উঝণ্টি

উঝণ্টি ভৰিৰ আঙুলিত পিন্ধা ধাতু আৰু অধাতুৰে নিৰ্মিত আঙঠি। দুয়োখন ভৰিৰ দ্বিতীয় ভৰিৰ আঙুলিটোৱেই হ’ল য’ত ইয়াক বেছিকৈ পিন্ধা হয়। কাৰণ আনকেইটাতকৈ ই পোন আৰু আটাইতকৈ দীঘল ভৰিৰ আঙুলি আৰু এইদৰে আঙঠি পিন্ধিবলৈ আৰু আন কোনো বস্তুৰ লগত সংযোগ নোহোৱাকৈ থাকিবলৈ আটাইতকৈ সহজ আঙুলি। বেছিভাগ পশ্চিমীয়া দেশতে ইহঁত তুলনামূলকভাৱে নতুন ফেশ্বন শৈলী আৰু সাধাৰণতে ইয়াৰ কোনো প্ৰতীকী অৰ্থ নাই।

হাতৰ আঙুলিৰ আঙঠিৰ দৰেই ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠিও বহুতো আকৃতি আৰু ৰূপত পোৱা যায়, ৰত্নৰে সুশোভিত কৰা জটিল ডিজাইনৰ ফুলৰপৰা আৰম্ভ কৰি সৰল ঘূৰণীৰা আকৃতিলৈকে। অসমীয়া বিভিন্ন শাস্ত্ৰত প্ৰাচীন কালৰেপৰা উঝণ্টি পৰিধান কৰাৰ তথ্য পোৱা যায়।

ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত উঝণ্টি

ভাৰতত অতীজৰে পৰা ভৰিৰ আঙুলিত আঙঠি পৰিধানৰ প্ৰচলন চলি আহিছে।^১ ৰামায়ণত সীতাই ৰাৱণে অপহৰণ কৰাৰ পিছত ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠি তললৈ পেলাই দিয়াৰ কথা উল্লেখ আছে যাতে প্ৰভু ৰামে তাইক বিচাৰি পায়। এগৰাকী মহিলাই পিন্ধা ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠিয়ে তেওঁৰ বিবাহিত হোৱাৰ ইংগিত দিয়ে। বহুতো ভিন্ন ভাৰতীয় সংস্কৃতিত বিয়াৰ সময়ত স্বামীয়ে পত্নীৰ দুয়োখন ভৰিৰ দ্বিতীয় ভৰিৰ আঙুলিত ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠি লগায়।^২ ইয়াক হিন্দু মহিলাসকলে বিবাহিত অৱস্থাৰ প্ৰতীক হিচাপে পৰিধান কৰে^৩ আৰু ইয়াক হিন্দীত বিচিয়া (উচ্চাৰণ: মৌমাখি-চি-য়া), মালয়ালমত মিঞ্জি (മിഞ്ചി) বা কালমোথিৰাম (കാൽമോതിരം) বুলি কয়,পাদা ঝুন্টিকা (ପାଦ ଝୁଣ୍ଟିକା) ওডিয়া ভাষাত, jodavi (जोडवी) মাৰাঠী ভাষাত, তেলেগু ভাষাত মেটেলু (మెట్టెలు), বাংলা ভাষাত আংগোট (আংগট/আংট; উচ্চাৰণ: aa-nng-ot), তামিল ভাষাত Metti/Kanaiyazhi (மெட்டி/கணையாழி), কানাড়া ভাষাত কালুংগুৰা (ಕಾಲುಂಗುರಗಳು)।

