কুবাই

কুবাই (তুৰ্কী: Kübey) তুৰ্কী পৌৰাণিক কাহিনীত জন্ম আৰু সন্তানৰ দেৱী। সন্তান জন্ম দিয়া নাৰীক ৰক্ষা কৰে আৰু সন্তানক আত্মা দিয়ে। পৃথিৱীত বিশুদ্ধ আৰু পৰিষ্কাৰ বস্তুবোৰ তাই ৰক্ষা কৰে আৰু পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ দেৱী হিচাপেও দেখা যায়।^১

কুবাইৰ চেহেৰা আৰু চুলি দীঘল, চেহেৰা মধ্যবয়সীয়া আৰু তেওঁ আছিল কায়ৰাৰ কন্যা। তাই জীৱ-জন্তুৰ ছালৰ পৰা তৈয়াৰী পাত্ৰত সুটগোলৰ গাখীৰ আনি নৱজাত শিশুটিৰ মুখত টোপাল টোপালকৈ টোপালকৈ সোমাই দিয়ে।^২ ইয়াৰ ফলত শিশোৱে অধিক গাখীৰ বিচাৰে আৰু ইহঁতে বাহিৰৰ জগতখনৰ ফালে আগবাঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰে। তাই উলুকাইন গছৰ ভিতৰত থাকে, য’ৰ পৰা বেংগিছু (জীৱনৰ পানী) বৈ যায়। উলুকাইন গছ আৰু কুবাই পোহৰ নিৰ্গত কৰে। তাই অৰ্ধনগ্ন, ভৰি আৰু ভৰি গছৰ শিপাৰ দৰে। তাই বুকুৰ পৰা এটা নিৰাময় গাখীৰ দিয়ে। গৰ্ভৱতী মহিলাই সন্তান জন্ম দিলে আকাশৰ পৰা নামি কাষত থিয় হৈ থাকে যদিও মহিলাগৰাকীয়ে দেখা নাপায়। তাই মহিলাগৰাকীৰ কষ্টবোৰ লাঘৱ কৰে। তাই শিশুটিক সুৰক্ষা আৰু শিক্ষিত কৰে। তাই শিশুটিক সুৰক্ষা আৰু শিক্ষিত কৰে। সপোনৰ সময়ত শিশোৱে কান্দি অস্থিৰভাৱে শুই থাকিলে কুবাইয়ে তেওঁক এৰি থৈ যোৱা বুলি কোৱা হয়। শিশুটিৰ বয়স ছমাহ হ’লে কুবাই-আনা (মা কুবাই)লৈ বিশেষ অনুষ্ঠানৰ বাবে এজন কাম ( শ্বেমান )ক নিমন্ত্ৰণ কৰা হয়। ইয়াৰ সময়ত তেওঁলোকে কুবাইক শিশুটিক সুৰক্ষা আৰু সুৰক্ষা দিবলৈ কয়। দোলনাত এটা তাবিজ (এটা সৰু ধনু আৰু কাঁড়) সংলগ্ন কৰা হয়, যিটো কুবাইয়ে দুৰ্নীতিপৰায়ণ আত্মাৰ বিৰুদ্ধে ব্যৱহাৰ কৰা অস্ত্ৰৰ প্ৰতীক। শিশুটিয়ে খোজ কাঢ়িবলৈ, দৌৰিবলৈ, বাক্য বুজিবলৈ, সাৱলীলভাৱে কথা ক’বলৈ শিকালৈকে শিশুটিৰ ওচৰত কুবাইৰ সম্পূৰ্ণ যত্ন আৰু অহৰহ উপস্থিতি চলি থাকে। কুবাইৰ কাম প্ৰজননৰ দেৱী হিচাপে। তাইৰ ওচৰতেই বন্ধ্যা দম্পতীয়ে সন্তানৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। কিছুমানে এতিয়াও বিশ্বাস কৰে যে কুবাই শিশুটিক ৰক্ষা কৰিবলৈ নাভিৰ ৰছীত থাকে, আৰু নাভিৰ ৰছী অগ্নিকুণ্ডৰ ওচৰত পুতি থোৱা হ’ব পাৰে।