মহিলা সহায়ক বাহিনী,ভাৰত

মহিলা সহায়ক বাহিনী, ভাৰত চমুকৈ WAC(I) ১৯৪২ চনৰ মাৰ্চ মাহত মহিলা সহায়ক সেৱা (বাৰ্মা)ৰ বাহিৰত সৃষ্টি কৰা হৈছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ শেষ সময়লৈকে ই সৰ্বমুঠ ১১,৫০০ মহিলাক নিযুক্তি দিছিল।^{১২৩৪৫৬}

এই বাহিনীত নিযুক্তিপ্ৰাপ্ত প্ৰাৰ্থীসকলৰ বয়স ন্যূনতম ১৮ বছৰ হ’ব লাগিছিল আৰু তেওঁলোকৰ কৰ্তব্য আছিল কাৰ্যালয়ৰ কেৰাণী বা ঘৰুৱা কাম কৰা। পিছত ১৯৪২ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত প্ৰাৰ্থীৰ ন্যূনতম বয়স ১৭ বছৰলৈ হ্ৰাস কৰা হয়। স্বেচ্ছাসেৱকসকলে স্থানীয় সেৱা বা সাধাৰণ সেৱাৰ চৰ্তত নামভৰ্তি কৰিব পাৰিব। সাধাৰণ সেৱাত থকাসকলক ভাৰতৰ যিকোনো ঠাইতে সেৱা আগবঢ়াবলৈ পঠিয়াব পৰাৰ ব্যৱস্থা আছিল।^৭

২০ লাখতকৈ অধিক পুৰুষ বাহিনীৰ তুলনাত ১১,৫০০ গৰাকী মহিলাৰ কৰ্পটো সৰু আছিল; কাৰণ সমাজৰ জাতি আৰু সাম্প্ৰদায়িক নিষেধাজ্ঞাৰ বাবে মহিলাৰ নিযুক্তিৰ ক্ষেত্ৰত সদায় বাধা আহিছিল। সেই সময়ত ভাৰতীয় মহিলাসকলে সামাজিকভাৱে বা কৰ্মক্ষেত্ৰত পুৰুষৰ সৈতে মিহলি হোৱা নাছিল আৰু কৰ্পছৰ এটা বৃহৎ অংশ মিশ্ৰিত জাতিৰ এংলো–ভাৰতীয় সম্প্ৰদায়ৰ পৰা গঠন হৈছিল।^৮ WAC(I) ৰ এটা স্বায়ত্তশাসিত এয়াৰ উইং আছিল, যিয়ে WAAF ৰ ভাৰতীয় সমকক্ষ হিচাপে কাম কৰিছিল: মহিলাসকলে বিমানবন্দৰ আৰু বিমান মুখ্য কাৰ্যালয় (AHQ)ত চুইচবৰ্ড আৰু অনুৰূপ কৰ্তব্য পৰিচালনা কৰিছিল। যুদ্ধৰ আগৰ অংশতো একেদৰেই এটা নৌসেনাৰ শাখা আছিল, কিন্তু নৌসেনাৰ ঘাটিৰ ঘনিষ্ঠ স্থানীয় পৰিৱেশৰ সৈতে আৰু যুদ্ধকালীন নৌসেনাৰ ব্ৰিটিছ আৰু ভাৰতীয়ৰ অতি সুকীয়া নীতি-নিয়ম, এই বিভাগটো ১৯৪৪ চনত আনুষ্ঠানিকভাৱে পৃথক কৰা হৈছিল: মহিলা ৰয়েল ইণ্ডিয়ান নেভেল চাৰ্ভিচ (ডব্লিউ আৰ আই এন এছ)ৰ ইউনিফৰ্মৰ সৈতে, ডব্লিউ আৰ এন এছৰ ইউনিফৰ্ম একে হোৱাৰ বাবে।

উল্লেখযোগ্য কৰ্মী

বিহাৰৰ মুখ্য ক্ষুদ্ৰ বিষয়া মইনা ইমাম (WAC(I))ত যোগদান কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় ছোৱালীৰ ভিতৰত আছিল আৰু ইয়াৰ পোষ্টাৰ গাৰ্ল হৈ পৰিছিল।^৯১০ কেট অৰ্চাৰ্ড প্লটাৰ হিচাপে কাম কৰিছিল।^১১