বন্ধমতী

বন্ধমতী লোকসকল ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যত পোৱা এটা হিন্দু জাতি। এওঁলোকক বনবাসী বুলিও কোৱা হয়।^১

মূল

বন্ধমতীসকল পৰম্পৰাগতভাৱে ৰছী নিৰ্মাণৰ লগত জড়িত এক জাতি। কিছুমান পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁলোক বঞ্জাৰাৰ এটা সম্প্ৰদায় যিয়ে ৰছী নিৰ্মাণৰ কামত লাগিছিল কাৰণ সেইবাবেই এটা এণ্ডোগেমাছ উপগোটত পৰিণত হৈছিল। বন্ধমতীসকল প্ৰধানকৈ চাহাৰনপুৰ জিলাত পোৱা যায়, আৰু মুছলমান বন্ধমতীৰ এটা সৰু গোটৰ বাহিৰে বেছিভাগেই হিন্দু। তেওঁলোকৰ প্ৰধান জনজাতীয় দেৱতা বাল্মিকী। বন্ধমতীসকলে হিন্দীৰ খৰী বোলি উপভাষা কয় যদিও সম্প্ৰদায়ৰ বেছিভাগেই মানক হিন্দী ভাষা কয় আৰু বুজে।^২

বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি

বন্ধমতীসকলে কঠোৰ সম্প্ৰদায়ৰ অন্তঃবিবাহৰ লগতে বংশৰ বহিঃবিবাহৰ প্ৰথাও পালন কৰে, যিটো বেছিভাগ উত্তৰ ভাৰতীয় হিন্দুৰ মাজত সাধাৰণ প্ৰথা। বহুজাতিক গাঁৱত বাস কৰে, কিন্তু নিজৰ নিজৰ সুকীয়া অঞ্চল দখল কৰে। তেওঁলোকৰ প্ৰতিটো বসতিতে এটা অনানুষ্ঠানিক জাতি পৰিষদ থাকে, যাক পঞ্চায়ত বুলি জনা যায়, যাক কেতিয়াবা সভা বা সংঘ বুলিও কোৱা হয়। পঞ্চায়তখনৰ নেতৃত্বত থাকে এজন চৌধুৰী, যিটো পদ ঐচ্ছিক। এটা প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে পঞ্চায়তৰ মূল কাম হ'ল যিকোনো আন্তঃসম্প্ৰদায়ৰ বিবাদ সমাধান কৰা, লগতে সামাজিক নিয়ন্ত্ৰণৰ আহিলা হিচাপে কাম কৰা।^৩

বন্ধমতীসকল আজিও তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তি অৰ্থাৎ ৰছী নিৰ্মাণৰ লগত জড়িত হৈ আছে। ইয়াৰ পিছত এইবোৰ স্থানীয় বজাৰত বিক্ৰী কৰা হয়। ৰছী নিৰ্মাণৰ কেঁচামাল চৰকাৰী মালিকানাধীন অৰণ্যৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়, যাৰ বাবে সম্প্ৰদায়টোৱে অনুজ্ঞাপত্ৰৰ প্ৰয়োজন হয়। উল্লেখযোগ্য সংখ্যক বন্ধমতী কৃষি শ্ৰমিক, আনহাতে আন কিছুমানে দৈনিক মজুৰি শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰিবলৈ প্ৰায়ে মুম্বাই আৰু দিল্লীলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে। আন অনুসূচিত জাতি সম্প্ৰদায়ৰ দৰেই তেওঁলোকেও অত্যন্ত প্ৰান্তীয় অৰ্থনৈতিক অস্তিত্ব কটায়। সামান্য সংখ্যক বন্ধমতীও হাঁহ-কুকুৰা পালক হৈ পৰিছে, নিজৰ বসতিৰ ওচৰৰ চহৰবোৰত নিজৰ উৎপাদিত সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰিছে।