এঞ্জেলা বিয়াঞ্চিনি

এঞ্জেলা বিয়াঞ্চিনি ( ২১ এপ্ৰিল ১৯২১ – ২৭ অক্টোবৰ ২০১৮) ইহুদী বংশৰ এজন ইটালীয় কল্পকাহিনী লেখক আৰু সাহিত্য সমালোচক আছিল। ইটালীত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা এঞ্জেলাই মুছলিনীৰ মুকলিকৈ ইহুদী বিৰোধী বৰ্ণ আইন প্ৰণয়ন হোৱাৰ পিছত ১৯৪১ চনত আমেৰিকালৈ প্ৰব্ৰজন কৰে।

শিক্ষা আৰু আৰম্ভণিৰ কেৰিয়াৰ

বিয়াঞ্চিনিয়ে জনছ হপকিন্স বিশ্ববিদ্যালয়ত "বছৰ বছৰ অপেক্ষাত" (জিওভানি মেচিয়াৰ অভিব্যক্তি ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ) কটায় য'ত তেওঁ পি.এইচ.ডি. লিঅ' স্পিটজাৰৰ নিৰ্দেশনা আৰু তত্ত্বাৱধানত ফৰাচী ভাষাবিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। স্পেনিছ নিৰ্বাসিতসকলৰ এটা দলৰ উপস্থিতি আৰু বক্তৃতাই (যিসকলৰ ভিতৰত পেড্ৰ' চেলিনাছ আৰু জৰ্জ গুইলেন আছিল) স্পেনিছ সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ কিছুমান প্ৰধান আগ্ৰহ নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল:বিশেষকৈ ২০ শতিকাৰ মহান কবিতা আৰু ১৯ শতিকাৰ উপন্যাস।

যুদ্ধৰ পিছত ৰোমলৈ উভতি অহাৰ পাছত বিয়াঞ্চিনিয়ে যোগাযোগৰ জগতখনৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল আৰু কেৱল মাৰিঅ’ পানুনজিঅ’ৰ ইল মণ্ডোৰ দৰে প্ৰতিষ্ঠিত সাময়িকীসমূহৰ সৈতেই নহয়, আৰ এ আই (ইটালীৰ সম্প্ৰচাৰ নিগম)ৰ সৈতেও সহযোগিতা কৰিছিল। RAIৰ বাবে তেওঁ কেইবাটাও সাংস্কৃতিক সম্প্ৰচাৰ, ৰেডিঅ' আৰু টি.ভি.ৰ যোগেৰে প্ৰকাশৰ বাবে লিখিছিল।

তেওঁৰ বহুতো সাহিত্য অধ্যয়নৰ কৃতিত্ব আছিল। La luce a gas e il feuilleton: due invenzioni dell'Ottocento (Liguori, 1969, reprinted in 1989) ত ধাৰাবাহিক উপন্যাস অধ্যয়ন কৰা প্ৰথম সাহিত্য সমালোচকসকলৰ ভিতৰত অন্যতম। তেওঁ মধ্যযুগীয় ফৰাচী উপন্যাস অনুবাদ কৰিছিল (Romanzi medievali d'amore e d'avventura, Grandi Libri Garzanti, এতিয়া পুনৰ্মুদ্ৰণ আৰু চিডি-ৰমত), আৰু ৰেনেছাঁ যুগৰ চিঠি-পত্ৰ সম্পাদনা কৰিছিল (Lettere della fiorentina Alessandra Macinghi Strozzi, Garzanti, 1989)। Voce donna (Frassinelli, 1979, পুনৰ মুদ্ৰণ ১৯৯৬ চনত) নামৰ কিতাপখনত তেওঁ নাৰীবাদৰ অধ্যয়নক জীৱনী আৰু আখ্যান কৌশলৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহৰ সৈতে সংযুক্ত কৰিছিল। জীৱনৰ শেষৰ ত্ৰিছ বছৰত তেওঁ লা ষ্টেম্পা (টুৰিন) আৰু ইয়াৰ কিতাপ-পৰ্যালোচনা শিতান Tuttolibri ত বিশেষকৈ স্পেনিছ বিষয়-বস্তুৰ ওপৰত অৰিহণা যোগাইছিল। ২০১৮ চনৰ ২৭ অক্টোবৰত ৰোমত প্ৰাকৃতিক কাৰণত ৯৭ বছৰ বয়সত বিয়ানচিনিৰ মৃত্যু হয়।^১

কৃতিত্ব

বিয়ানচিনিয়ে কল্পকাহিনীত নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল লুংগো ইকুইনোজিঅ' (লেৰিচি এড°, ১৯৬২; চিনেটৰ বৰ্লেটি প্ৰাইজ ফৰ এ ফাৰ্ষ্ট ৱৰ্ক, ১৯৬২) চুটিগল্পৰ জৰিয়তে, যিবোৰত ইটালী আৰু আমেৰিকাত বাস কৰা মহিলাসকলৰ জীৱনৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে। ইয়াত প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁ প্ৰস্থান আৰু আগমনৰ পুনৰাবৃত্তিমূলক বিষয়-বস্তুটো অন্বেষণ কৰিলে। জৰ্জিঅ' কেপ্ৰ'নীয়ে এখন গ্ৰন্থ পৰ্যালোচনাত বিয়াঞ্চিনিৰ কৌশল আৰু দৈনন্দিন বাক্য আৰু সিঁচৰতি হৈ থকা পৰিঘটনাৰে গঠিত তেওঁৰ গল্পসমূহৰ টেক্সচাৰৰ ওপৰত উৎসাহেৰে মন্তব্য কৰিছিল যাৰ বিপৰীতে উল্লেখযোগ্য ব্যক্তি আৰু বিশেষ ঐতিহাসিক মুহূৰ্তসমূহে থিয় দিছে।^২ ইফালে কাৰ্লো ব'ই বিয়াঞ্চিনিৰ মানৱ হৃদয়ৰ বিষয়ে জ্ঞান আৰু তেওঁৰ আন্তৰিকতা আৰু সাহিত্যিক প্ৰামাণ্যতাক প্ৰশংসা কৰে।^৩ বিয়াঞ্চিনিয়ে মহিলা লেখিকা ইল প’জ’ ছেগ্ৰেটো (সম্পা. এম. আৰ. কাট্ৰুফেলি, আৰ. গুয়াচি, এম. ৰুস্কোনি, জিউণ্টি, ১৯৯৩)ৰ সংকলনত "আলটা এষ্টেট নটটুৰ্না" চুটিগল্প আৰু নেলা চিটা প্ৰ'ইবিটা (সম্পা. এম. আৰ. কাট্ৰুফেলি, সম্পাদক) গল্প "এনি ড'পো" ("বছৰৰ পাছত")ৰ সংকলনলৈ অৰিহণা যোগাইছিল। ট্ৰপিয়া, ১৯৯৭ চন। ইন দ্য ফৰবিডেন চিটি ইউনিভাৰ্চিটি অৱ চিকাগো প্ৰেছ, ২০০০)।