সাগৰীয় বতাহ

সাগৰীয় বতাহ বা স্থলভাগৰ বতাহ হৈছে দিনৰ দুপৰীয়াৰ ভাগত বহল পানীভাগৰ পৰা কোনো ভূখণ্ডৰ ফালে বা ভূখণ্ডৰ ওপৰলৈ বোৱা বতাহ। ইয়াৰ বিপৰীতে স্থল বতাহ বা সাগৰৰ পাৰৰ বতাহ হ’ল ৰাতি কোনো ভূখণ্ডৰ পৰা বহল পানীভাগৰ ফালে বা পানীৰ ওপৰলৈ বোৱা বতাহ। উপকূলীয় অঞ্চলৰ প্ৰচলিত বতাহৰ বাবে সাগৰীয় বতাহ আৰু স্থলভাগৰ বতাহ দুয়োটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰক।^১

পানী আৰু শুকান ভূমিৰ ভিন্ন তাপ ক্ষমতাৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা বায়ুৰ চাপৰ পাৰ্থক্যৰ বাবে সাগৰীয় বতাহ আৰু স্থলবতাহৰ বিকাশ ঘটে। সেইবাবেই প্ৰচলিত বতাহতকৈ সাগৰীয় বতাহ আৰু স্থলভাগৰ বতাহ অধিক স্থানীয়। যিহেতু সৌৰ বিকিৰণৰ অধীনত পানীতকৈ ভূমি বহু বেছি দ্ৰুতগতিত গৰম হয়, গতিকে সূৰ্য্য উদয়ৰ পিছত উপকূলৰ কাষত সাগৰীয় বতাহ এটা সাধাৰণ পৰিঘটনা। আনহাতে, শুকান ভূমিও সৌৰ বিকিৰণ নথকা পানীতকৈ বেছি বেগেৰে ঠাণ্ডা হয়, গতিকে সূৰ্যাস্তৰ পিছত সাগৰীয় বতাহ নোহোৱা হ’লে ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে বতাহ ভূমিৰ পৰা সাগৰৰ ফালে বৈ যায়।

ৰাতিৰ সময়ত স্থল বতাহ সাধাৰণতে দিনৰ ভাগত সাগৰীয় বতাহতকৈ অগভীৰ হয়। দিনৰ সাগৰীয় বতাহৰ দৰে নহয়, যিটো সংবহনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়, ৰাতিৰ স্থল বতাহ অভিসৰণৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হয়।

সাগৰৰ পাৰৰ বতাহ শব্দটোৱে মুকলি পানীৰ ওপৰৰ যিকোনো বতাহক বুজায়, যিটো সাগৰৰ পাৰৰ বতাহৰ সৈতে জড়িত কিন্তু সমাৰ্থক নহয়।

কাৰণ

সাগৰীয় বতাহ

স্থলতকৈ সাগৰৰ তাপৰ ক্ষমতা বেছি, গতিকে সাগৰৰ পৃষ্ঠভাগ স্থলভাগতকৈ অধিক লাহে লাহে গৰম হয়।^১ ভূ-পৃষ্ঠৰ উষ্ণতা বৃদ্ধি হোৱাৰ লগে লগে ভূ-পৃষ্ঠই সংবহনৰ দ্বাৰা ইয়াৰ ওপৰৰ বায়ু গৰম কৰে। হাইপছ’মেট্ৰিক সমীকৰণত কোৱা হৈছে যে হাইড্ৰ’ষ্টেটিক চাপ উষ্ণতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। এইদৰে অধিক উচ্চতাত ভূমিৰ ওপৰত হাইড্ৰ’ষ্টেটিক চাপ কম হ্ৰাস পায়। উপকূলৰ ওপৰৰ বায়ুৰ চাপ তুলনামূলকভাৱে বেছি হোৱাৰ বাবে ই অধিক উচ্চতাত সাগৰৰ ফালে গতি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ ফলত মাটিৰ ওচৰত বিপৰীত বায়ু প্ৰবাহৰ সৃষ্টি হয়।^২ সাগৰীয় বতাহৰ শক্তি স্থল আৰু সাগৰৰ উষ্ণতাৰ পাৰ্থক্যৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষ সমানুপাতিক। যদি সাগৰৰ পাৰৰ পৰা প্ৰবল বতাহ থাকে (অৰ্থাৎ ৮ নটতকৈ অধিক বতাহ (১৫ কিলোমিটাৰ প্ৰতি ঘণ্টা; ৯ মাইল)) আৰু সম্ভাৱ্য সাগৰীয় বতাহৰ দিশৰ বিপৰীত হয়, তেন্তে সাগৰীয় বতাহৰ বিকাশৰ সম্ভাৱনা নাথাকে।^৩

