মাল্টো জনগোষ্ঠী

মাল্টো (Malto) বা ম্যালেৰ লোকসকল হ’ল উত্তৰ-পূব ছোটনাগপুৰ মালভূমিৰ ৰাজমহল পাহাৰৰ এটা দ্ৰাবিড় জনজাতীয় গোট। তেওঁলোকক পহাৰীয়া বুলিও জনা যায়। তেওঁলোকক তিনিটা উপ-গোটত বিভক্ত কৰা হৈছে: মাল পাহাৰীয়া, সৌৰিয়া পাহাৰীয়া আৰু কুমাৰভাগ পাহাৰীয়া।^১ তিনিওটা গোটকে ঝাৰখণ্ড, বিহাৰ আৰু পশ্চিমবংগত অনুসূচিত জনজাতি হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে। তেওঁলোকে মাল্টো ভাষাত কথা কয়, যিটো ওচৰৰ কুৰুখ ভাষাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত; আৰু মাল পাহাৰীয়া ভাষা কয়, যিটোক বঙালী ভাষা-অসমীয়া (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা) শাখাৰ এটা ইণ্ডো-আৰ্য ভাষা হিচাপে বিভিন্ন ধৰণে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হৈছে।

ব্ৰিটিছসকলে যেতিয়া প্ৰথমবাৰ তেওঁলোকক লগ পাইছিল, তেতিয়া তেওঁলোক যাযাবৰী আছিল। তেওঁলোকে ঝুম খেতিৰ লগতে চিকাৰ আৰু সংগ্ৰহ কৰিছিল। তেওঁলোকে প্ৰায়ে উত্তৰে বিহাৰৰ সমভূমি বা পূবে বংগত অভিযান চলাই পুনৰ অৰণ্যলৈ পলাই গৈছিল। যদি খেতি নষ্ট হয়, মৃত্যু হয় বা অন্য দুৰ্যোগ আহে, তেন্তে তেওঁলোকে নতুন ঠাইলৈ গুচি গৈছিল। তেওঁলোকৰ অঞ্চলটো অতি দুৰ্গম হোৱা বাবে অঞ্চলটো শাসন কৰা কোনো সাম্ৰাজ্যই তেওঁলোকক কেতিয়াও জয় কৰিব পৰা নাছিল। ব্ৰিটিছে যেতিয়া চাঁওতালসকলক ৰাজমহল পাহাৰত খেতি কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, তেতিয়া মাল্টো সকলে প্ৰতিৰোধ কৰিছিল, কিন্তু শেষত তেওঁলোকক খেদি পঠোৱা হৈছিল।^২

মাল পাহাৰীয়া আৰু কুমাৰভাগ পাহাৰীয়া উপ-গোট দুটাৰ সন্মিলিত জনসংখ্যা ১,৮২,৫৬০ জন, আনহাতে সৌৰিয়া পাহাৰীয়া উপ-গোটৰ জনসংখ্যা ৫১,৬৩৪ জন। ইয়াৰ ফলত মুঠ মাল্টো জনসংখ্যা ২,৩৪,১৯৪ জন হয়।^৩

আজিও তেওঁলোকে ঝুম খেতি কৰে, যাক তেওঁলোকৰ ভাষাত কুৰৱা বুলি কোৱা হয় আৰু বনজ সম্পদ সংগ্ৰহ কৰে। তেওঁলোকে দৰিদ্ৰতা আৰু চৰম পুষ্টিহীনতাকে ধৰি বহুতো সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছে। এই কাৰণেই তেওঁলোকক 'বিশেষভাৱে দুৰ্বল জনজাতীয় গোট' হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হৈছে। অৱশ্যে এতিয়া কিছুমান স্থায়ী কৃষক হৈ পৰিছে।^৪ তেওঁলোকে গ্ৰীষ্মকালত মাছ ধৰে আৰু বহুতে এতিয়া দিন হাজিৰা কৰা শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰে। কেইজনমানৰ চৰকাৰী চাকৰিও আছে।

সৌৰিয়া পাহাৰীয়াসকলৰ মাজত তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত বিবাহ অনুষ্ঠানক বেডী বুলি জনা যায়, যিটো ঘৰৰ ভিতৰত সম্পন্ন হয়। তেওঁলোকৰ সমাজত বিবাহপূৰ্ব যৌন সম্পৰ্কত কোনো বাধা নাই আৰু বিবাহৰ বাহিৰত জন্ম হোৱা সন্তান মাতৃৰ সৈতে থাকিব পাৰে। আন এক প্ৰকাৰৰ সাধাৰণ বিবাহ হ’ল অপহৰণৰ জৰিয়তে কৰা বিবাহ।^৪

মাল্টো সকলে সৰ্বপ্ৰাণবাদ (animism) পালন কৰে আৰু গোসাঁই নামৰ এক আত্মাক শ্ৰদ্ধা কৰে। মাল্টো সকলৰ প্ৰধান দেৱতা হ’ল সূৰ্য দেৱতা ধৰ্মেৰ গোসাঁই, আনহাতে তেওঁলোকৰ পুৰোহিতসকলক ডেমানো বুলি জনা যায়।^২

পুৰুষসকলে ভগৱান নামৰ এটা সৰু লেংটি পিন্ধে, আনহাতে মহিলাসকলে দুটা কাপোৰ পিন্ধে: পাঞ্চী (এক ওপৰৰ কাপোৰ, সাধাৰণতে চিলাই নকৰা কাপোৰ) আৰু পৰধান (কঁকালত মেৰিয়াই লোৱা কাপোৰ)।^৪