পাকুধা কাচ্চায়ানা

পাকুধা কাচ্চায়ানা আছিল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ আশে-পাশে মহাবীৰ আৰু গৌতম বুদ্ধৰ সমসাময়িক এজন ভাৰতীয় শিক্ষক আৰু দাৰ্শনিক। তেওঁ আছিল এজন পৰমাণুবিদ যিয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে জগতৰ সকলোবোৰ সাতটা চিৰন্তন উপাদানৰে গঠিত – পৃথিৱী, পানী, অগ্নি, বায়ু, সুখ, যন্ত্ৰণা আৰু আত্মা।

প্ৰাথমিক জীৱন

পালি কেননৰ মতে কাচ্চায়ানা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ নাম আছিল আৰু তেওঁ বামন পৰিয়ালৰ (অৰ্থাৎ ধৰ্ম অনুগামী) বুলি কোৱা হয়। তেওঁক কেতিয়াবা পক্বুধা কাতিয়ান বা কধুধা কাটিয়ান বুলিও কোৱা হৈছিল।^১

শিক্ষা

পাকুধাৰ মতে মুঠ সাতটা চিৰন্তন "উপাদান" আছে: সেইবোৰ- পৃথিৱী, জল, অগ্নি, বায়ু, সুখ বা আনন্দ, দুখ আৰু জীৱন। পাকুধাই আৰু দৃঢ়তাৰে কয় যে, এই মৌলবোৰে ইটোৱে সিটোৰ লগত ক্ৰিয়া নকৰে।

সমন্নফল সুত্ত (DN 2)ই পাকুধাৰ মতামতক তলত দিয়া ধৰণে প্ৰতিনিধিত্ব কৰে:

"'...ইয়াত এই সাতটা পদাৰ্থ — অনিৰ্মিত,অৱক্ষয়হীন, অসৃষ্ট, সৃষ্টিকৰ্তা অবিহনে, বন্যাৰ্ত, পৰ্বতৰ শৃংগৰ দৰে সুস্থিৰ, স্তম্ভৰ দৰে দৃঢ়তাৰে থিয় হৈ থকা — যিবোৰে পৰিৱৰ্তন নকৰে, পৰিৱৰ্তন নকৰে, ইজনে সিজনক বাধা নিদিয়ে, ইজনে সিজনক আনন্দ, কষ্ট বা আনন্দ আৰু দুখ দুয়োটা সৃষ্টি কৰিবলৈ অক্ষম। কোন সাতটা? পৃথিৱী-পদাৰ্থ, তৰল-পদাৰ্থ, অগ্নি-পদাৰ্থ, বায়ু-পদাৰ্থ, সুখ, যন্ত্ৰণা আৰু সপ্তমটো আত্মা। এই সাতটা পদাৰ্থ — অসৃষ্ট, অৱক্ষয়হীন, অসৃষ্ট, সৃষ্টিকৰ্তাবিহীন, বন্যাৰ্ত, পৰ্বতৰ শিখৰৰ দৰে স্থিৰ, স্তম্ভৰ দৰে দৃঢ়তাৰে থিয় হৈ থকা — যিবোৰৰ পৰিৱৰ্তন নহয়, পৰিৱৰ্তন নহয়, ইজনে সিজনক বাধা নিদিয়ে আৰু ইজনে সিজনক আনন্দ, যন্ত্ৰণা বা আনন্দ আৰু দুখ দুয়োটা সৃষ্টি কৰিবলৈ অক্ষম। “আৰু তেওঁলোকৰ মাজত কোনো হত্যাকাৰী নাই বা হত্যাৰ কাৰণ হোৱা নাই, কোনো শ্ৰোতা নাই বা শ্ৰৱণ ক্ষমতাৰ সৃষ্টি কৰা নাই, কোনো জ্ঞানী নাই বা জ্ঞানৰ সৃষ্টি কৰা নাই। যেতিয়া কোনোবাই [আন ব্যক্তিৰ] মূৰ কাটি পেলায়, তেতিয়া কোনোৱে কাৰো প্ৰাণ কাঢ়ি নলয়, কেৱল সাতটা পদাৰ্থৰ মাজেৰেই তৰোৱালখন পাৰ হৈ যায়।’’^২

ব্ৰহ্মজল সুত্তত (DN 1) পাকুধাৰ দৰে তত্ত্বক "পাৰমাণৱিক তত্ত্ব" (পালি/সং স্কৃতত অনু বাড়া[anu vaada]) আৰু "Eternalism"ক সসত্তাবড়া (sassatavādā) বুলি লেবেল লগোৱা হৈছে।^৩

বুদ্ধঘোষৰ মতে তেওঁ পানীৰ ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত বহুতো আৱেগিক আচাৰত ভুগিছিল, ঠাণ্ডা পানীৰ ব্যৱহাৰ পৰিহাৰ কৰিছিল আৰু সদায় গৰম ব্যৱহাৰ কৰিছিল; যেতিয়া এইটো উপলব্ধ নাছিল, তেতিয়া তেওঁ নোধোৱাকৈ আছিল। যদি তেওঁ কোনো নৈ পাৰ হয় তেন্তে তেওঁ এইটোক পাপ বুলি গণ্য কৰিব আৰু মাটিৰ টিলা এটা নিৰ্মাণ কৰি ক্ষতিপুৰণ দিব।^৪

তেওঁ ঈশ্বৰ, আত্মা বা আন জগতৰ কথা কোৱা নাছিল, যাৰ বাবে কিছুমান পণ্ডিতে তেওঁক বস্তুবাদী হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰিছে।^৫

অনুগামী

বৌদ্ধ সূত্ৰ অনুসৰি পাকুধাৰ অনুগামীসকলে বুদ্ধৰ প্ৰতি যি ভক্তি অনুভৱ কৰিছিল, তাৰ বিপৰীতে পাকুধাৰ তেওঁক উচ্চ সন্মান কৰা নাছিল। পাকুধাই প্ৰশ্ন সোধা ভাল নাপাইছিল, আৰু প্ৰতি-পৰীক্ষা কৰিলে বিৰক্তি আৰু ক্ষোভ প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। আন ঠাইত অৱশ্যে তেওঁক জনসাধাৰণৰ দ্বাৰা বিশেষকৈ বৃহৎ আৰু স্বনামধন্য বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক, অসংখ্য অনুগামীৰ দ্বাৰা অতিশয় সন্মান জনোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে। কিন্তু তেওঁ নিখুঁত জ্ঞান লাভৰ দাবী কৰা নাছিল।^৬