ওবা (মুখিয়াল)

ওবা (লেটিন আমেৰিকাত ওবা নামেৰে জনাজাত) হৈছে ওবা নদীৰ দেৱতা, যাৰ উৎস ইগবনৰ ওচৰত অৱস্থিত, য'ৰ পৰা তেওঁৰ পূজাৰ উৎপত্তি হয়।^১ ১৯ শতিকাৰ যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁৰ উপাসনাৰ কেন্দ্ৰসমূহ অধিক নিৰাপদ চহৰ অগবোমোশ্বোলৈ স্থানান্তৰিত হয়।^২ পৰম্পৰাগতভাৱে শ্বাংগোৰ জ্যেষ্ঠ পত্নী (অয়ো সাম্ৰাজ্যৰ তৃতীয় ৰজা আৰু এগৰাকী ওৰিছা) হিচাপে চিনাক্ত কৰা হয়। ওবাক অয়া বা অছুনে প্ৰতাৰণা কৰি কাণখন কাটি শ্বাংগোক খুৱাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।^৩ ছিয়েনাৰ চেণ্ট কেথেৰিনৰ সৈতে তেওঁৰ বৈশিষ্ট্যৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছে।

অগবোমোশ্বোত পূজা

অগবোমোশ্বোত তেওঁৰ পূজাৰ কেন্দ্ৰত ওবাক আজাগুনৰ অংশীদাৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু তেওঁক "অবা, যিয়ে কপৌৰ ফিছাৰ পাখিৰ মালিক আৰু বাওঁফালে যুঁজে" বুলি প্ৰশংসা কৰা হয়।^৪ ওবা অগবোমোশ্বোত অডো-ওবা চহৰত এটা উৎসৱ অনুষ্ঠিত হয়।

ওবাৰ কাণৰ কাহিনী

প্ৰতিদ্বন্দ্বী সহপত্নীৰ দ্বাৰা ওবাৰ অপমান এই ওৰিছাৰ সৈতে জড়িত অন্যতম পৰিচিত কাহিনী। উইলিয়াম বাস্কমৰ অধ্যয়নত ইয়াৰ কেইবাটাও অস্বাভাৱিক ভিন্নতা চিনাক্ত কৰা হৈছে যদিও পশ্চিম আফ্ৰিকা, ব্ৰাজিল আৰু কিউবাত পোৱা আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় মিথটোত ওবাই স্বামী শ্বাংগোক খাদ্য হিচাপে নিজৰ কাণ কাটি পৰিৱেশন কৰিবলৈ দিছে, কাৰণ তেওঁৰ আন এগৰাকী সহ-স্ত্ৰী (বেছিভাগেই অছুনে) তেওঁক পতিয়ন নিয়াইছে যে, ইয়াৰ দ্বাৰা শ্বাংগোৰ মনোযোগ নিশ্চিত হ’ব। এবাৰ শ্বাংগোৱে কাণখন দেখি ওবাই নিজকে অংগচ্ছেদ কৰা বুলি উপলব্ধি কৰিলেই তেওঁ তাইক নিজৰ ঘৰৰ পৰা খেদি পঠিয়াই স্থায়ী নিৰ্বাসনলৈ খেদি দিয়ে। বাস্কমে লক্ষ্য কৰিছে যে যদিও এই কাহিনী ইয়োৰুবা দেশৰ বহু ঠাইত জনা যায়, তথাপিও ইয়াক অগবোমোশ্বোত থকা তেওঁৰ পুৰোহিতে স্বীকৃতি দিয়া নাছিল।^৫

কিউবাত মিথৰ কেইটামান ভিন্নতা আছে য’ত অছুনে নহয়, ওয়াই ওবাক ঠগিছে। আন এটা কিউবাৰ ভিন্নতাই পত্নীৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাক সম্পূৰ্ণৰূপে বাদ দিছে, ওবাই দুয়োখন কাণ আত্মবিচ্ছেদ কৰাটোক ছাগলী শেষ হোৱাৰ পিছত ছাংগোক খুৱাবলৈ কৰা প্ৰচেষ্টা বুলি ব্যাখ্যা কৰে আৰু অগুনৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰামৰ বাবে তেওঁক খাদ্যৰ প্ৰয়োজন হয়।^৬ তুলনামূলকভাৱে ইফাৰ পদবোৰত কাহিনীটো কিছু ওলোটা হৈ আছে। ইফাৰ পৰামৰ্শত ওবাই কাণ কাটি পেলায় আৰু এই ব্যৱস্থাই শ্বাংগোক ওবাৰ সৈতে সফলতাৰে বান্ধি ৰাখে, যেতিয়ালৈকে অৰুনমিলাই নিজেই শ্বাংগোৰ পৰা জাবা চুৰি নকৰে।^৭