ঠাই উলিওৱা। অৱশ্যে এই বৈশিষ্ট্যসমূহৰ অবিহনে চাকৰি লোৱা মহিলাসকলকো 'কেৰিয়াৰ মহিলা' বুলি ধৰিব পাৰি৷ উদাহৰণস্বৰূপে যিসকল মহিলাই "কেৱল পৰিয়াল পোহপাল দিবলৈ নহয়, ব্যক্তিগত অৰ্থনৈতিক স্বাধীনতাৰ কিছু পৰিমাণে কাম কৰিব বিচাৰে, বা পলায়নৰ উপজাত হিচাপে কাম কৰিব বিচাৰে বা নিস্তেজ দেশীয় জীৱনৰ পৰা, বা কেৱল আন মহিলাৰ সৈতে কাম কৰাৰ সামাজিকতাৰ বাবে।"^২

আমেৰিকাত

স্বামী আৰু পৰিয়ালতকৈ কেৰিয়াৰৰ গুৰুত্ব বেছি হ’ব নালাগে বুলি নাৰীক সোঁৱৰাই দিয়াৰ নীতি হিচাপে ১৯৩০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ‘কেৰিয়াৰ মহিলা’ বাক্যাংশৰ উদ্ভাৱন হৈছিল। এই শব্দটো বিংশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল আৰু একবিংশ শতিকাতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ অব্যাহত আছে।^৩৪

১৯৫০ চনত "প্ৰকৃত কেৰিয়াৰৰ আগ্ৰহ থকা মহিলাসকলক বিৰল আৰু অসামঞ্জস্যপূৰ্ণ দুয়োটা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছিল।" ‘কেৰিয়াৰ মহিলা’ হোৱাৰ বিকল্পৰ সুবিধা বৃদ্ধি পাই থাকিলেও অসুবিধাটো থাকি গ’ল। '৫০ আৰু '৬০ৰ দশকত অৱশ্যে এটা ব্যতিক্ৰমৰ উন্মেষ ঘটিছিল। এগৰাকী বিবাহিতা মহিলাই প্ৰয়োজন হ’লে পৰিয়ালটো আৰ্থিকভাৱে পোহপাল দিবলৈ বা যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ পৰিয়াল আৰু সন্তানে প্ৰথম স্থান লাভ কৰে তেতিয়ালৈকে কাম কৰাটো ক্ৰমান্বয়ে উপযুক্ত বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। কেৰিয়াৰ মহিলাৰ এই ‘নতুন দৃষ্টিভংগী’ অধিক গ্ৰহণযোগ্য আছিল কাৰণ পত্নী-মাতৃৰ পৰম্পৰাগত ভূমিকাই অগ্ৰাধিকাৰ পায়েই আছিল। যদি মহিলাসকলে প্ৰদৰ্শন কৰে যে তেওঁলোকৰ কেৰিয়াৰ দ্বিতীয় স্থানত আছে, তেন্তে তেওঁলোকৰ কেৰিয়াৰটোও "বিশ্ব জগতত আত্মপ্ৰকাশৰ এক প্ৰাথমিক পথ" হ'লে ইয়াক সহন কৰা হৈছিল।^৫এই পৰিৱৰ্তনে লাহে লাহে কৰ্মক্ষেত্ৰত মহিলাসকলৰ বাবে সুযোগ মুকলি কৰি দিয়াৰ সময়তো "কেৰিয়াৰ মহিলা" শব্দটোৱে অভিনয় বা কঠোৰভাৱে সংবেদনহীনতা আৰু নাৰীত্বক প্ৰত্যাখ্যান কৰাৰ ইংগিত দিছিল।"^৫

কৰ্মশক্তিত

বিভিন্ন অসুবিধাৰ মাজতো মুঠ সংখ্যাৰ ফালৰ পৰা কৰ্মশক্তিত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণ বৃদ্ধি পাই আহিছে৷ আনহাতে মহিলাসকলৰ বাবে উপলব্ধ চাকৰিৰ প্ৰকৃতিও বহল হৈছে। ১৯৯০ চনৰ আৰম্ভণিতে ‘কৰ্ম বয়সৰ’ মহিলাসকলৰ প্ৰায় ৭৪ গৰাকী (২৫-৫৪ বছৰ) শ্ৰমিক শক্তিৰ অংশ হৈ পৰিছিল। বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত মহিলাৰ কামো বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ হৈছিল৷ তেওঁলোকে "শিক্ষকতা, নাৰ্চিং, সামাজিক কাম আৰু কেৰাণীৰ কামৰ পৰম্পৰাগত ক্ষেত্ৰ"ৰ বাহিৰলৈ গৈ আনুষ্ঠানিকভাৱে কেৱল পুৰুষেহে দখল কৰা ক্ষেত্ৰ যেনে: চিকিৎসক আৰু উকীলৰ পদো দখল কৰিছিলগৈ।^৫

লিংগ দৰমহাৰ ব্যৱধানৰ দীৰ্ঘ ইতিহাস আছে; যিটো পৰিঘটনা আজিও চলি আছে, য’ত পুৰুষৰ দৰে একে চাকৰিৰ পদবী আৰু দায়িত্ব থকা মহিলাসকলে কম দৰমহা লাভ কৰে। সময়ৰ লগে লগে এই ব্যৱধান কমি আহিছে যদিও ২০২০ চনত মহিলাসকলে গড় হিচাপত পুৰুষতকৈ প্ৰায় ১৭ শতাংশ কম আৰু একে পটভূমি আৰু অভিজ্ঞতাৰ তুলনাত ১০ শতাংশ কম উপাৰ্জন কৰে।^৫