ভাৰতত ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠি সাধাৰণতে ৰূপৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু দুয়ো ভৰিৰ দ্বিতীয় আঙুলিত যোৰকৈ (পশ্চিমীয়া দেশৰ দৰে নহয়, য’ত ইয়াক এককভাৱে বা অতুলনীয় যোৰত পিন্ধা হয়)। পৰম্পৰাগতভাৱে এইবোৰ যথেষ্ট অলংকৃত যদিও এতিয়া আধুনিক কইনাৰ বাবে অধিক সমসাময়িক ডিজাইন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে। কিছুমান ‘বিচিয়া চেট’ত সৰু পিংকি বাদ দি পাঁচটা ভৰিৰ আঙুলিৰ চাৰিটাৰ বাবে যোৰ থাকিব পাৰে। 'বিচিয়া' সোণৰ নহ'বও পাৰে, কিয়নো সোণে 'সন্মানিত' মৰ্যাদা লাভ কৰে আৰু হিন্দুসকলে কঁকালৰ তলত পিন্ধিব নোৱাৰে, কিন্তু ইয়াক বৰ কঠোৰভাৱে পালন কৰা নহয় আৰু সোণ আৰু হীৰাৰে নিৰ্মিত ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠি সাধাৰণতে দেখা যায়।^৪

আয়ুৰ্বেদৰ মতে ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠিৰ আন আন আন উপকাৰিতাও আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠি ঋতুচক্ৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ পিন্ধা বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছে, আৰু এইদৰে গৰ্ভধাৰণৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি পায়, কিয়নো দ্বিতীয় ভৰিৰ আঙুলিত সামান্য চাপ দিলে জৰায়ু সুস্থ হোৱাটো নিশ্চিত হয়। কিছুমান সংস্কৃতিয়েও কয় যে দ্বিতীয় ভৰিৰ আঙুলিত অনুভৱ কৰা হেঁচাই যৌন সম্পৰ্কৰ সময়ত বিষ কমোৱাত সহায় কৰে। অবিবাহিত হিন্দু ছোৱালীয়ে ঋতুস্ৰাৱৰ বিষ কমোৱাত সহায় কৰিবলৈ তৃতীয় ভৰিৰ আঙুলিত ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠি লগাব পাৰে। যদিও এই দাবীসমূহ পৰীক্ষা কৰিবলৈ কোনো বৈজ্ঞানিক অধ্যয়ন কৰা হোৱা নাই।^২৫

তামিল সংস্কৃতিত পুৰুষেও ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠি পিন্ধে, সাধাৰণতে আৰামৰ বাবে সহজ ডিজাইনত। তামিল পুৰুষে ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠি/মেট্টি পিন্ধা প্ৰথাৰ ব্যৱহাৰ আছিল প্ৰাচীন কালত যেতিয়া মানুহে খালী ভৰিৰে ঘূৰি ফুৰিছিল। ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠিটো আছিল মহিলাসকলে বিবাহিত পুৰুষক চিনাক্ত কৰাৰ এক উপায় কাৰণ খোজ কঢ়াৰ সময়ত মহিলাসকলে তললৈ চোৱাৰ নিয়ম আছিল।^৬

১৯ শতিকাত কেতিয়াবা সজ্জাৰ বাবে বুলি ধৰা ডাঙৰ ভৰিৰ আঙুলিত দাপোনৰ আঙঠি (অৰ্থাৎ সৰু ব্যৱহৃত দাপোন লগোৱা আঙঠি) পিন্ধিছিল। আজিকালি ভৰিৰ আঙুলিৰ আঙঠি ৰবৰ আৰু অমূল্য ধাতুৰে উপলব্ধ আৰু সজ্জাৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে বাওঁ ভৰিৰ ডাঙৰ আঙুলিত এটা ডাঙৰ আঙঠি পিন্ধিছিল যাতে বিবাহিত অৱস্থাৰ ইংগিত পোৱা যায়। কিছুমান পুৰুষে সঘনাই ভৰিৰ ডাঙৰ আঙুলিত আঙঠি পিন্ধিছিল নিৰাময়ৰ উদ্দেশ্যে বা পুৰুষসুলভ শক্তি বৃদ্ধিৰ বাবে। এই আঙঠিবোৰ খুব কমেইহে বন্ধ বৃত্ত আছিল কিন্তু মুকলি হুপ আছিল যাতে সহজে আঁতৰাব পৰা যায়।^৭