ভাৰতীয় সংস্কৃতি
৭ প্ৰবন্ধ
-
তন্ত্ৰ
তন্ত্ৰ (;; আক্ষৰিক অৰ্থত 'বিস্তাৰ-যন্ত্ৰ, মুক্তিৰ বিস্তাৰক; তাঁতশাল, বোৱা, ৱাৰ্প') হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশত খ্ৰীষ্টপূৰ্ব প্ৰথম সহস্ৰাব্দৰ মাজভাগৰ আশে-পাশে উৎপত্তি হোৱা এক গুপ্ত যোগ পৰম্পৰা, প্ৰথমে শৈৱ ধৰ্মৰ ভিতৰত, আৰু পিছলৈ মহাযান বৌদ্ধ ধৰ্ম, বৈষ্ণৱ ধৰ্ম আৰু শক্তি ধৰ্ম।
-
আনাইকোড্ডাই ছীল
আনাইকোড্ডাই ছীল হৈছে এটি সোপষ্টোন ধাতুৰে নিৰ্মিত, যিটো শ্ৰীলংকাৰ আনাইকোড্ডাইত এক মেগালিথিক সমাধিস্থলৰ খননকালত য়াপন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এক গৱেষণা দলৰ দ্বাৰা উদ্ঘাটিত হৈছিল। ছীলটো মূলত এক চিহ্ন-মুদ্ৰাৰ আঙুঠিৰ অংশ আছিল আৰু ইয়াত ব্ৰাহ্মী লিপি আৰু মেগালিথিক গ্ৰাফিটি চিহ্নৰ সংমিশ্ৰণ দেখা পোৱা যায়।
-
আহাংকুহা
আহাংকুহা (Ahangküha) নাগালেণ্ডৰ খিয়ামনুংগানসকলৰ পৰম্পৰাগত মূৰৰ টুপি। নিয়মীয়া বাৰ্ষিক জনজাতীয় আৰু গাঁৱৰ উৎসৱৰ লোকনৃত্যৰ সময়তহে ইয়াক পৰিধান কৰা হয়।
-
উত্তৰ ভাৰতীয় সংস্কৃতি
উত্তৰ ভাৰতীয় সংস্কৃতি'(হিন্দুস্তানী সংস্কৃতি) উত্তৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ সংস্কৃতিক বুজায় যিটো অঞ্চলটোৰ ইতিহাসৰ শতিকাজুৰি গঢ় লৈ উঠিছে আৰু চুবুৰীয়া অন্যান্য সংস্কৃতি বিশেষকৈ পাৰস্যৰ সংস্কৃতিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছে। ইয়াৰ উৎপত্তি বৈদিক যুগত, ভাৰত-আৰ্য্য জনগোষ্ঠীৰ ভাৰতলৈ প্ৰব্ৰজনৰ পিছত।
-
নাগপুৰী সংস্কৃতি
নাগপুৰী সংস্কৃতি বুলিলে নাগপুৰী ভাষী লোকসকলৰ পৰম্পৰা আৰু জীৱনশৈলীক বুজায়, য'ত সাহিত্য, উৎসৱ, লোকসংগীত, আৰু নৃত্যৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছে। এয়া নাগপুৰী ভাষাৰ লগত গভীৰভাৱে জড়িত এটা সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য হিচাপেও বিবেচিত হয়।
-
শিয়ালৰ শিং
শিয়ালৰ শিং হৈছে এটা পৌৰাণিক হাড়ৰ শঙ্কু আকৃতিৰ এক্সক্ৰেছেন্স যিটো মাজে মাজে সোণালী শিয়ালৰ মূৰৰ খুলিত গজি উঠে বুলি কোৱা হয়। ই দক্ষিণ এছিয়াৰ যাদুকৰী শক্তিৰ সৈতে জড়িত। ইয়াৰ অস্তিত্বৰ প্ৰমাণৰ অভাৱৰ পিছতো ইয়াক বাস্তৱ বুলি বহুলভাৱে বিশ্বাস কৰা হয়।
-
ৰাধা এণ্ড কৃষ্ণ ৱাক ইন এ ফ্লাৱাৰিং গ্ৰ'ভ
ৰাধা এণ্ড কৃষ্ণ ৱাক ইন এ ফ্লাৱাৰিং গ্ৰ'ভ'(ৰাধা আৰু কৃষ্ণই ফুলৰ বাগিচা এখনত খোজ কাঢ়িছে) হৈছে প্ৰায় ১৭২০ চনত দ্য কোটা মাষ্টাৰ নামেৰে জনাজাত এজন অচিনাক্ত শিল্পীৰ এখন চিত্ৰ। ই মেট্ৰ'পলিটান মিউজিয়াম অৱ আৰ্ট, / এছিয়ান আৰ্টত সংগ্ৰহিত হৈ আছে।