স্থল বতাহ

ভূমিৰ উষ্ণতা সাগৰৰ উষ্ণতাৰ সমান হ’লেই স্থলভাগৰ বতাহ সাগৰীয় বতাহৰ ফলত নোহোৱা হৈ পৰে। যদিহে ভূমি কাষৰীয়া সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ উষ্ণতাতকৈ শীতল হৈ পৰে, তেন্তে পানীৰ ওপৰত বায়ুৰ চাপ স্থলভাগতকৈ কম হ’ব, যাৰ ফলত পৰিৱেশৰ পৃষ্ঠৰ বতাহৰ আৰ্হি ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিব পৰাকৈ শক্তিশালী নহয়, তেতিয়ালৈকে স্থলভাগৰ পৰা সাগৰলৈ বতাহ বলি থকা স্থলবতাহ এটাৰ সৃষ্টি হ’ব। সাগৰীয় বতাহ সাধাৰণতে ১ৰ পৰা ২ কিলোমিটাৰ উলম্ব গভীৰতা আৰু উপকূলৰ পৰা ১০ৰ পৰা ১০০ কিলোমিটাৰ অনুভূমিক দূৰত্বলৈকে বিস্তৃত হয়, ইয়াৰ শক্তি আৰু স্থানীয় প্ৰসাৰ প্ৰত্যক্ষভাৱে স্থল-সাগৰৰ উষ্ণতাৰ পাৰ্থক্যৰ পৰিমাণৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত হয় যিটো ইহঁতৰ গঠনৰ মৌলিক কাৰণ।^২

প্ৰভাৱ

সাগৰীয় বতাহ

প্ৰায়ে সম্মুখভাগ চিহ্নিত কৰে।]]

সাগৰীয় বতাহৰ সম্মুখভাগ হৈছে সাগৰীয় বতাহৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হোৱা বতৰৰ সম্মুখ, যাক অভিসৰণ অঞ্চল বুলিও কোৱা হয়। সাগৰৰ পৰা অহা ঠাণ্ডা বতাহে স্থলভাগৰ পৰা অহা উষ্ণ বতাহক লগ পাই অগভীৰ ঠাণ্ডা ফ্ৰণ্টৰ দৰে সীমাৰ সৃষ্টি কৰে। শক্তিশালী হ’লে এই ফ্ৰণ্টটোৱে কুমুলাছ ডাৱৰৰ সৃষ্টি কৰে আৰু যদি বতাহ আৰ্দ্ৰ আৰু অস্থিৰ হয়, তেন্তে ফ্ৰণ্টটোৱে কেতিয়াবা ধুমুহাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। যদি ওপৰৰ প্ৰবাহ সাগৰীয় বতাহৰ দিশৰ সৈতে একে হয়, তেন্তে সাগৰীয় বতাহৰ ফ্ৰন্টাল পেচেজৰ অভিজ্ঞতা থকা ঠাইবোৰত দিনটোৰ বাকী সময়খিনিৰ বাবে সুস্থ বা উচিত বতৰ থাকিব। সন্মুখৰ ফালে উষ্ণ বতাহ ওপৰলৈ বৈ থাকে আৰু ইয়াৰ ঠাইত ঠাণ্ডা বতাহ অহৰহ ভিতৰলৈ সোমাই যায় আৰু সেয়েহে সম্মুখভাগ ক্ৰমান্বয়ে ভিতৰলৈ গতি কৰে। ইয়াৰ গতি নিৰ্ভৰ কৰে প্ৰচলিত বতাহে ইয়াক সহায় কৰে নে বাধা দিয়ে, আৰু স্থল আৰু সাগৰৰ মাজৰ তাপীয় বৈপৰীত্যৰ শক্তিৰ ওপৰত। ৰাতি সাধাৰণতে সাগৰীয় বতাহ স্থল বতাহলৈ সলনি হয়, একে ব্যৱস্থাৰ ওলোটা হোৱাৰ বাবে।