দব্বা মল্লপুত্ত

দব্বা মল্লপুত্ত (পালি ভাষা; সংস্কৃত ভাষা: দ্ৰাব্য মল্লপুত্ৰ) গৌতম বুদ্ধৰ শিষ্য আছিল, বিশেষভাৱে তেওঁৰ যৌৱনকাল আৰু সংঘৰ সেৱাৰ বাবে বিশিষ্ট।^১২ সাত বছৰ বয়সত তেওঁ অৰ্হত হৈ পৰে আৰু প্ৰাথমিক বৌদ্ধ সম্প্ৰদায়ত সন্ন্যাসী হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়।^২ বিভিন্ন ধৰণৰ অলৌকিক ক্ষমতা প্ৰদৰ্শন কৰি কম বয়সতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।^২

জীৱনী

থেৰিগাথাৰ ধাৰাবাহিক অনুসৰি দাব্বাৰ জন্মৰ সময়ত তেওঁৰ মাতৃৰ মৃত্যু হৈছিল আৰু তেওঁৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ জুইকুৰাৰ মাজতো কেঁচুৱা অৱস্থাত তেওঁক জীয়াই থকা অৱস্থাত পোৱা গৈছিল।^২ তেওঁৰ পৰিয়াল মল্লকা ৰাজ্যত (সম্ভৱতঃ কুচিনাৰাত) বাস কৰিছিল।^২ বুদ্ধই যেতিয়া মল্ল দেশ ভ্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া দব্বাই আইতাকৰ সম্মুখত ধৰ্মত দীক্ষিত কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল আৰু অভিষেক বিচাৰিছিল।^২ তেওঁক ধৰ্মত গ্ৰহণ কৰা হয়, আৰু অভিষেক হলত অৰহন্তৰ মৰ্যাদা লাভ কৰা বুলি কোৱা হয়।^২

সেৱাৰ কাম কৰিব বিচৰা দব্বাক বিনয় পিটকত সন্ন্যাসীসকলৰ সমাবেশত সামগ্ৰী আৰু বাসস্থান বিতৰণৰ সৈতে জড়িত কেইবাটাও কামত স্বেচ্ছাসেৱী হিচাপে কাম কৰা বুলি চিত্ৰিত কৰা হৈছে।^২ ফলত বুদ্ধৰ শিষ্যসকলৰ মাজত তেওঁক সেৱাৰ ক্ষেত্ৰত অগ্ৰণী হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়।^১২ দব্বা আৰু সন্ন্যাসী মেটিয়া আৰু ভূমিজকাৰ অনুগামীসকলৰ মাজত হোৱা সংঘাতৰ ফলত এনে কিছুমান পৰিঘটনাৰ সৃষ্টি হয় য'ত দব্বাক অপকৰ্মৰ অভিযোগত অভিযুক্ত কৰা হয় যদিও পিছলৈ তেওঁক দোষমুক্ত কৰা হয়।^২ নীতিগত আৰু ধাৰাবাহিক সাহিত্যৰ অপদান কাহিনীসমূহে এই পৰিঘটনাসমূহৰ কাৰণ দব্বাই পূৰ্বৰ জীৱনত এজন অৰহন্তক নিন্দা কৰা বুলি কয়।^২

উদানাত দব্বাৰ মৃত্যুৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।^২ ৰাজগহৰ ওচৰৰ দান-বৰঙণিৰ পৰা উভতি অহাৰ পিছত তেওঁ বুদ্ধক নিজৰ আগতীয়া পৰিনিব্বান ঘোষণা কৰে আৰু কেইবাটাও অলৌকিক শক্তি প্ৰদৰ্শন কৰে, যাৰ শিখৰত তেওঁ বতাহত উঠি জুইৰ শিখাত বিস্ফোৰণ ঘটে।^২

চীনৰ বৌদ্ধ ধৰ্মত দব্বাৰ নাম লিখা আছে।^১ কুল্ল দ্ৰাব্য মল্লপুত্ৰ নামেৰে জনাজাত এজন ব্যক্তিকো লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে, কিন্তু ইয়াক সংস্কৃত বা প্ৰাকৃত আগম গ্ৰন্থৰ দুৰ্নীতি বা ভুল পঢ়াৰ ফলত হোৱা বুলি ধৰা হয়।^১