কমৰধনি

কমৰবন্ধ বা কমৰধনি^১ হৈছে কঁকালত পিন্ধা এক প্ৰকাৰৰ শিকলি সদৃশ গহনা।^২ বা সূতাৰ জৰী। কমৰবন্ধক ইংৰাজীত বেলী চেইন বুলি কোৱা হয়।^৩ কিছুমান কমৰবন্ধ নাভি বিন্ধাৰ লগত সংলগ্ন হৈ থাকে। ইয়াক প্ৰায়ে ৰূপ বা সোণেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। কেতিয়াবা শিকলিৰ সলনি কঁকালৰ চাৰিওফালে সূতা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। শিকলিডাল সুক্ষ্ম আৰু পাতল হ’ব পাৰে, বা গধুৰ আৰু ডাঠ হ’ব পাৰে।

ভাৰতীয় সংস্কৃতিত কমৰবন্ধ মহিলাৰ বাবে শুভ বুলি গণ্য কৰা হয়।^৪

ইতিহাস

কমৰবন্ধৰ ব্যৱহাৰ ভাৰত উপমহাদেশৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা আৰু ৪০০০ বছৰ বা তাতোকৈ অধিক সময়ৰ পৰাই অনুমান কৰিব পাৰি। ঐতিহাসিকভাৱে ভাৰতত পুৰুষ আৰু মহিলাই কঁকালৰ শিকলি অলংকাৰ হিচাপে আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ অংশ হিচাপে, আনুষংগিক সামগ্ৰী হিচাপে আৰু ধন-সম্পত্তি দেখুৱাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে।^৫

ভাৰতৰ বিভিন্ন স্থানৰ পৰা অহা বহুতো প্ৰাচীন ভাস্কৰ্য্য আৰু চিত্ৰকল্প, সিন্ধু উপত্যকাৰ সভ্যতাৰ পৰাই কঁকালৰ শিকলি অতি জনপ্ৰিয় গহনা আছিল বুলি ইংগিত দিয়ে। হিন্দু ধৰ্মৰ বহুতো দেৱতাই কঁকালৰ শিকলি পিন্ধিছিল, যেনে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণ।^৬৭৮ কমৰবন্ধ বা পাটকা নামৰ কঁকালৰ বান্ধনী এটা ৰাজস্থানীসকলৰ মধ্যযুগীয় উচ্চ শ্ৰেণীৰ সাজ-পোছাকৰ এটা অংশ আছিল। ^৯

চতুৰ্দশ শতিকাৰ এটা কবিতাই ইংগিত দিয়ে যে দক্ষিণ ভাৰতৰ কিছুমান ঠাইত কমৰবন্ধ পুৰুষৰ বাবে এটা ফেশ্বন হৈ আহিছে।^১০১১

বৰ্তমান সময়ত

ভাৰতত মহিলাৰ মাজত সাধাৰণতে কমৰবন্ধৰ প্ৰচলন দেখা যায়।^১২ কিছুমান অঞ্চলত কঁকালৰ শিকলি পুৰুষৰ মাজতো সাধাৰণ। দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজ্য তামিলনাডুত প্ৰতিটো নৱজাতককে সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য হিচাপে কমৰবন্ধ দিয়া হয়।

নামবুথ্ৰি পুৰুষে সাধাৰণতে প্ৰাপ্তবয়স্ক অৱস্থাতো কঁকালৰ পেটী পিন্ধে। কিছুমান অভিজাত পৰিয়ালত নামবুথ্ৰি পুৰুষে কঁকালত চেপেটা ত্ৰিগুণ সোণৰ পেটী পিন্ধিছিল।^১৩ হিন্দুৰ প্ৰথা অনুসৰি নৱজাতকে জন্মৰ ২৮ তাৰিখে কঁকালৰ শিকলি (আৰঞ্জনাম) পায়। কেৰালাত ধৰ্মীয় সম্পৰ্ক নিৰ্বিশেষে প্ৰায় সকলো নৱজাতকে কঁকালৰ শিকলি পায়। যদিও বহু ল'ৰাই সাধাৰণতে কিশোৰ বয়সত কঁকালৰ শিকলি পৰিত্যাগ কৰে, বেছিভাগ ছোৱালী আৰু যথেষ্ট সংখ্যক ল'ৰাই প্ৰাপ্তবয়স্ক অৱস্থাত কঁকালৰ শিকলি পিন্ধি থাকে। ভগৱান শিৱৰ অনুগামী এজনে শিকলি পিন্ধিব বুলি আশা কৰা হয়, য'ত কঁকালত এশটা গুটি থকা বগা শিকলিৰে ৰুদ্ৰাক্ষ বান্ধি থোৱা থাকে।^১৪ লক্ষদ্বীপত পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ে ৰূপৰ সূতা পিন্ধে।^১৫ ধোদিয়া আৰু কথোদী বা কটকৰী পুৰুষে কঁকালত অলংকাৰ ব্যৱহাৰ কৰে।^{১৬১৭১৮}

সাংস্কৃতিক কাৰণত কঁকালৰ শিকলি পৃথিৱীৰ বহু ঠাইত মহিলা আৰু পুৰুষৰ বাবে ফেশ্বন এক্সেচৰিজ হৈ পৰিছিল।^১৯

কঁকালত পিন্ধা গুটিৰ একেধৰণৰ কাপোৰ আফ্ৰিকান সংস্কৃতিৰ কেইবাটাও দিশ যেনে সাজ-পোছাক, শিশুৰ যত্ন, সম্পৰ্ক আদিত দেখা গৈছে বিশেষকৈ ঘানা আৰু নাইজেৰিয়াৰ সংস্কৃতিত এই কঁকালৰ গুটিবোৰে কঁকালৰ কাপোৰৰ বাবে স্লিং হিচাপে কাম কৰি আহিছে, আৰু শিশুক পিঠিত কঢ়িয়াই নিলে সহায় হিচাপে কাম কৰি আহিছে। শিশুৰ যত্নত ইহঁতক নামকৰণ অনুষ্ঠানৰ অংশ হিচাপে আৰু যৌৱনকাললৈকে বৃদ্ধি জুখিবলৈ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।^২০ এই প্ৰথা সমগ্ৰ প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ মাজত বিয়পি পৰাৰ লগে লগে ইহঁত নাৰীত্ব প্ৰকাশৰ আনুষংগিক বস্তু হৈ পৰিছে, নিতম্বৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰি যৌনতা বৃদ্ধি কৰে আৰু উৰ্বৰতাৰ প্ৰতীক হিচাপে কাম কৰে।^২১